Γεια σε ολους.. Αμπα μου, σε διαβάζω οσα Χρόνια διαβαζεσαι…και ηθελα να σου εκθέσω ένα ερώτημα. Εχω δυο παιδιά. Την κόρη μου 18, και τον γιό μου 10 ετών. Ο γιός μου ειναι ένα παιδί που τα καταφέρνει αρκετά καλα με ότι καταπιάνεται. Καλος στο σχολείο, καλος στο ποδόσφαιρο, καλός στην μουσική, πρωτοχορευτης στους παραδοσιακούς χορούς. Αντιμετωπίζω το εξής, αισθάνομαι άβολα με τα κοπλιμέντα που μου κάνουν για εκείνον φίλοι, συγγενείς και γονείς συμμαθητών και συμπαικτών του. Πχ είμαστε σε αγώνα ποδοσφαιρικό και, ενω κάθομαι αρκετά παράμερα, με πλησιάζουν 3 μαμαδες και αρχίζουν τα: τι παιδί ειναι αυτο, πρεπει να εισαι πολυ περήφανη, σε ποια Ακαδημία θα τον στείλετε, πως τα καταφέρνει ολα τόσο καλά, πρεπει να είστε καταπληκτικοί γονεις κτλ. Τα ίδια και σε συναυλίες, χορευτικά, και ενημερώσεις του σχολείου. Εγω ωστόσο, δεν νοιώθω οτι εχω κανει κατι σπέσιαλ συγκριτικά με την κορη μου που δεν με βομβαρδιζαν τετοια σχόλια, και επίσης δεν ξερω τι να απαντάω, αισθάνομαι τερμα άβολα, εχω αρχίσει σχεδόν να κρύβομαι σε τέτοιες περιστάσεις, να αποφεύγω, η να απαντάω αμήχανα μια σουπερ βλακεία η ενα κρύο αστείο για το πόσο δε μου εμοιασε… Ειλικρινά οταν βλεπω ενα παιδάκι που τα κατάφερνε Καλά, ποτε δεν θα παω στους γονείς του να το εκθειασω, ισως πω στο ίδιο κάποια συγχαρητήρια μετα τον αγώνα και αρκεί για μένα αυτο. Το αποκορύφωμα ηταν οτι δεν πήγα να παραλάβω βαθμούς την ημέρα που μας καλεσαν, αλλα την αλλη μερα στο σχολασμα, δεν άντεξα αλλα καλα λόγια, τα νοιώθω κάπως επιθετικά δεν ξέρω. Ειμαι περήφανη για το παιδί μου, αλλα δεν πιστεύω οτι ειναι θεμα συζήτησης με τους γυρω μου και ειδικά με άτομα που γνωρίζω λίγο. Μπορώ να κανω κατι για να αποφεύγω τέτοιες συζητήσεις; Γιατί νοιώθουν την ανάγκη να μου τα λένε αυτα; Εχω εγω το πρόβλημα πιστεύεις; Υγ. Και ο σύντροφος μου και πατέρας των παιδιών μου νοιώθει το ίδιο, αλλα τον πλησιάζουν και του λένε λιγότερο απο εμένα.
Δεν σε πλησιάζουν για να παινέψουν τον γιο σου, καλέ. Αυτό είναι το δόλωμα και η δικαιολογία. Σε πλησιάζουν για να τους αποκαλύψεις το μυστικό και τη συνταγή της επιτυχίας, γιατί δεν μπορούν να δεχτούν ότι το δικό τους παιδί δεν προσπαθεί το ίδιο ή δεν είναι το ίδιο προικισμένο, εσύ έκανες κάτι μαγικό και τα κατάφερες, εσύ, η μάνα, ο πατέρας δεν ανακατεύεται και δεν ξέρει, γι’αυτό δεν τον ρωτάνε.
Σε ποιο φροντιστήριο πάει, πότε ξεκίνησε, πότε διαβάζει, τι διαβάζει, πότε το ξεκίνησε, με ποιον, αυτά θέλουν να τους πεις. Αν απαντάς ξερά «ευχαριστώ» και κρύβεσαι, επιβεβαιώνεις τις υποψίες σου ότι κρύβεις το μυστικό και θέλουν ακόμα περισσότερο να σου το αποσπάσουν.
Πριν σε απαγάγουν και σε δέσουν σε κανένα υπόγειο μέχρι να ομολογήσεις, πες αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν, ότι δεν έκανες κάτι ιδιαίτερο. Δεν θα σε πιστέψουν, θα σε κουτσομπολέψουν ακόμη περισσότερο, αλλά ίσως να γλιτώσεις το waterboarding έτσι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ενδιαφέρουσα ερώτηση και απάντηση. Όταν ήμουν παιδι, εγώ και τα αδέρφια μου ήμασταν οι καλοι μαθητές και τα άτομα που ήταν μέσα σε όλα. Παίρναμε επαίνους από καθηγητές και από άλλους γονείς και οι γονείς μου πάντα ένιωθαν υπερήφανοι. Και το αντίστροφο, ένα κοπλιμέντο θα το έκαναν οι δικοί μου για τα άλλα παιδιά. Τώρα να ρωτήσεις τον άλλον γονιό για το φροντιστήριο που πάει το παιδί του, δεν το θεωρώ κακό.Μπορεί πολύ απλά να κάνει καλύτερη δουλειά (συν βέβαια και την κλίση και τη δουλειά του παιδιού). Και στο τέλος της ημέρας, να κατακρίνουμε τις συμβουλές και τον έλεγχο… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ ευχαριστώ. Έπαθα κι εγώ ένα κόλλημα με το πού είναι το πρόβλημα, πέρα από το ότι μπορεί να νιώθει περίεργα που δεν ακούει και για την κόρη κάτι ανάλογο. Αλλά δεν φαίνεται να ανησυχεί για αυτό. Τώρα miserable δεν ξέρω, μήπως χτυπά σε κάτι βαθύτερο;
Συμφωνω! Και εγώ κάνω κομπλιμέντα και δεν τα κάνω για να μου πούνε το κρυφό φοβερό μυστικό της επιτυχίας αλλά γιατί έτσι αισθάνομαι. Και όταν κάνουν στο παιδί μου χαμογελώ και λέω ευχαριστώ γιατί χαίρομαι που δεν είμαι η μόνη που βλέπω το θετικό
του στοιχείο. Τρώμε που τρώμε τη φόλα κάθε φορά που θα μας κάνει μάθημα κάποιος “ειδήμων” (=έχω κάνει παιδί πριν από εσένα). Μαθήματα ξερολιασης πως πρέπει να το παίζω, ταιζω, φροντίζω, χτενίζω κλπ πρέπει να πτοουμαστε και στα κομπλιμέντα?
Και μένα μου έβγαλε μιζέρια και η ερώτηση και η απάντηση. Δεν κρύβουν όλα τα σχόλια κάποιο δόλο απο πίσω.
Κλαίνε οι χήρες, κλαιν και οι παντρεμένες.. Θα πω ένα μεγάλο Ααχχχχχ… Και θα το αφήσω εδώ..
“Εγω ωστόσο, δεν νοιώθω οτι εχω κανει κατι σπέσιαλ συγκριτικά με την κορη μου που δεν με βομβαρδιζαν τετοια σχόλια” νομίζω οτι αυτη ειναι η πηγή της ενόχλησής σου. Νιώθεις αυτόματα να σου φυτεύουν ενοχές οτι κάτι παρέλειψες να κάνεις με ρην κόρη; ή ειχες αμφιβολίες επι του θέματος και προβλημαιζεσαι; ή αλλιως πιστεύεις απλά στο μάτι. Διαφορετικά δεν εξηγείται γιατί να αντιδράς έτσι στα καλά λόγια.
Κι εμένα αυτή η φράση μου χτύπησε, για τους ίδιους λόγους
@Σουσουράδα μπαίνει σε μια άδικη & αδικαιολόγητη και για τα δυο παιδιά διαδικασία σύγκρισης. Τουλάχιστον αυτό δείχνει. Και είμαι σίγουρη πως & οι δύο (γιος και κόρη) αντιλαμβάνονται πως για κάτι “φταίνε”. Και δεν λέω πως γίνεται συνειδητά από την ίδια.
Εγω παλι καμαρωνω σα γυφτικο σκερπανι για το πιθηκακι μου οταν μου λενε καλα λογια…..
Και καλά κάνεις!
Μπορεί όντως κάποιες φορές τα κομπλιμέντα να υποκρύπτουν κάποια ζήλεια, περιέργεια, κακία, αλλά εάν δεν είναι αγενή και παρεμβατικά, μπορούν να αντιμετωπιστούν με ένα απλό “ευχαριστώ”. Το να τρέχει να κρυφτεί κάποιος για να αποφύγει ένα κομπλιμέντο όμως θεωρώ ότι είναι ακραία και συμπλεγματική συμπεριφορά. Και κυρίως λόγω του τι μήνυμα μπορεί να περνάει στο ίδιο το παιδί. Ούτε εμένα οι γονείς μου έκαναν τίποτα το ιδιαίτερο, ούτε ήμουν κανένα παιδί θαύμα, αλλά όλη μου η χαρά, η υπερηφάνεια και η κινητήριος δύναμη για να συνεχίσω να προσπαθώ είτε σε αθλητικές δραστηριότητες, είτε στο σχολείο, ήταν το χαμόγελο τους όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ!
Αν σε βοηθάει, και επειδή καταλαβαίνω την αμηχανία σου, εγώ απαντώ κάτι του στυλ” το κάθε παιδί έχει τα χαρίσματά του” ή “με τόσες προσλαμβάνουσες που έχουν πλέον, όλα τα παιδιά έξυπνα είναι” και η συζήτηση τερματίζεται κάπου εκεί.
Αγαπητή γράφουσα, Πολύ καλά τα λέει η Λένα ως προς το γιατί γίνονται τα κομπλιμέντα. Αυτό το παιχνίδι όμως είναι των ενηλίκων. Η αντίδραση που περιγράφεις με στενοχώρησε και με προβλημάτισε. Γιατί να βλέπει ο γιος σου ότι μαζεύεσαι, αντιδράς ή αποφεύγεις εκδηλώσεις (φαινομενικά) θαυμασμού και σεβασμού προς τον ίδιο; Και μην πεις σε παρακαλώ πως δεν είναι μπροστά – δεν έχει σημασία πόσο μακριά είναι, τα αυτιά του είναι ορτσωμένα όταν η μητέρα του βρίσκεται στο χώρο. Δεν το καταλαβαίνει πως δεν πήγες να πάρεις την βαθμολογία, παρά μόνο την επόμενη μέρα; Πώς τον κάνει να νιώθει αυτό; Για… Διαβάστε περισσότερα »
Άλλος κανείς δεν έκανε μόνο η Μαριώ τον Γιάννη..
Ήμουν κι εγώ σαν το παιδάκι που περιγράφεις. Οπότε ας γράψω κάτι από την δική μου εμπειρία (19,5 στις Πανελλήνιες, πολύ καλός στα αθλήματα, πρώτος χορευτής σε παραδοσιακούς χορούς, κτλ). Η νοοτροπία σου δεν θα βοηθήσει το παιδί σου, λυπάμαι που το λέω. Καταλαβαίνω ότι να νιώθεις άβολα, ούτε κι εμένα θα μου άρεσε να μου λένε συνέχεια τέτοια πράγματα. Πιθανότατα το παιδί σου είναι χαρισματικό ως ένα βαθμό. Δεν χρειάζεται να εξηγείς πολλά πολλά, η καλύτερη απάντηση είναι ότι τα καταφέρνει αυτός μόνος του και αυτό είναι αλήθεια. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την θέληση ή ακόμη και το ταλέντο… Διαβάστε περισσότερα »
Αν είστε και σε επαρχία ετοιμάσου για χειρότερα. Παίζει να ακούσεις ότι το παιδί το ταΐζεται βασιλικό πολτό ή μαγικό ζωμό/μελετάει τουλάχιστον 4 ώρες με εσάς από πάνω με το βούρδουλα/συν 2 ώρες τσάμικο. Αν θέλεις να τους τρολάρεις όμως, μπορείς να πεις ότι είναι αποτέλεσμα καθημερινής προσευχής και πίστης στο Θεό, συχνών ευχελαίων, αλλά κυρίως της ευχής που σας έδωσε ένας ερημίτης στα βάθη της Καππαδοκίας. Κυρία Σούλα μου, αν το ήξερα ότι θα έπιανε πιο πριν, θα το είχα κάνει το ταξίδι και για την κόρη μου, κρίμας. Υ.Σ.: Ελπίζω να μην νιώσει κάποιος προσβεβλημένος για την αναφορά… Διαβάστε περισσότερα »
@Chachacha 😂😂👏