Είμαι παντρεμένη 20 χρόνια με τρία παιδιά ανήλικα το πρώτο μου παιδί δίνει φέτος πανελλαδικές εξετάσεις, και ξαφνικά από μηνύματα ανακάλυψα ότι έχει σχέση πολλά χρόνια με μια μεγαλύτερη γυναίκα του οικογενειακού του περιβάλλοντος,. Εμείς για πολλά χρόνια ως ζευγάρι δεν είχαμε τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ μας, διότι όταν έρχονταν από την δουλειά του είχε πάντα νεύρα και συνέχεια μας έβριζε για ότι λέγαμε και κάναμε εμένα πρώτη και ύστερα τα παιδιά, εγώ πάντα σιωπούσα για να μην δημιουργηθεί πιο πολύ ένταση, έκανα μούτρα δεν του μιλούσα για μέρες και έτσι η ζωή συνεχίζεται, με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει εκ μαγείας, εγώ προσπαθούσα να κάνουμε πράγματα μαζί αλλά αυτός είχε τρόπο να μην κάνουμε τελικά τίποτε μάλλον γιατί δεν ήθελε, έχουμε παλέψει μαζί με πολλή στέρηση να φτιάξουμε ένα σπίτι έχουμε πολλά δάνεια, παρόλα τα προβλήματα εγώ δεν ήθελα να χαλάσω την οικογένεια που με πολλή πολλή αγάπη έχω δημιουργήσει, ούτε ο σύζυγος θέλει έτσι λέει το πρόβλημα μου είναι ότι εγώ δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό που έχω ανακαλύψει έχω πολύ θυμό, γιατί τον εμπιστευομουν τυφλά, και δικαιολογούσαν τα νεύρα ότι ήταν από κούραση, και εγώ εργάζομαι, αλλά έχω υπομονή και αγάπη στην οικογένεια που έχω, δεν θέλω να χωρίσω αλλά έχω αρρωστήσει μαζί του δεν έχω εμπιστοσύνη, και νιώθω προδομένη, ξέρω την ερωμένη του δεν του το έχω φανερώσει και αυτός δεν παραδέχεται με τίποτε ότι είχε παράλληλη σχέση, όμως μου ζητά συγγνώμη για την συμπεριφορά του απέναντι μας και δεν θέλει να χωρίσουμε τι κάνω δεν ξέρω πως να τον συγχωρέσω δεν μπορώ έχω πολύ πόνο ψυχής και δεν ξέρω αν θα το ξανακάνει δεν εμπιστεύομαι πια. Πώς πρέπει να το αντιμετωπίσω σε σχέση με τα παιδιά γιατί το παιδί δίνει εξετάσεις και πρέπει να υπάρχει ηρεμία, Ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε
-Νάσια
Στην αρχή κατάλαβα ότι τη σχέση την έχει το μεγαλύτερο παιδί που δίνει εξετάσεις. Τώρα συμπεραίνω ότι μιλάς για τον άντρα σου.
Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν ξέρω τι θα πει «έχω αρρωστήσει, δεν του έχω εμπιστοσύνη, δεν θέλω να χωρίσω». Τότε, μην χωρίζεις, και μείνε νιώθοντας άρρωστη και χωρίς να υπάρχει εμπιστοσύνη. Αν το πρώτο στη λίστα είναι «να μη χωρίσεις», τότε τι να πω; Μη χωρίζεις.
Το ερώτημα για τα παιδιά θα πρέπει να το είχες αντιμετωπίσει εδώ και χρόνια, γιατί ηρεμία δε νομίζω να γνώρισαν ποτέ τα παιδιά σας. Μια ζωή μέσα στις φωνές είσαστε στην οικογένεια που με τόση αγάπη δημιουργήθηκε. Αγάπη από τη μεριά σου δηλαδή, μαζί με γαϊδουρινή υπομονή, μαζί με λεκτική κακοποίηση που έχεις δεχτεί και υπομείνει, χάρη στο κουπί που τραβάς είκοσι χρόνια γιατί αυτό έμαθες ότι σημαίνει ζωή, να υπομένεις τα πάντα και να έχεις στερήσεις και δάνεια να μη μιλάς και να κάνεις παιδιά και να τα μεγαλώνεις για να πάρεις βραβείο. Και αντί για βραβείο, παίρνεις ένα κέρατο γιατί είσαι γκρινιάρα. Αυτό σου χάρισε η αγάπη που έδωσες (δηλαδή η δουλειά που έριξες). Αυτό, πώς να το παραδεχτείς, και πώς να το καταπιείς, και πώς να το αντιμετωπίσεις, αν όχι με την μεγαλύτερη προσκόλληση στην «οικογένεια;»
Η αγάπη στην οικογένεια είναι μια θεωρητική αγάπη σε μια οικογένεια όπως μοιάζει απ’ έξω. Αγαπάς την εικόνα σου ως παντρεμένη με παιδιά, σε μια οικογένεια, και πώς να μη την αγαπάς; Αυτή είναι η εικόνα της αξιοσέβαστης γυναίκας.
Ο άντρας σου δεν θέλει να χωρίσει γιατί αν χωρίσει, μόνο χάνει. Χάνει και την θέση του οικογενειάρχη, και το φροντισμένο σπίτι, και τα φροντισμένα παιδιά, και ξαφνικά η παράλληλη σχέση γίνεται η μοναδική του σχέση, είναι σίγουρος ότι αυτό θέλει; Όχι βέβαια. Εσύ δεν θέλεις να χωρίσεις γιατί σου έχουν μάθει ότι οι χωρισμένες γυναίκες έχουν αποτύχει στον έναν και μοναδικό τους στόχο, που είναι να καταπίνουν όλους τους κραδασμούς για πάντα.
Λύση δεν έχω. Όταν νιώσεις έτοιμη, μίλα με δικηγόρο, για να ξέρεις πού βρίσκεσαι στα πρακτικά. Μέχρι τότε, πήγαινε σε ψυχολόγο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχω κουραστεί να διαβάζω την ίδια καραμέλα, που χρησιμοποιείται από άντρες και γυναίκες για τους γάμους τους: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. Να μη χαλάσετε το σπίτι σας? Ποιο σπίτι σας, το ήδη από χρόνια “””χαλασμένο”””;;;; Πότε θα καταλάβει ο κόσμος ότι τα παιδιά ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ, και δεν περίμεναν το κέρατο του πατέρα ή το να τον χωρίσεις και επίσημα, για να “””χαλάσει””” το κλίμα στο σπίτι τους. Μεγαλώνουν τόσα παιδιά σε κλίμα εχθρικότητας, θυμού, παθητικοεπιθετικότητας, με μούτρα, μαύρη διάθεση, επί χρόνια και χρόνια και χρόνια, και πιστεύετε ειλικρινά, όλοι εσείς που δε χωρίζετε “για τα παιδιά σας”, ότι τα παιδιά σας εγκρίνουν αυτήν… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ στεναχωρέθηκα που η μικρούλα lioness ζούσε έτσι. Χωρίς να έχω την δική σου εμπειρία, και ελπίζοντας να μην σε στεναχωρώ παραπάνω, θέλω μόνο να πω οτι πολλοί είναι αυτοί που όντως πιστεύουν οτι έτσι βοηθούν τα παιδιά τους. Δεν το κάνουν επειδή τους βολεύει, ούτε επειδή αγαπούν τους εαυτούς τους περισσότερο. Νομίζω αποφασίζουν να ζούν έτσι, γιατί δεν τολμούν καν να σκεφτούν κάτι διαφορετικό (ειδικά δε, η γενιά των γονιών μας). Θεωρούσαν λοιπόν, οτι το κοινωνικό στίγμα, οι οικονομικές δυσκολίες, οι διαφορετικές συνθήκες στις οποίες θα πρέπει να μάθουν τα παιδιά, θα κάνουν περισσότερο κακό απ’ ότι καλό. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, δε διαφωνώ ότι πολλοί πιστεύουν ότι έτσι βοηθάνε τα παιδιά τους, απλά έχουμε σήμερα τόσες μαρτυρίες εδώ στα σχόλια που λένε το ακριβώς αντιθετο: ΔΕ θέλουν τα παιδιά να μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο σπίτι, το κόστος γι αυτά είναι τεράστιο. Οι περισσότερες/οι από εμάς ευχόμαστε να είχαν χωρίσει οι γονείς μας. Οπότε, το ότι βοηθούν τα παιδιά τους είναι μία ψευδαίσθηση, και όσο καλές και να είναι οι προθέσεις με τις οποίες “θυσιάζουν τη ζωή τους”, δεν προσφέρει κανένα όφελος αυτή η επιλογή, για κανέναν εμπλεκόμενο, παιδιά ή ζευγάρι.
Πες τα Χρυσόστομη.
Ακριβώς αυτό! Μεγάλωσα κι εγώ σε μία εμπόλεμη ζώνη γιατί “πώς θα μεγαλώσει το παιδί με χωρισμένους γονείς”. Κι εμείς με καβγάδες που άκουγε όλη η γειτονιά (ενίοτε και άλλες γειτονιές γιατί μάλωναν και στον δρόμο). Κραυγές και τσιρίδες που κρατούσαν μέρόνυχτα ολόκληρα. Και τελικά; Χώρισαν όταν ήμουν 20 και μόνο πάρτυ που δεν έστησα. Το μόνο που μου έμεινε ήταν τα άπειρα καταθλιπτικά επεισόδια που έχω περάσει, από την προεφηβεία ακόμα, και ένα ωραίο μετατραυματικό στρες για γαρνιτούρα. Το να μεγαλώνεις μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον με καβγάδες, αλλά κατά τ άλλα και τους 2 γονείς να κοιμούνται στο… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάλι έχω κουραστεί να ακούω γυναίκες που έχουν καταπιεί και υπομείνει τα πάνδεινα, λεκτική κ άλλη κακοποίηση, ατέλειωτες ώρες δουλειάς χωρίς αναγνώριση, μέγγενη από δάνεια και ανέχεια οικονομική, όλα αυτά χωρίς αντίδραση, αλλά εξανίστανται κι επαναστατούν μόνο όταν τελικα προκύψει κέρατο. Το πρόβλημα δηλαδή έιναι ότι δεν τις ήθελε αρκετά ο δυνάστης τους. Όλα τα άλλα δεν ήταν αρκετά σοβαρό πρόβλημα ούτε για εκείνες ούτε για τα παιδιά τους. Ξεκολλήστε κόρες, χ@#$καμε σε ποιαν τον δίνει ο γιακουμής, η ζωή μας δε γυρίζει πίσω και τα παιδιά μας καταστρέφονται μέσα σε τέτοια σπίτια. Και όχι δεν την τρώω την… Διαβάστε περισσότερα »
Κ γω εχω να πω οτι θυμαμαι καλα πως ημουν ενα πολυ θλιμμενο κ μοναχικο παιδι γτ με ειχε καταβαλλει ψυχολογικα η κατασταση στο σπιτι μου. Γινοταν αρκετες φορες ενας κακος χαμος κ γω ενιωθα να ειμαι στη μεση κ φανταζομουν εμενα κ τη μαμα κ το μπαμπα μου να ζουμε σε μια κρυσταλλινη σφαιρα μακρια απ’ολους κ απ’ολα κ να ειμαστε ολο αγκαλιες. Ειχα απορροφηθει τοσο πολυ μ’αυτο το θεμα που το μονο που μ’απασχολουσε ηταν αυτο κ δεν πλησιαζα κανεναν κι ειχα γινει το πιο απομονωμενο παιδι του σχολειου.
Νάσια, εάν δε θέλεις να τον αντιμετωπίσεις πριν τις πανελλήνιες μην το κανεις. Δες το σαν ευκαιρία να ανασυγκροτηθείς, να μιλήσεις με δικηγόρο, να δεις τι γίνεται με τα δάνεια. Να ετοιμάσεις το σχέδιο σου.
Κάνε όμως ένα σχέδιο, μην το καταπιεις. Πώς θέλεις να είναι η ζωή σου για τα επόμενα 20 χρόνια;
Εχει απολυτο δικιο!!! Δικηγορο και σχεδιο, σιγουρα βηματα και οχι συναισθηματισμους.
Αχ η ιστορια σου με αγγιξε! Τα τελευταια 2-3 χρονια αρκετες γυναικες απο το ευρυτερο οικογενειακο και φιλικο περιβαλλον, τοσο το δικο μου οσο και του αντρα μου χωρισαν μετα απο 20+ χρονια γαμου. Σε ολες μα ολες τις περιπτωσεις, οι γυναικες το επιδιωξαν. Οι 2 ειχαν αποδεδειγμενες απιστιες και εκει ξεχυλισε το ποτηρι. Τα παιδια μεγαλωσαν και εφυγαν απο το σπιτι και εμειναν μ’ εναν ξενο στο τελος. Αυτο εδειξε ο λογαριασμος. Πολυ σκληρο. Αλλα και μια ευκαιρια για το παρακατω βημα. Τωρα ειναι η δικη σου ευκαιρια, να δεις τον εαυτο σου. Να πας σε ψυχολογο να σε… Διαβάστε περισσότερα »
Συμπάσχω με όσα είπες. Επίσης. Φίλη δικηγόρος μου έχει πει το εξής: το 95% τον διαζυγίων είναι αυτό που περιέγραψες. Μετά από χρόνια γάμου συνειδητοποιούν οι γυναίκες ότι εκτός από τα παιδιά δεν έχουν τίποτα απολύτως κοινό με τους συζύγους τους. Το λυπηρό είναι ότι μέσα στον γάμο οι περισσότερες δεν έχουν οικονομική ανεξαρτησία, επομένως υπομένουν ένα δυστυχισμένο γάμο. Το επάγγελμά μου είναι ανθρωποκεντρικό και ακούω συχνά τέτοιες ιστορίες, που πέρα από τον σύζυγο απομακρύνονται και από τα παιδιά τους. Μόλις την προηγούμενη βδομάδα μου εκμυστηρεύτηκε γυναίκα ότι θέλει να χωρίσει μετά από 35 χρόνια γάμου, αλλά δεν μπορεί για… Διαβάστε περισσότερα »
Musiccravings, “Δεν έχει δουλέψει ποτέ” ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΑΜΟΙΒΟΜΕΝΗ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ.
(Μη νομίζεις, κι εγώ έτσι πάω να το πω 9,5 φορές στις 10 & αυτοδιορθώνομαι. Εχει ΠΟΛΥ βαθιές ρίζες το αφήγημα που μας έχουν ταίσει μέχρι στουμπώματος).
Σε ευχαριστώ.Εύστοχη παρατήρηση και έχεις δίκιο. Έχω δρόμο μπροστά μου για την Ιθάκη.
Σου έχει τύχει να ακούς στην καθημερινότητα σου μια έκφραση, ή να μυρίζεις μια μυρωδιά ή να ακούς μια μελωδία και να μεταφέρεται αυτομάτως σε μια στιγμή του παρελθόντος σου; Να σου φερω δυο παραδειγνατα δικα μου. Η μυρωδιά απο θυμάρι με μεταφέρει στην Κρήτη, στο χωριό των παιδικών μου χρόνων, στο χωράφι πίσω από το σπίτι που είχε δεμένη την κατσίκα η γιαγιά. Σαν να γίνομαι 10 χρόνων, εκείνη την μέρα που η θεία η Χρυσούλα εφτιαχνε γαμοκουλουρα για το γάμο του Γιαννη. Ηρεμει η ψυχή μου όταν μυρίζω θυμάρι. Από την άλλη με πιάνει ένας πόνος στο στήθος,… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτο που με τιποτα , δεν θελει ενας αντρας , ειναι να τον χωρισει η γυναικα του και να του μεινει η αλλη. Αν ηθελε θα το εκανε 20 χρονια. Εχει ρυθμισει τη ζωη του και εχει κατανημει τους ρολους.
Στην ουσια τωρα, το προβλημα σου δεν πρεπει να ειναι οτι π@δ@ει αλλη. Εχει παιδια και δανεια αλλιως θα πληρωνε μια πορνη.
Το προβλημα σου ειναι η ΧΑΛΙΑ σχεση σας 20 χρονια.
Η μητέρα μου ανακάλυψε ότι ο πατέρας μου την απατούσε όταν έδινα πανελλήνιες. Δεν είπε τίποτα τότε για να μην ”χαλάσει την οικογένεια”, για να ”μην μειωθεί η απόδοσή μου στις εξετάσεις”. Χώρισε άσχημα, αφού μεγαλώσαμε εγώ και η αδερφή μου, έχοντας χάσει πολλά χρόνια από τη ζωή της. Θα μπορούσα να σου αραδιάσω τις δικές μου εμπειρίες αλλά δεν θα το κάνω γιατί καταβάθος ξέρεις ότι τα προβλήματα με τον σύζυγό σου δεν ξεκίνησαν όταν σε απάτησε. Σαν κόρη και σαν γυναίκα σου λέω το εξής: εύχομαι η μητέρα μου να είχε χωρίσει νωρίτερα.
Έχω παρατηρήσει ότι επανέρχεται συχνά στις ερωτήσεις ένα μοτίβο γάμου με μια γυναίκα-θύμα (γλυκιά, συναισθηματική, που ανέχεται τα πάντα απ´ όλους και συνήθως αντιμετωπίζει την οικογένεια της ως κάτι ιερό) και έναν άντρα-θύτη ( απόμακρο, κακοποιητικό, ανεπαρκή, που συνήθως κερατώνει κιόλας και πάντως εκμεταλλεύεται την γυναίκα του). Και είναι τόσο στερεοτυπικά όμοιο κάθε φορά που πλέον το ίδιο το αφήγημα μου φαίνεται κάπως ύποπτο.
Οχι ρε φίλε, και μέχρι τώρα πήγαινε τόσο καλά η παγκόσμια συνεννόηση μας να δημιουργήσουμε την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν πολλοί άντρες απόμακροι, κακοποιητικοί, ανεπαρκής, που συνήθως κερατώνουν και εκμεταλλεύονται τις γυναίκες τους.
Τώρα πρεπει να βρούμε άλλο αφήγημα, μας καταλάβανε. Βλακεία, αλλά τι περιμένεις από τις Δευτέρες. 🙄
Καλά το δευτέρες πού κολλάει;
Η δευτερα ειναι η χειροτερη μερα της βδομαδας, ως γνωστον.
Το λεει και ο Garfield.
Εγω λεω να ξεκινησουμε ενα που θα λεει οτι υπαρχουν πολλοι αντρες κρινουν τις γυναικες στο δρομο, στην καφετερια, στο μπαρ, μπροστα σε κοσμο, πισω απο αυτον, για τα κιλα τους, τα ρουχα τους, τα μαλλια τους, τους εραστες τους – και ο,τι αλλο μπορει να φανταστει κανεις. Το οτι αυτοι οι αντρες αυτοι ειναι συνηθως τελειως ατημελητοι εμφανισιακα, νομιζω οτι προσθετει στην ιστορια. Και για να το κανουμε ακομα πιο πικαντικο λεω να προσθεσουμε και προσωπικες μαρτυριες, πχ εχω ακουσει το επικο “αν πιασεις δουλεια σε καφε, δεν κανω κατι μαζι σου, γιατι θα σημαινει οτι εισαι π****να” (φανταστικη… Διαβάστε περισσότερα »
Μπα, stray_kit, είναι τόσο ακραίο που φαίνεται αμέσως ότι είναι ψεύτικο:)
Τι εννοείς “‘ύποπτο”;
Εμένα πάλι καλοριφερ καθόλου ύποπτο δεν μου φαίνεται. Λογικό να βλέπουμε εδω κατα κύριο λογο την πλευρα των γυναικών, αφου σε γυναικες απευθυνεται το σαιτ. Επίσης, δεν ξερω αν ειναι ή δεν ειναι στερεότυπο αλλα ναι, οι γυναίκες ζητούν το διαζυγιο, οι γυναίκες χωρίζουν. Οι άντρες όσο μπορουν βολεύονται. Σε τοσες σχέσεις και γνωριμιες που έχω κάνει, μόνο μια φορά θυμάμαι κάποιον που μου είπε να διακόψουμε. Όλους τους άλλους τους “άφησα” εγώ, και το βάζω σε εισαγωγικά γιατί με άφησαν να τους αφήσω… ακόμα κι αν δεν τα πηγαιναμε καλά, ακομα κι αν φανερά δεν τραβούσε άλλο, δεν έπαιρναν… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε καλοριφέρ, ενεή έμεινα. Άφωνη τελείως.
Αυτό που περιγράφεις με καχυποψία λέγεται ΖΩΗ, καθημερινή ζωή για εκατοντάδες εκατομμύρια γυναικών, παντού στον πλανήτη, εδώ και δεκάδες αιώνες.
Πατριαρχία. Αδύναμο & αδύνατο φύλο. Πατημένο κάτω. Να μη σκεφτεί, μορφωθεί, διεκδικήσει, μιλήσει, αλλάξει, επαναστατήσει.
Πωπω καταπληκτική απάντηση, εύχομαι η γράφουσα να τη διαβάσει και να ταρακουνηθεί. Αυτός θα χάσει αν χωρίσετε, όχι εσύ. Διώξτον να βρεις την υγειά σου.
Θα στρίψω λίγο το μαχαίρι, αλλά μιλάς για οικογένεια όμως κάπως διαχωρίζεις ότι η σχέση του συζύγου είναι από το ΔΙΚΟ ΤΟΥ οικογενειακό περιβάλλον. Στα 20 χρόνια δεν υπάρχει δικό του και δικό σου «οικογενειακό περιβάλλον» όλα ένα είναι και βρήκε γκόμενα μέσα στο σπίτι σας και την διατηρεί και πολλά χρόνια. Και ξέρεις (λυπάμαι λίγο έξτρα στρίψιμο ακόμα), συνήθως ο/η άμεσα ενδιαφερόμενος/νη το μαθαίνει το κέρατο τελευταίος/α οπότε αυτή την εικόνα της «παντρεμένης αξιοσέβαστης γυναίκας» μάλλον μόνο εσύ την έχεις (/είχες) στο μυαλό σου. Παίζει πολύ σοβαρά το σενάριο να το έχουν μάθει όλοι συγγενείς, φίλοι και γνωστοί και… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή η ερώτηση μοιάζει βγαλμένη από το “εγχειρίδιο της καλής πατριαρχίας”. Η γυναίκα κρατάει την οικογένεια, μεγαλώνει τα παιδιά, υπομένει κάκιστες συμπεριφορές με στωικότητα (άντε και μούτρα) και επιτρέπεται να θυμώσει λίγο με το κέρατο, αλλά όχι πολύ.
Αγαπητή Νάσια “φόρεσες” τα πρέπει σου, σου πέσανε στενά και τώρα σε πνίγουν περισσότερο από όσο αντέχεις. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν αλλάξεις τα περισσότερα από αυτά που πιστεύεις περί αγάπης, οικογένειας και κοινωνικών ρόλων δεν φαίνεται να υπάρχει χώρος για κάτι άλλο από αυτό που ζεις τόσα χρόνια. Μάλλον χρειάζεσαι ψυχολόγο, αλλά περισσότερο χρειάζεσαι γερό στομάχι για ενδοσκόπηση και υπερβάσεις.