Αγαπητή «Α, μπα»: Έχω αρχίσει να γίνομαι γεροντοκόρη;

Αγαπητή Α μπα και αμποπαρέα, Θα ήθελα να συζητήσουμε λίγο τη συμπεριφορά μας στα σόσιαλ και κυρίως στο ίνστα μια και αυτά έχουν γίνει ο βασικότερος τρόπος νέων γνωριμιών, ειδικά για μας που έχουμε περάσει τα δεύτερα άντα και ο κύκλος μας είναι περιορισμένος. Είμαι λοιπόν γυναίκα σε αυτή την ηλικία και θέλω να γνωρίσω άντρα 40-50 ετών. Κι εδώ ξεκινούν οι απορίες μου: 1. Πώς κρίνεις το γεγονός ότι οι περισσότερες (πιστεύω) από μας θα εξετάσουμε ποιες κυρίες ακολουθεί ο συνομιλητής μας; 2. Ποια είναι η άποψή σου για άντρες που δεν έχουν αφήσει καρδούλα απάτητη κάτω από τουρλωμένα οπίσθια και στήθη; 3. Θεωρείς ότι έχει διαφορά αν το οπίσθια είναι επώνυμα ή… της γειτόνισσας. 4. Τι λέει για μένα ότι δε μου αρέσει να βλέπω να εμφανίζεται το όνομα ενός άντρα που με ενδιαφέρει κάτω από ημίγυμνες φωτογραφίες των αδερφών Καρντάσιαν για παράδειγμα; Και μη μου πεις για ανασφάλεια, εννοείται ότι μου δημιουργεί ανασφάλεια. Το θέμα είναι αν είναι δικαιολογημένη ή αν πρέπει να τα εξετάσω λιγάκι παραπάνω γιατί μου έτυχε και το άλλο: Με είχε κάνει follow ένα κοριτσάκι, μάλλον ανήλικο, από ένα κοινό χόμπυ που έχουμε. Το κοριτσάκι αυτό ανέβαζε φωτογραφίες λίγο αποκαλυπτικές θα έλεγα. Όταν μια μέρα στο feed μου είδα φωτό της και από κάτω like ενός γνωστού πάνω από 50 χρονών για τον οποίο δεν είχα ειλικρινά κανένα ενδιαφέρον, έκανα unfollow και τους δυο. Δε μου αρέσει! Δεν με εκφράζει η όλη φάση. Τι γίνεται λοιπόν; Έχω αρχίσει να γίνομαι γεροντοκόρη; Ή είναι βάσιμη η «δυσαρέσκειά» μου;

Μια γυναίκα στα δεύτερα -αντα είναι σε θέση να έχει κριτήρια που θεωρεί σωστά, χωρίς να αναρωτιέται αν τα κριτήρια της την κάνουν «γεροντοκόρη». Είσαι αρκετά μεγάλη για να υποστηρίζεις την «δυσαρέσκεια» σου, τις προτιμήσεις σου, τα γούστα σου, τις αντοχές σου, τα όρια σου, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, χωρίς να χρειάζεσαι έγκριση και χωρίς να δικαιολογείσαι. Έχεις ζήσει όσα έχεις ζήσει, έχεις πέσει, χτυπήσει, ξανασηκωθεί, έχεις απογοητευτεί, αλλά έχεις μάθει και ποια είσαι, ποια δεν είσαι, και είσαι περήφανη για όσα έχεις καταφέρει. Μπορείς να πεις TYN για όποιον λόγο θέλεις, σημαντικό και ασήμαντο.

Μας ρωτάς αν είναι οκ που δεν σου άρεσαν οι παιδεραστικές εκφράσεις ενός πενηντάχρονου με την περιγραφή «δεν με εκφράζει η όλη φάση». Έχεις μπει σε σαράντα καλούπια, έχεις δεθεί πρέτσελ, έχεις γίνει λάστιχο για να μην σε κακοχαρακτηρίσουμε (ποιοι; Εμείς; Οι άγνωστοι στο ίντερνετ; ) ως «γεροντοκόρη» όταν το μόνο που αρμόζει είναι ένα ΟΥΣΤ ΣΑΛΙΑΡΗ.

Και τώρα ας εξετάσουμε την δικαιολογημένη, κατά τη γνώμη σου, ανασφάλεια, σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση των Καρντάσιανς. Πρώτον, πόσο τραγικό, όταν οι ίδιες οι Καρντάσιανς, κυρίως η φουκαριάρα η Κλόε, έχει πει ξανά και ξανά πόσο υποφέρει από τα σχόλια γύρω από την εμφάνισή της, πόσο την επηρεάζουν τα τρολ, πόσο την κουράζει η προσπάθεια να είναι «τέλεια», και δυστυχώς, όπως βλέπω, δεν της περνάει από το μυαλό να κάνει κάτι άλλο – ή να κάνει έστω, θεραπεία (όχι με γιόγκι και λάιφ κόουτσες, κανονική). Το δικό της δράμα, αόρατο στο δικό σου δράμα, στο οποίο μπαίνεις, υποφέροντας, συγκρινόμενη με γυναίκες που υποφέρουν από ακριβώς την ίδια αντρική ματιά.

Δεύτερον, πόσο τραγικό, που μπαίνεις σε σύγκριση με γυναίκες που Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ είναι να είναι ελκυστικές, έχοντας πρόσβαση σε ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει, από τεχνολογία χωρίς χρηματικό περιορισμό, μέχρι υπηρεσίες χωρίς χρηματικό περιορισμό, όταν κυριολεκτικά, όλη μέρα, κάνουν αυτό: γυμνάζονται, τρώνε με το σταγονόμετρο σούπερ υγιεινά φαγητά σχεδιασμένα για το «ιδανικό» βάρος που άλλος αγοράζει, άλλος πλένει, κόβει και μαγειρεύει, και μετά (πρώτα) βάφονται, ντύνονται, φωτογραφίζονται, και ξανά από την αρχή, ενώ δεν σου περνάει από το μυαλό να σκεφτείς: αυτός που κάνει λάικ και ξερογλείφεται, αλήθεια πιστεύει ότι η Κλόε είναι για τα μούτρα του; Θα γυρνούσε η Κλόε να του ρίξει έστω και μια ματιά, ή θα έστελνε τα μπουλντόγκ της να τον σαπίσουν αν της σφύριζε «πω πω μια κ***αρα;» Εσύ νιώθεις μειονεκτικά απέναντί της (με την διαφορά χρημάτων, την ταξική, την τεράστια, υπαρκτή διαφορά) αλλά αυτός, όχι. Πιστεύει ότι είναι απλώς μια γυναίκα, όπως είναι η γειτόνισσα – ούτε τα εκατομμύρια της βλέπει, ούτε τους μπράβους της βλέπει, ούτε τα gated communities στα οποία ζει βλέπει, ούτε της κάμερες ασφάλειας που την περιτριγυρίζουν βλέπει, ούτε τα συμβόλαια της βλέπει. Την εξουσία της, το χάος που τους χωρίζει, δεν το βλέπει. Με αυτό, ούτε που του περνάει από το μυαλό του να συγκριθεί. Εσύ, ναι, φουλ. Αυτός, πάλι, όχι. Αντί να σκεφτείς «πού πας ρε καημένε», κάθεσαι και νιώθεις ανταγωνισμό.

Οι άντρες που καρδουλώνουν ό,τι τεντώνεται, χωρίς να βλέπουν πρόσωπο, έκφραση, αισθητική, ηλικία, εξουσία, χαρακτήρα, περίσταση, ώρα, κοινωνικό στάτους, είναι οι άντρες που βλέπουν τις γυναίκες ως ένα ενιαίο είδος, που υπάρχει για να τους ικανοποιεί οπτικά και αν πιέσουν κατάλληλα, και σωματικά. Σα να βλέπουν αμάξια, ή παγωτά, ή παπούτσια. Είναι οι κοινοί μισογύνηδες της διπλανής πόρτας. Η δική σου εμφάνιση, ηλικία, είναι αδιάφορα στοιχεία σε αυτή την διαπίστωση.

Εσύ ακολουθείς το Α,μπα στο Instagram;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News