Γεια σας! Είμαι 25 χρονών και ήθελα να μοιραστώ μαζί σας έναν προβληματισμό μου. Στα 12-13 μου περίπου γνωρίστηκα με μια κοπέλα και γίναμε φίλες. Η γνωριμία μας έγινε κατά τη διάρκεια καλοκαιρινών διακοπών, μιας και τα εξοχικά μας σπίτια είναι δίπλα. Σε εκείνες τις ηλικίες, συνειδητοποιώ σήμερα πως, μπορούμε να κάνουμε εύκολα παρέα με ανθρώπους, που στη συνέχεια μπορεί να μην ταιριάζουμε απόλυτα, καθώς τα γούστα μας, οι πεποιθήσεις μας, ο χαρακτήρας μας βρίσκονται ακόμα υπό διαμόρφωση. Ετσι, ο ενθουσιασμός της νέας γνωριμίας, το γεγονός ότι οι γονείς μας έγιναν επίσης φίλοι μεταξύ τους και τέλος το ότι μέναμε κοντά και κάναμε καθημερινή παρέα τα καλοκαίρια, μας έδεσε αρκετά και χαρακτηρίζαμε η μια την άλλη “κολλητή”. Ενας σημαντικός παράγοντας της σχέσης μας είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη κοπέλα ζούσε με την οικογένεια της στο εξωτερικο και ερχόταν στην Ελλάδα μόνο τα καλοκαίρια. Τα τελευταία χρόνια, έχει αρχίσει να με προβληματίζει αρκετά η σχέση μας. Ειναι ξεκάθαρο πλέον, σε εμένα τουλάχιστον, ότι δεν τα βρίσκουμε. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στα ενδιαφέροντά μας, στους τρόπους με τους οποίους διασκεδάζουμε, αλλά και σε θέματα ιδεολογίας. Γνωρίζω πως δεν μπορούμε να ταιριάζουμε απόλυτα με τους άλλους ανθρώπους, ακόμα και με τους πιο κοντινούς μας. Ωστόσο, έχω κάποια κριτήρια στο μυαλό μου, που πλέον θεωρώ απαραίτητα και θέλω να υπάρχουν στις φιλικές μου σχέσεις. Ισως το πιο μεγάλο πρόβλημα όμως, είναι πως οι γονείς μας και ειδικότερα οι μπαμπάδες μας, κάνουν καλή παρέα, με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια, που και εκείνοι ως οικογένεια έρχονται συχνότερα στην Ελλάδα, να περνάμε πολύ χρόνο μαζί και οι σχέσεις μας ειναι σχεδόν οικογενειακές. Η φίλη μου γενικά δεν έχει πολλούς κοντινούς φίλους, είναι πολύ κοινωνική, κάνει συχνά νέες γνωριμίες αλλά σχεδόν ποτέ δεν κρατάνε, με αποτέλεσμα να είμαι η πιο παλιά της φίλη. Η αγάπη μου για εκείνη εννοείται πως υπάρχει ακόμα. Τη νοιάζομαι και πάντα τη στηρίζω όταν με χρειάζεται. Απλώς δεν επιζητώ την παρέα της τόσο συχνά. Εκείνη, απ’ ότι ερμηνεύω, θεωρεί τη σχέση μας δεδομένη. Έχει συγκεκριμένα πρότυπα στο μυαλό της για τις σχέσεις και τη συντροφικότητα. Όσο εύκολα δημιουργεί σχέσεις με τους ανθρώπους, τόσο εύκολα πιστεύει πως αυτές θα κρατήσουν στο χρόνο. Ψάχνει από τα 18 της τον ένα σύντροφο που θα ζήσουν μαζί για πάντα. Και έτσι έχω καταλάβει οτι βλέπει και τη φιλία μας: ότι γνωριστήκαμε μικρές και θα γεράσουμε μαζί. Δεν θέλω να εννοηθεί πως την κρίνω για τις αντιλήψεις της. Αλλά θεωρώ σημαντικό (και το έχω μοιραστεί μαζί της πολλές φορές) να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ως άνθρωποι, τον παράγοντα του απρόβλεπτου σε αυτά τα θέματα. Όσα σχέδια κι αν κάνουμε εμείς για τη ζωή μας, δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ σίγουροι που θα οδηγηθούμε τελικά. Εχω φτάσει στο σημείο, λοιπόν, να αναρωτιέμαι τι μπορώ να κάνω για αυτήν την κατάσταση. Οι ζωές μας ειναι τόσο μπλεγμένες μεταξύ τους που δεν ξέρω αν είναι εύκολο να ξεμπλεχτούν. Επίσης, δεν ξέρω αν εκείνη έχει συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει πρόβλημα ή απλώς δεν θέλει να το παραδεχτεί. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω δοκιμάσει να το συζητήσω μαζί της, γιατί μόνο και μόνο στην ιδέα δυσκολεύομαι πολύ. Επαναλαμβάνω πως, δεν θέλω να κόψω κάθε επαφή μαζί της, αλλά μου είναι δύσκολο πλέον να την αποκαλώ “κολλητή” μου…
Τότε, μην την αποκαλείς έτσι.
Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι. Δεν χρειάζεται να κάνεις μια τόσο άβολη και άχρηστη συζήτηση τύπου «βλέπω ότι με νιώθεις ως κολλητή, εγώ δε νιώθω έτσι». Η κατάσταση είναι έτσι από τη μεριά σου, αλλά δεν έχεις ιδέα πώς είναι από τη μεριά της. Κάνεις υποθέσεις και βγάζεις και συμπεράσματα που θεωρείς απολύτως σωστά ενώ είναι απλώς αυτό, υποθέσεις. Πιστεύεις ότι εσύ ξέρεις 100% τι σκέφτεται για σένα αλλά αυτή δεν ξέρει απολύτως τίποτα για όσα σκέφτεσαι εσύ;
Αν δεν θέλεις να κόψεις επαφή μαζί της, πραγματικά δεν υπάρχει κάτι για να λύσεις. Κράτα τη συχνότητα και το επίπεδο των επαφών μέχρι εκεί που νιώθεις απολύτως άνετα μαζί της, αυτό είναι όλο. Όσο αυτό κυλάει ομαλά, δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι άλλο.
Όταν είμαστε μικροί έχουμε υπερβολική εμπιστοσύνη στον διάλογο και σε αυτό που θεωρούμε «ειλικρίνεια». Επίσης, πιστεύουμε ότι αυτό που νιώθουμε τώρα, είναι παντοτινό. Ακριβώς επειδή δεν ξέρεις ποτέ τι θα γίνει στο μέλλον με τα ανθρώπινα, πώς αποκλείεις το ενδεχόμενο να αλλάξεις εσύ και να έρθετε πάλι κοντά;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολύ καλή απάντηση. Δε βλέπω κάποιο πρόβλημα Φίλη γραφουσα, φυσιολογικό είναι οι σχολικές φιλίες να αλλάζουν και να χαλάνε ακόμα. Εσύ δε θες καν να κόψεις επαφές, απλά δε θες να την αποκαλείς “κολλητή”. Δε λες όμως κάτι απτό που κάνει αυτή και σου επιβάλλει το κολλητιλικι ή ότι σου γίνεται τσιμπούρι. Νομίζω ότι μόνη σου το έχεις το θέμα, με την έννοια ότι μόνη σου απλά δε θέλεις να αυτοπροσδιορίζεσαι πια από αυτή τη φιλία. Μην αυτοπροσδιορίζεσαι λοιπόν, κράτα κάποιες αποστάσεις, είσαι ελεύθερη να το κάνεις. Το να βγαίνετε να χαζολογατε και να τη βλέπεις όταν μαζεύονται οι οικογένειες… Διαβάστε περισσότερα »
Μάλλον είσαι πολύ συνεπής σαν άνθρωπος και η ιδέα ότι η φίλη θεωρεί δεδομένο ότι θα είστε μια ζωή μαζί , σε αγχώνει. Είναι σα να προδιαγράφει την πορεία της σχέσης, κάτι που εσύ, δεν μπορείς να εγγυηθείς. Έχω ανάλογο θέμα κι εγώ. Μπορώ να είμαι μία ζωή με κάποιον, έχω φίλους 40 χρόνια (κυριολεκτικά από το δημοτικό), αλλά αν με βάλεις να υποσχεθώ ότι θα μείνω για πάντα , φρικάρω. Είναι ένας από τους λόγους που δεν παντρεύτηκα. Η υπόσχεση εκ των προτέρων ότι θα μείνω μαζί σου για πάντα, μου φαίνεται ψεύτικη όσο και αν το εννοώ ή… Διαβάστε περισσότερα »
Κ γω το’χω αυτο…με βαραινουν πολυ τα μακροχρονια σχεδια, οι τεραστιες υποσχεσεις, οι ”κανονισμοι” για μη εγκυρα πραγματα στο μακρινο μελλον….κ με τους γκομενους κ με τις φιλες. Μια επι 5 6 χρονια φιλη μου κ μεχρι προτεινος ”κολλητη” μου (αναθεωρησαμε τη σχεση μας, οχι γι’αυτο αλλα για αλλους λογους, πολλους) ειχε μια ταση για καποιο ανεξηγητο λογο να συζηταει μαζι μου για το τι σχεση θα εχουν τα παιδια μας μεταξυ τους, αν θα βαφτησουμε η μια το παιδι της αλλης……..να σημειωσω οτι ειμαστε 19 αν εχει καποια σημασια. Ε κ αληθεια αγχωθηκα…προσφατα ο δικος μου (που ειμαστε μαζι… Διαβάστε περισσότερα »
Η φίλη σου μιλούσε μόνη της. Σε αγνοούσε. Έκανε τα δικά της σχέδια χωρίς τον ξενοδόχο. Αλλά και εσύ δεν είχες επαφή με τον εαυτό σου και την άφηνες να λέει. Το πιο σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Η σχέσεις θέλουν δύο ανθρώπους που επικοινωνούν, δεν είναι φαντασιώσεις. Σε νεαρή ηλικία οι σχέσεις είναι κυρίως φαντασιώσεις
Επειδή έχω βρεθεί σε ίδια κατάσταση, είναι μια από τις σπάνιες φορές που διαφωνώ με τη Λένα. Προσπαθούσα να κρατήσω την συχνότητα (και την ποιότητα) της επικοινωνίας μέχρι εκεί που ένιωθα άνετα, δεν επεδίωκα επαφή από μόνη μου,δεν μοιραζόμουν πράγματα κι εμπειρίες, πολλές φορές απέφευγα συναντήσεις υποθέτοντας ότι η άλλη πλευρά θα έπαιρνε το μήνυμα . Στην αρχή ναι, κυλούσε ομαλά, όμως τελικά βρέθηκα να απολογούμαι γιατί δεν είμαι ελέφαντας. Άκουσα πολλές κατηγορίες από τις πιο light του στυλ “εγώ σε θεωρούσα κολλητή μου κι εσύ όχι και δεν είπες τίποτα” μέχρι τα πολύ πιο χειρότερα. Γι’αυτό νομίζω ότι πρέπει… Διαβάστε περισσότερα »
Με λιγη τυχη μπορει να ειναι αντιεμβολιαστρια. Προμπλεμ σολβντ
Μπορεί να είναι μπολιασμενη κ η δικιά μας αντιεμβολιαστρια.
Problem solved, again.