Αγαπητή αμπα, σε διαβάζω από χρόνια αλλά πιο εντατικά τα τελευταία και μου αρέσουν πολύ οι απαντήσεις σου, ακόμα κι αν τις βρίσκω αφοριστικές ενίοτε. Στα θέματα του παιδιού ειδικά είσαι πολύ εύστοχη και γι’αυτό σου γράφω, γιατί έχω ανάγκη τη γνώμη σου και των αναγνωστών. (Να αναφέρω ότι πριν χρόνια έκανα θεραπεία και σκέφτομαι να αρχίσω πάλι σε μερικούς μήνες μόλις βρω χρόνο, οπότε, ναι ψυχολόγο θα πάω αλλά θέλω και τη γνώμη σου). Με τη σύντροφό μου μένουμε εξωτερικό και αποκτήσαμε ένα κοριτσάκι εν μέσω πανδημίας, που είναι σήμερα 15 μηνών. Η κόρη μας από την αρχή μας δυσκόλεψε πάρα πολύ με κολικούς που κράτησαν μήνες και δύσκολο ύπνο (ακόμα ξυπνάει αρκετά βράδια, ευτυχώς όχι για πολύ πλέον).Βάλε και την πανδημία και την κλεισούρα που φάγαμε, συν ότι δεν είχαμε καμία βοήθεια, πέσαμε και οι δύο στα βαθιά. Το λέω γιατί ίσως φταίει κι αυτό. Και το ότι μένουμε μόνο εμείς μαζί της, εναλλάξ με δουλειά, μέχρι να ανοίξει θέση στον παιδικό, που μπορεί να πάρει κανένα 6μηνο. Ποιο είναι το θέμα; Ότι οταν κλαίει, κλαίει πολύ, μα πολύ έντονα.. Γενικά είναι χαρούμενο παιδάκι, τρέχει, σκαρφαλώνει, γελάει, χορεύει…Οι γιατροί μας έχουν τσεκάρει, από υγεία είναι οκ. Οι μαίες κλπ μας έλεγαν από την αρχή ότι κάποια μωρά είναι πιο ήσυχα, κάποια όχι. Εγώ όμως νιώθω το κεφάλι μου να πιέζεται τόσο πολύ μερικές φορές που με τα χίλια ζόρια κρατιέμαι να μην πετάξω τίποτα από τα νεύρα μου. Η σύντροφός μου είναι πάρα πολύ υποστηρικτική και πραγματικά θα είχα τρελαθεί χωρίς αυτή. Μου λέει ότι απλώς είναι δύσκολο παιδί και να το πάρουμε απόφαση. Εγώ ναι μεν συμφωνώ ότι είναι δύσκολη αλλά νιώθω και τύψεις να ‘ρίχνω το βάρος’ στο παιδί, λέγοντας ότι ναι, είναι δύσκολο. Αναρωτιέμαι αν κάνω κάτι λάθος. Δεν εννοώ να κλάψει όταν χτυπήσει ή πεινάει ή νυστάζει. Εννοώ να είναι μια χαρά και να αλλάζουμε πάνα και ξαφνικά να κάνει πανικό. Να τρώμε και όταν τελειώνουμε μέχρι να βγει από το κάθισμα να κάνει πάλι χαμό. Σα να απαιτεί όλη την ώρα, σα να μην έχει καθόλου υπομονή, όσο γλυκά κι αν μιλάω ή προσπάθω να ξεχαστεί- που πιάνει αλλά όχι πάντα. Οι φίλοι μας δε μας νιώθουν καθόλου γιατί ή δεν έχουν παιδιά ή αυτοί που έχουν δε ζορίστηκαν τόσο πολύ (οι ίδιοι το λένε). Και εδώ θα ήθελα να ακούσω, υπάρχουν εκεί έξω άλλες μανάδες/γονείς που έχουν ζοριστεί τόσο πολύ με το κλάμα του μωρού τους; Που ζορίζονται και νευριάζουν αλλά κρατιούνται με νύχια και δόντια να μην κάνουν έκρηξη; Κι αν κάποια μέρα όντως κάνω έκρηξη; Με ρίχνει πολύ γιατί δε μπορώ να καταλάβω αν δε το χειρίζομαι εγώ καλά ή αν απλώς έτσι είναι το παιδί. Τέλος να πω ότι οι γονείς και των δύο μας έχουν πει ότι ήμασταν πολύ ζόρικα μωρά. Να φταίνε τα γονίδια ή να μη το ‘ρίξω’ εκεί; Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας!
Όλοι οι γονείς ζορίζονται με το κλάμα του μωρού τους και όλοι κάνουν τιτάνιες προσπάθειες για να μην αντιδράσουν απότομα. Όλοι. Μεταξύ άλλων είμαστε κατασκευασμένοι εξελικτικά να παθαίνουμε την πλάκα μας με το κλάμα ενός μωρού, για ευνόητους λόγους. Παράλληλα, κανένα μωρό δεν έχει υπομονή να ζεσταθεί το γάλα, να κατέβει από το καρεκλάκι, να περιμένει να κλείσει η μαμά τη τηλέφωνο γιατί για τα μωρά/παιδιά, δεν υπάρχει παρελθόν, μέλλον, υπάρχει μόνο το ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ, και τους παίρνει πολλά χρόνια να καταλάβουν τον χρόνο. Είναι από τις πιο δύσκολες έννοιες. Τι να λέμε, εδώ εμείς δεν τον έχουμε καταλάβει καλά καλά.
Δεν μπορώ να σου πω αν κάνεις κάτι λάθος στο χειρισμό ή αν είναι έτσι το παιδί, μπορώ να σου πω όμως ότι μπορεί να συμβαίνουν και τα δυο, συν την κληρονομική τάση. Ένα μωρό που έχει έντονες αντιδράσεις, δεν είναι λογικό να έχει έντονες αντιδράσεις ως ενήλικας, που όμως έχει μάθει να συγκρατεί; Αυτός ο ενήλικας είσαι εσύ, παρεμπιπτόντως, που πιθανόν να δημιούργησες αλλά και να ανατρέφεις ένα τέτοιο παιδί με λάθος χειρισμούς.
Αντί λοιπόν να λες «είναι το ένα ή το άλλο ή το παράλλο», καλύτερα να υποθέσεις ότι είναι όλα αυτά μαζί σε έναν άγνωστο συνδυασμό που έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία. Αν φοβάσαι την έκρηξή σου (είναι άλλο να εκνευρίζεσαι πάρα πολύ με το κλάμα, και άλλο να φοβάσαι ότι θα αντιδράσεις βίαια) πρέπει να πας σε ψυχολόγο για να μάθεις πώς να το χειρίζεσαι. Όλοι ζορίζονται, αλλά ελάχιστοι έχουν τα εργαλεία να αναγνωρίζουν γιατί ακριβώς ζορίζονται ώστε να το διαχειριστούν. Θα χρειαστεί να απαντήσεις στον εαυτό σου: τι ακριβώς είναι αυτό που σε ζορίζει; Γιατί θυμώνεις; Επειδή δεν είναι όλα όπως θα έπρεπε να είναι; Πώς θα έπρεπε να είναι; Μήπως το κλάμα αντανακλά την δική σου αξία, άρα όσο πιο λίγο κλαίει, τόσο μεγαλύτερη η προσωπική σου επιτυχία; Μήπως έχεις μάθει να ελέγχεις το περιβάλλον σου και καταρρέεις επειδή τώρα αυτό είναι αδύνατο;
Αυτά που μας τριγκάρουν πάρα πολύ στα παιδιά μας είναι τα παιδικά μας τραύματα, οι δικές μας αναμνήσεις, τα δικά μας παράπονα, και ειδικά τα πρώτα χρόνια, που τα μωρά είναι έτσι ακατέργαστα και ωμά στις αντιδράσεις τους, αυτό το τριγκάρισμα είναι πολύ έντονο και τρομερά δυσάρεστο, γιατί έχουμε μάθει να καταπιέζουμε τα δυσάρεστα παιδικά συναισθήματα και το ξύπνημα είναι σοκαριστικό για την ψυχολογία μας. Μάθε τον εαυτό σου. Κάνε τη διαφορά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
1. Αυτα τα μωρα που βλέπεις στην τηλεόραση, που καθονται ήσυχα και ωραία και τρώνε, ή παίζουν πάνω στον καναπέ και δεν κουνιουνται και δεν ζητάνε τίποτα, παρά μόνο περιμένουν τους μεγάλους να αναλύσουν τα θέματα τους, δεν υπάρχουν. Ειναι προϊόν μοντάζ ή έχουν επιλέξει με κάστινγκ μωρα εξαιρέσεις. 2. Ναι, ειναι τόσο ζωρικα συνήθως. Το περνάς χειροτερα γιατί είσαι στο εξωτερικό, χωρίς να έχεις κόσμο να αφήσεις το μωρο για 1-2 μέρες, να φύγεις να ξελαμπικαρεις. Να προσλάβετε βοήθεια για το μωρο. Θα σας λύσει τα χέρια. Ειδικα 4 ώρες το σκ αν το κρατήσει, μετα θα είστε άλλοι… Διαβάστε περισσότερα »
Σοφότατες συμβουλές the_duck!
Εμένα πάντα με νευρίαζε που στα σήριαλ έδειχναν πχ το παιδί να έρχεται απο βόλτα με γονείς/ ξαδέρφια και να τους λέει η μάνα ”πήγαινε να κάνεις τα μαθήματα σου” και πήγαιναν στο δωμάτιο.
Είναι φορές που αλλάζουμε πάνα και νομίζουμε πως θα μας φέρουν την πρόνοια, το ίδιο και στο ντύσιμο μετά το μπάνιο, το ίδιο και στο καρεκλάκι του φαγητού, στο αυτοκίνητο, στην τουαλέτα και πάει λέγοντας. Συνήθως κάτι της φταίει (νυστάζει πχ) και δεν το έχουμε προλάβει (την ταίσαμε πιο αργά από ότι έπρεπε πχ) ή μπορεί να μην φταίει και τίποτα, απλά δεν γουστάρει αυτό που της συμβαίνει εκείνη την ώρα και πώς αλλιώς να το πει, κάνει χαμό. Το έχουμε πλέον αποδεχτεί, και τί άλλο να κάναμε δηλαδή, έτσι είναι το παιδάκι. Μακάρι να απαιτεί έτσι και στη ζωή… Διαβάστε περισσότερα »
Καλα, δεν το είχα σκεφτεί. Εγω προσωπικά, χωρίς να έχω επισήμως διάγνωση, θεωρώ πως έχω μισοφωνια, και οταν γκρινιάζει το παιδι μου, καίγεται το κεφαλι μου, σταματάω να λειτουργώ.
Εμένα πάντως, μια χαρά φυσιολογικό μου φαίνεται το παιδάκι. Από τον τίτλο νόμιζα πως αναφερόταν σε παιδί μεγαλύτερης ηλικίας. Στην ηλικία των 15 μηνών, που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν πάντα αυτό που θέλουν, ή κουράζονται απότομα, και το ότι δεν έχουν αντίληψη του χρόνου,όπως είπε η Λένα, αυτά τα ξεσπάσματα είναι συνηθισμένα σε πολλά παιδιά. Αν σε φέρνει σε σημείο να πασχίζεις να συγκρατησεις τις αντιδράσεις σου, αργότερα στην προεφηβεία φερ’ειπίν, τι θα κάνεις; σίγουρα ο ψυχολόγος είναι η μόνη λύση.
Νέος πατέρας κ εγώ πάνω κάτω στην ίδια κατάσταση ( εξωτερικό, παιδι 18 μηνών χωρίς καμία βοήθεια κτλ) Όταν κλαίει το παιδί χωρίς προφανή λόγο, κάτι που κάνω εγώ και η γυναίκα μου κ πιάνει σχεδόν πάντα, είναι να κάνουμε τους καραγκιοζηδες.. πχ του τραγουδάω με τέρμα χαζή και παιχνιδιαρικη φωνή αυτό που συμβαίνει εκείνη την ώρα. Η όταν του αλλάζω πάνα και κάνει χαμό, μετραω τραγουδιστά μέχρι το δέκα κ σταματάει το κλαμα. Πειραματισμού και θα τη βρεις την άκρη. Τα νεύρα δεν είναι λύση προκαλούν παραπάνω ένταση στο παιδί.
Αφού λες πως είσαι εξωτερικό θα τολμήσω να υποθέσω πως το έχεις με τα αγγλικά. Αν ισχύει, ψάξε την Janet Lansbury και διάβασε-διάβασε-διάβασε σαν να εξαρτάται η ζωή σου από αυτό.
Ναι, υπάρχουν κι άλλα παιδιά που είναι δύσκολα. Ναι, υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που κλαίνε στα καλά καθούμενα και για ώρα, και σίγουρα κανένα 15 μηνών μωρό που γνωρίζω δεν σκαμπάζει από υπομονή. Ναι, πολλοί γονείς κόντεψαν να τρελαθούν με την κλεισούρα της πανδημίας. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για 24/7 επιμέλεια, που απαιτεί ένα μωρό. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς είναι εκπαίδευση για να εκτονώνουμε την κατάσταση, και εφοδιασμός με γνωστικά εργαλεία ώστε να μην παίρνουμε προσωπικά το κλάμα. Δεν κλαίει το παιδί για να μας σπάσει τα νεύρα, ή για να μας κάνει να νιώσουμε χάλια. Δεν είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Σε τόσο μικρή ηλικία είναι πολύ πιθανό όσα αναφέρεις να είναι απλώς χαρακτήρας και φάση ανάπτυξης. Η ανατροφή βρεφών/ νηπίων είναι από τις πιο απαιτητικές “δουλειές” και θέλει τόνους υπομονής. Από την εμπειρία μου προτείνω να διαβάζεις, να αναρωτιέσαι, να παρατηρείς – να ζητάτε ως ζεύγος υποστήριξη από τρίτους για αποφόρτιση – και μετά τα τρία αν συνεχίζεις να αισθάνεσαι πως κάτι διαφέρει, να πάς σε αναπτυξιολόγο. Καμμιά φορά τα παιδιά συνεχίζουν να έχουν ξαφνικές έντονες αντιδράσεις γιατί αισθητηριακά είναι πιο ευαίσθητα. Λχ η κόρη μου (που έχει διαγνωστεί στα 4,5 με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή) ταραζόταν πολύ με υφές φαγητών,… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν ήμουν 1,5 χρόνων είχα τα ίδια ξεσπάσματα. Κλάματα από το πουθενά, έχανα την ισορροπία μου σαν να ζαλιζομουν ενω έδειχνα λίγο πριν να περπατάω ευδιάθετη. Με είχε εξετάσει πολλάκις ο προσωπικό παιδίατρος αλλά το απέδιδε ατο ότι είμαι απλά παιδί. Μέχρι που ΤΥΧΑΙΑ ένας γιατρός παθολόγος μας πρότεινε να κάνω εξετάσεις αίματος,στις οποίες μου βρήκαν αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων (ή των ερυθρών; Δεν θυμάμαι). Με πήγαν αμέσως στο νοσοκομείο,ο παιδίατρος το έπαιζε Κινέζος. Είχα ανεβάσει και πυρετό 39,5. Διαγνώστηκα με σιδηροπενικη αναιμία. Ο πυρετός έπεσε σε 2 μέρες, σε 7 μέρες είχα πάρει εξιτήριο και έπινα αγωγή συμπληρώματος σιδήρου.… Διαβάστε περισσότερα »
Νεα μαμα κ εγώ με ένα παιδάκι σχεδον 3ων . Ηδη απ το μαιευτήριο καταλαβα με τί είχα να κάνω. Έχω extra γκρινιαρικο παιδάκι, το οποίο δεν μου το κρατούσαν καν στο θάλαμο με τα μωρά όταν γεννήθηκε (παρ’ ότι το είχα ζητησει), επειδη ήταν ο πιο φωνακλάς, όπως μου είχαν πει και ξυπνούσε τα άλλα νεογεννητα. Χωρίς καμία βοήθεια εγώ και ο άντρας μου τον καταφέραμε ως τώρα και η γκρίνια έχει περιοριστεί αρκετά. Μικρό όταν ήταν θυμάμαι, έκλαιγε κάθε φορά που του άλλαζα την πάνα και το κλάμα σταματούσε όταν άκουγε έναν ήχο που έκανα με την κρέμα,… Διαβάστε περισσότερα »
τα μωρά και νηπια έχουν πάνω πάνω το κλαμα και τη γκρίνια .Όντως όμως κάποια το έχουν περισσότερο…. Μπορείς να πας σε άλλο δωμάτιο να ξεσπάσεις…