Α, μπα γεια σου! Εκτιμω πολυ την οπτικη σου και θα ηθελα την γνωμη σου. Συγκατοικω τους τελευταιους 6 μηνες με τον συντροφο μου, με τον οποιο ειμαστε μαζι τα τελευταια 7 χρονια περιπου με ενα διαλειμμα 6 μηνων. Εδω και λιγο καιρο εχει προκυψει το εξης: ενω ο ιδιος λεει συνεχως ποσο τυχερος ειναι, εγω δε νιωθω το ιδιο. Καταλαβαινω τι εννοει, οτι τον στηριζω, με το σπιτι ασχολουμαι αποκλειστικα, παρολο που προσφερεται να βοηθησει. Να σημειωσω οτι δουλευω κανονικα και η δουλεια μου ειναι ιδιαιτερα απαιτητικη. Εχοντας παντα μαθει να μη ζηταω βοηθεια, οσο δεν παιρνει καποια πρωτοβουλια να κανει κατι, αυτη την “προθυμοποιηση” δεν τη βλεπω. Το προβλημα δεν ειναι οι δουλειες του σπιτιου, αλλα το οτι γενικα νιωθω οτι δινω πολυ παραπανω απο οσα παιρνω. Ισως γινομαι αδικη, γιατι ξερω οτι θα κανει ο, τι του ζητησω, απλα αναρωτιεμαι αν αυτη η συνεχης αισθηση που εχω σημαινει οτι η σχεση εχει τελειωσει για μενα. Ευχαριστω εκ των προτερων για το χρονο σου!
– Προβληματισμενη
Δεν μπορεί να ερμηνεύει άλλος την αίσθηση που έχεις για τη ζωή σου παρά μόνο εσύ. Μπορώ να σου πω όμως δυο πράγματα. Το «έχοντας πάντα μάθει να μη ζητάω βοήθεια» δεν είναι κατάκτηση, δεν είναι απλή προτίμηση, είναι πρόβλημα. Πρέπει να μάθεις να ζητάς βοήθεια. Το δεύτερο είναι ότι ο άνθρωπος με τον οποίον μοιράζεσαι ένα σπίτι δεν «βοηθάει» στις δουλειές γιατί οι δουλειές δεν είναι δικές σου για να σε βοηθήσει, είναι και των δυο.
Αν είναι τόσο απλό όσο να ζητήσεις κάτι και να το κάνει, πες του να αναλάβει τα ψώνια από το σούπερ. Μόνος του θα αποφασίζει τι να πάρει κάθε φορά, μόνος του θα αποφασίζει ποια μέρα θα πηγαίνει, και μόνος του θα παρακολουθεί τι λείπει για να το συμπληρώνει. Εκεί να δω «προθυμοποίηση».
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στο σπίτι σου δεν προθυμοποιείσαι να πλένεις τα πιάτα, τα πας στο νεροχύτη και τα πλένεις.
(Είπε και άρχισε τις ανάσες σε 8 χρόνους για να ηρεμήσει).
Θα μιλήσω από τη δική μου εμπειρία, χωρίς να σημαίνει ότι ισχύει αυτό που θα σου περιγράψω και στην δική σου περίπτωση γιατί δεν γνωρίζω τον χαρακτήρα του συντρόφου σου, απλά για να σου δώσω και μια άλλη οπτική γωνία. Συγκατοίκησα με τον σύντροφό μου μετά από 6 χρόνια σχέσης. Τα πηγαίναμε πολύ καλά, με συννενόηση κλπ. Εγώ με ένα υπόβαθρο “κάνουμε γενική 1 φορά την εβδομάδα γιατί ΠΡΕΠΕΙ” και στάδιο καθαριότητας σχεδόν OCD, αυτός πολύ πιο χαλαρός με πεταμένα ρούχα σε καρέκλα στο σαλόνι. Κι επειδή κι εγώ δεν είμαι από τους ανθρώπους που ζητούν βοήθεια (μεγάλη βλακεία) άρχισα… Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάζοντας το σχόλιό σου θυμήθηκα τον άντρα μου που πήγαινε στη λαϊκή και άφηνε τις σακούλες στο πάτωμα του χολ, δεν τοποθετούσε ποτέ πράγματα στο ψυγείο. Κάποια στιγμή μου την έδωσε και τις άφησα εκεί. Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, απλώς τις προσπερνούσε. Δευτέρα ήθελε να φάει φράουλες, τις βρήκε μουχλιασμένες, δυο κεσεδάκια. Από τότε τα τακτοποιεί με το που γυρίσει. Σε μια επίσκεψη στο σπίτι των πεθερικών, είδα τις σακούλες της λαϊκής στο πάτωμα του χολ. Ψωνίζει ο πατέρας του. Έκανα τη σύνδεση.
Εμεις πάντως το έχουμε σύστημα με συνενόηση φυσικά, οτι οταν πάει ο ένας μάρκετ, ο άλλος τα τακτοποιεί, για να ξερει τι ακριβώς έχει πάρει ο αλλος απο το μάρκετ.
Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν το φιλότιμο (αν και δε μου αρεσει αυτη η λέξη, δεν μπορώ να βρω πιο κατάλληλη) να πάρουν απο μόνοι τους πρωτοβουλία αν τα βρίσκουν όλα στρωμένα. Κάντε μια συζήτηση για τα πράγματα που θα ήθελες να μοιράσετε από τις υποχρεώσεις σας. Αφου λες οτι δεν είναι μόνο οι δουλειές του σπιτιου, υποψιάζομαι ότι είναι και άλλα πράγματα στην κοινή σας ζωή που πέφτουν πάνω σας (καλημέρα, emotional labor). Μετά από τη συζήτηση θα κρίνεις αντιδράσεις και θα το σκεφτείς πιο καθαρά.
“Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν το φιλότιμο….”
Αψογη απαντηση Φουστα, χτυπαει κατευθειαν την καρδια του προβληματος (θεωρω).
Δικη μου εμπειρια ειναι αντρας 38 ετων, να μενει σε γκαρσονιερα διπλα στο πατρικο, και ολα να τα κανει η μαμα του, σε αντιστοιχη κουβεντα μου ειπε :
“νομιζεις οτι κολωνω να κανω δουλειες; Δεν το εχω για τιποτα να τις κανω”
Ναι.. αλλα δεν τις κανεις. Μονο το λες.. δεν τις κανεις. Και υπαρχει λογος γι’αυτο
Στα 38;; Ιου…κ γω εχω θειο 45 χρονων που ζει ακομη με τους γονεις του κ περιμενει απ’την 80χρονη πλεον κ χιλιοταλαιπωρημενη μανα του να του μαγειρευει παντα κ οποτε δεν του αρεσει το παραμικρο στο φαι αρχιζει τα ”γ***χριστοπαναγιατικα”. Αν κ δεν εχει μονο κακα στοιχεια στο χαρακτηρα του εγω προσωπικα εχω αλλεργεια στην τοση γαιδουρια κ οταν ειμαι στο χωριο μου κοιταω να εχω μια αποσταση με δαυτον.
Πότε με το καλό θα ανοίξουμε τον μέγα φάκελο “μητέρες που κακοποιούνται από τους γιους τους;” (στα πλαίσια του ευρύτερου θέματος “γονείς που κακοποιούνται από τα παιδιά τους”;) Έχει ΠΟΛΥ ψωμί αυτό το ζήτημα και δεν έχει συζητηθεί αρκετά!
Θα ήθελα να αφήσω εδώ αυτό, ως επιπλέον σχόλιο στο project management του σπιτιού. Το βρήκα πολύ πετυχημένο: https://www.theguardian.com/world/2017/may/26/gender-wars-household-chores-comic
Πω ακριβώς μ’αυτήν τη διατύπωση μου πάτησες κάλο, “ευχάριστη βόλτα στο σουπερμάρκετ”, ακόμα θυμάμαι να νιώθω τα σωθικά μου κόμπο από το θυμό όταν ο άλλος έλεγε “πήγα 4 φορες σουπερμάρκετ αυτήν την εβδομάδα” κι εννοούσε “πήγα χωρίς συνεννόηση να πάρω δεκαεφτα κιλά ψωμί, πατατάκια και σοκολάτες για να τα αμολήσω στο τραπέζι της κουζινας και να τα φάω μόνος μου τελικά” ΣΓΚΡΟΥΝΤ ΓΒΡΜ
Η ζωή είναι απαιτητική. Ο χρόνος, ιδίως μιας εργαζόμενης, είναι πολύ περιορισμένος. Δε χρειάζεται να σπαταλάς έτσι τις δυνάμεις σου, ώστε να εξοικονομεί δυνάμεις ο σύντροφος συγκάτοικός σου. Ε ναι αυτός τυχερός είναι, μεγάλο πράγμα να μπαίνεις σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά και να σε περιμένει ζεστό φαι, να τρως και να μη χρειάζεται να σκεφτείς το πλύσιμο των πιάτων, να φοράς την πλυμενη πιτζαμούλα σου και να πέφτεις με πλονζον στο καθαρό κρεβατάκι σου. Δε ξέρω μήπως όμως τον ενοχλείς πλένοντας τα πιάτα, καλύτερα βάζε πλυντήριο στο αθόρυβο.Τελος, στοιχειωδώς να νοιαζόμαστε τον άλλο, δε ρωτάμε, πράττουμε.
Μα πραγματικά, είναι να μην νιώθει τυχερός ο σύντροφος? Το τζόκερ έχει πιάσει.
Είμαι με τον σύντροφό μου 5 χρόνια, συζούμε τα τελευταία 3. Μετά από πολλούς τσακωμούς, συζητήσεις, passive aggressiveness, έναν χρόνο ψυχοθεραπεία, κι άλλους τσακωμούς, κι άλλες συζητήσεις, βίντεο, άρθρα για το τι είναι emotional labour και τι συνέπειες έχει στη δική μου ηρεμία, ξεκούραση και απόθεμα ελεύθερου χρόνου, βρήκαμε τη χρυσή τομή. Τις δουλειές του σπιτιού τις κάναμε ούτως ή άλλως μαζί, γενική μία φορά την εβδομάδα. Πλέον είμαστε εναλλάξ υπεύθυνοι ο ένας για το πρόγραμμα φαγητού/σούπερ/μαγείρεμα της εβδομάδας κι ο άλλος για το πλύσιμο/άπλωμα/μάζεμα ρούχων της εβδομάδας. Έχουμε βγάλει ένα απλό και συγκεκριμένο πρόγραμμα, τύπου βάζουμε 3 πλυντήρια την… Διαβάστε περισσότερα »
Με αγχωσαν τα 3 πλυντήρια την εβδομάδα, με χρωματική /χρηστική κατανομή
Έχει μεγάλη διαφορά το “δεν κάνει δουλειές στο σπίτι” από το “δεν βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού”. Είναι διαφορετικός είδους καυγάς ή έστω διαφορετικού είδους ξενέρωμα. Μπορεί να σου έχει τελειώσει μαζί του (7 χρόνια είναι αυτά), αλλά και να χωρίσετε πρέπει να καταλάβεις τη διαφορά. Ζητάς βοήθεια από τους συναδέλφους σου για να κάνουν την εργασία τους; Από την άλλη βλέπω εμπειρικά ότι οι άντρες βολεύονται στο ρόλο του αδιάφορου καλεσμένου σχετικά εύκολα. Μάλλον πράγματι τους νοιάζει λιγότερο από ότι εμάς το πως λειτουργεί ένα σπίτι. Μπορείς να μάθεις να αδιαφορείς εξίσου για αυτές τις δουλειές. Προσωπικά, έχω δυστυχώς… Διαβάστε περισσότερα »
Εφοσον αυτος ειναι ετσι, φορτωσε τον με τις ευθυνες που αφορούν εξωτερικες δουλειες. Πχ σκουπιδια, ψωνια, να παει αυτος στο φουρνο, αν συμβει κατι να τρεξει αυτος εξω, αυτος να πληρωσει τους λογαριασμους κλπ. Επισης να σε πηγαινοφερνει με το αμαξι όποτε τον χρειάζεσαι. Ειναι μια “παραδοσιακη” κατανομή ναι, δεν ειναι τοσο κακη ομως γιατι κι αυτες οι δουλειες εχουν πολλη ταλαιπωρία και τρωνε πολυ χρονο. Αν δε κανει ουτε αυτα τότε βράστα Χαράλαμπε. Τωρα που εισαι στους εξι μηνες πρεπει να μπουν τα ορια, αν το αφησεις κι αλλο δε θα μπορεσεις να τα μαζεψεις.
Η Παραδοσιακή κατανομή αφορά το τελικό στάδιο, δηλαδή πετάω τα σκουπίδια που μου έβγαλες και πάω στο μάρκετ τελεία. Οι λογαριασμοί πληρώνονται on line και κάτι συμβαίνει έξω μια στο τόσο. Σα πολύ κακή ιδέα μου φαίνεται εμένα. Η βασικά να το θέσω ως εξής, σε μια συζήτηση για την κατανομή θα ζητούσα να κάνω τα αντρικά της παραδοσιακής κατανομής που αναφέρεις.
Ναι έχεις δικιο ως προς αυτο. Δε ξερω, τοτε πρεπει να χωρισει.
Κι εμένα κακή ιδέα μου ακούγεται αυτό. Δεν συγκρίνονται οι εξωτερικές δουλειές με το να κρατάς ένα σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο συν πλυντήρια/σιδέρωμα (αν σιδερώνουν) συν μαγείρεμα. Το σούπερ μπορεί να περιοριστεί ακόμα και σε μια φορά την εβδομάδα με πολύ καλό προγραμματισμό, σιγά το πράγμα. Τα σκουπίδια δεν είναι καν δουλειά, τα πετάς φεύγοντας για κάπου.
Το mental load είναι το θέμα. Λεπτομερείς οδηγίες για μια δουλειά δίνεις στα παιδιά σου, όχι στον σύντροφό σου. Αν χρειάζεται να του ζητήσω π.χ. εγώ του άντρα μου να πάει βόλτα το μωρό, εγώ να το αλλάξω και να του διαλέξω ρούχα, εγώ να φτιάξω τη βρεφική τσάντα, εγώ να του πω τι ώρα πρέπει να γυρίσει για να φάει, ε, να το βράσω. Από την άλλη, πρέπει κι εγώ να μπορώ να δεχτώ πως κι εκείνος έχει 5η δική του μέθοδο για το καθετί. Αλλιώς θα καταλήξουμε να σφαζόμαστε για το αν πρέπει να ρίχνουμε ζεστό ή κρύο… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι παιδιά εχετε δικιο, το σκεφτηκα επιπόλαια. Απλα ειπα μια φορα να μη πω το κλασικο “χώρισέ τον” και εμπνεύστηκα απο αυτο που ειπε η Α,μπα με τα ψωνια. Αλλα ισχύει, τίποτα δε συγκρίνεται με το νοικοκυριό.