Αγαπητή α,μπα. Έχω μια αδερφή η οποία είναι παντρεμένη, και έχει ένα κοριτσάκι 7 ετών. Για τον άντρα της δεν αισθάνομαι ιδιαίτερη συμπάθεια, γενικότερα όσες φορές έχουμε βρεθεί οικογενειακώς (οι οποίες είναι μια στο τόσο), παρατηρώ το εξής μοτίβο: Αν είμαστε σε τραπέζωμα σπίτι κανονίζει με εναν αγχωτικό τρόπο ποιος θα κάτσει που, δίνει οδηγίες και “εντολές” στην αδερφή μου σε σχέση με το τι πρέπει να φέρουν για το τραπέζι και με ότι έχει να κάνει με την οργάνωση της κατάστασης , και η αδερφή μου να έχει ένα στυλ “sir! yes sir!” το οποίο μου δημιουργεί θλίψη και τσαντίλα μέγιστη. Εκείνος, όταν θα κάτσουμε ασχολείται με τη μικρή συνέχεια, στους υπόλοιπους δεν λέει κουβέντα, ούτε καν μας κοιτάει, η είναι χωμένος στην κουζίνα φτιάχνοντας πράγματα σαν για να αποφύγει την επαφή με τους υπόλοιπους ενήλικες ( χε@τήκαμε κιόλας, απλά θέλω να δώσω την εικόνα). Σαν να ξεπλένει την αντικοινωνική του συμπεριφορά με την περιποίηση που έχει να κάνει με φαγιά κλπ. Στο πουθενά μπορεί να σου πει “πως είναι έτσι αυτό που φοράς”, γενικότερα έχει κάτι απρόσωπο που με απωθεί.Κάποια στιγμή σε τραπέζωμα έξω, ενώ ο σερβιτόρος περίμενε να πάρει παραγγελία μας έβαζε όλους “σε τάξη”, ρωτώντας μας έναν έναν απότομα τι θα πάρει, και καλά ότι οργανώνει την κατάσταση. Δεν άντεξα, του απάντησα απότομα και η αδερφή μου “σοκαρίστηκε” λέγοντας “τι έγινε τώρα ρε παιδιά” . Συνδέω στο μεταξύ κάποιες συμπεριφορές της μικρής με του πατέρα της , και από την άλλη αναρωτιέμαι μήπως είμαι προκατειλημμένη και απλά πρόκειται για “παιδικές συμπεριφορές”. Θα ρωτήσει πχ τη μάνα της μπροστά μου γιατί η θεία φοράει μαύρα, ότι είναι βαρετά, η γιατί έχει τατουάζ, ότι σε εκείνη δεν αρέσουν και ότι δεν θα έκανε ποτέ με ύφος που μου θυμίζει τον πατέρα της. Η θα πει ” μου έφεραν πιο ωραία δώρα από αυτό”, η θα ρωτήσει ” γιατί οι άνθρωποι έχουν χοντρές κοιλιές και πωπούς “. Η αδερφή μου προφανώς και δεν της λέει κουβέντα, και την μέρα που η μικρή ρώταγε για τα ρούχα μου προσπάθησα να της πω για ποιο λόγο δεν πρέπει να το κάνει αυτό, εκείνη με έκοψε λέγοντάς μου ότι δεν θέλουν να την περιορίζουν στο τι θα λέει. Πιάνω τον εαυτό μου λοιπόν να μην συμπαθεί ιδιαίτερα την ανιψιά μου και νοιώθω άσχημα για αυτό. Την βλέπω σαν προέκταση του πατέρα της και αδικώ το παιδί στο μυαλό μου, η θα έπρεπε να μείνω σε αυτό που νοιώθω συνειδητοποιόντας ότι δεν με κάνει κακό άνθρωπο το να μην τρελαίνομαι για την ανιψιά μου; Η μήπως με κάνει; Λυπάμαι, που καμιά φορά, φέρνω επίτηδες την εικόνα της στο μυαλό μου για να τσεκάρω τι συναίσθημα μου βγαίνει, και δεν νοιώθω κάτι. Επίσης στεναχωριέμαι και θυμώνω βλέποντας την αδερφή μου να μην αντιδρά στον άντρα της και να μην βάζει όρια στην κόρη της που προφανώς και θα γίνει μεγαλώνοντας αδιάκριτη και κακομαθημένη, η ίδια όμως από τη στιγμή που ούτε δυσαρέσκεια έχει εκφράσει, ούτε έχει ζητήσει τη γνώμη μου, έχει νόημα να πω κάτι; Ουσιαστικά με εκνευρίζει που έχει ένα στυλακι “είσαι υπερβολική” όταν δείχνω την δυσαρέσκειά μου, ενώ η ίδια είναι σαν λοβοτομημένη. Είναι στραβός όντως ο γιαλός, η εγώ αρμενίζω στραβά;
Δεν ξέρω πια τι να πω όταν μια γυναίκα ρωτάει για άλλη μια φορά «έχω δίκιο που αισθάνομαι το τάδε;»
Καταλαβαίνετε όλες σας, καταλαβαίνουμε όλες μας, ότι μας έχουν εκπαιδεύσει να μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχουμε αρνητικά συναισθήματα για τους άλλους, αλλά επειδή αυτό φυσικά δεν γίνεται, μάθαμε να τα αμφισβητούμε και να ψάχνουμε πού κάνουμε λάθος και έχουμε αυτά τα συναισθήματα, γιατί τα μόνα σωστά συναισθήματα είναι τα θετικά;
Στενοχωριέσαι, θυμώνεις, νιώθεις απογοήτευση, αντιπάθεια, ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ. Όλα επιτρέπονται και μάλιστα για όλους, αδερφές, ξαδέρφες, μάνες, ανιψιές, φίλες, άγνωστες,. Τα νιώθεις όλα αυτά για πολλούς λόγους που με μεγάλη ευχέρεια ανέλυσες, που εξήγησες, αλλά δεν είσαι ακόμα σίγουρη αν είσαι κακός άνθρωπος όταν νιώθεις αντιπάθεια για κάποιον με τον οποίον συνδέεσαι οικογενειακά.
Ναι, οι οικογένειες δεν είναι μόνο αγάπες και λουλούδια. Δεν έχει κανένα νόημα να πεις κάτι στους μεγάλους, στο παιδί μόνο, μπας και ακούσει κάτι που δεν έχει ξανακούσει, αλλά όσο είναι υπό την επίβλεψη τους με το φοβερό επιχείρημα «δεν θέλουν να την περιορίζουν στο τι θα λέει», κατέρρευσαν όλες οι εκπαιδευτικές μέθοδοι της γης από τότε που υπάρχει άνθρωπος. Καλά τα λες, ο άντρας της ορίζει τι θα γίνει στο σπίτι και η αδερφή σου ακολουθεί, ακολουθεί με τιμή και χαρά όπως φαίνεται όμως. Δύσκολο να το δεχτείς, ναι, αλλά τι να κάνουμε. Δεν διαλέγουμε τους συγγενείς μας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτόν έπρεπε να τον πάρει μαζί του στο ταξίδι για να οργανώνει την κατάσταση εκείνος ο φίλος μας που μας είχε γράψει για την πολυεθνική εκδρομή που τον έβαζαν να νοικιάζει μηχανάκια και να δίνει παραγγελίες στα εστιατόρια.
Eanorel 😂👍
Έκλαψα! Αυτά τα κονέ πρέπει να γίνονται!
αχαχαχαχα θα χειριζόταν υποδειγματικά την αλλοπρόσαλλη παρέα διαφορετικών εθνικοτήτων 😂
Δεν γίνεται εκβίαση συναισθημάτων. Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμπαθούν τα παιδιά τους ή πιο συχνά τους γονείς τους. Η συγγένεια σημαίνει κάτι μόνο για τον Αστικό πολιτισμό και τίποτα περισσότερο. Πιο πολύ έχει σχέση με φορολογικές κλίμακες και τα σχετικά παρά με αγάπη και σχέση. Όλες οι γυναίκες το έχουμε περάσει, να μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αισθανθεί ελεύθερα ότι θέλει. Φαντάσου εγώ που έχω κλείσει τα 50 ακόμη παλεύω μ αυτά. Τριμάλακες συγγενείς που έπρεπε να μην τους μιλάω καν και εγώ τους έδινα ευκαιρίες να με βλάπτουν, γιατί με είχε τόσο πολύ ενοχοποιήσει η μάνα μου,… Διαβάστε περισσότερα »
Ίσως φταίει και το επάγγελμά μου (δασκάλα) αλλα μου φαίνεται αδιανόητο να αντιπαθείς μικρά παιδιά. Πως να σου το πω, δεν μου το επιτρέπω. Με το που συναντάω μια ενοχλητική συμπεριφορά και πάω να νιωσω αρνητικά για ένα παιδί, δίνω νοερά ένα χαστούκι στον εαυτό μου, του υπενθυμίζω οτι είναι παιδί, δεν έχει κατασταλαγμένο χαρακτήρα, τώρα δοκιμάζει συμπεριφορές και συνήθειες και μπορει μια μέρα, ενήλικας πια, αναλογιζομενο και το ίδιο τον εαυτό του να πει “πω ρε συ τι σπαστικό παιδάκι που ήμουν!”. Τον εαυτό του θα τον συγχωρέσει και καλά θα κάνει, τους μεγάλους όμως που το απέρριψαν και… Διαβάστε περισσότερα »
Μιλάς από την οπτική του ευσυνείδητου δασκάλου. Έχω γνωρίσει δασκάλες των παιδιών μου που τα αντιπαθούσαν είτε γιατί δεν μελετούσαν το μάθημα, είτε γιατί είχαν το θάρρος της γνώμης τους και δεν ήθελαν (οι δασκάλες) να τους πηγαίνουν κόντρα. Εγώ αντιπάθησα τις δασκάλες, κι επειδή δεν είμαι δασκάλα και ούτε θα επέλεγα να γίνω ποτέ, νιώθω ελεύθερη να αισθάνομαι οποιοδήποτε συναίσθημα για οποιοδήποτε παιδί. Άλλο ενεργώ προς το συμφέρον των παιδιών γενικά, άλλο υποχρεώνω τον εαυτό μου να συμπαθήσει όλα τα παιδιά. Όπως και να’χει, τα αντιπαθητικά παιδιά τα γέννησαν κάποιοι αντιπαθητικοί γονείς, αυτοί φροντίζουν για τη διαπαιδαγώγησή τους, ενίοτε… Διαβάστε περισσότερα »
Ενώ προσπαθώ να κατανοήσω την άποψη της Σουσουράδας
(μέσα μου διαφωνώ έντονα) νιώθω ότι εσύ έχεις περισσότερο δίκιο.
Οχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμπαθούμε
ΟΛΑ τα παιδιά, ναι, αντιπαθητικοί & κοινωνιοπαθείς
γονείς θα μεγαλώσουν αντιπαθητικά και προς αποφυγή
παιδιά, ναι κι εγώ θα απέτρεπα το δικό μου παιδί να κάνει παρέα με τόσο προβληματικό παιδί.
Δεν είναι δική μου δουλειά ως ένας απλός ενήλικας
(δηλ. όχι δάσκαλος/ειδικός/κοινωνικός λειτουργός κλπ)
να το κατανοήσω/δικαιολογήσω/πόσω μάλλον συμπαθήσω,
no matter what.
Symbolis,μπορει αυτο το αγοράκι μια μέρα να μετανιωσει για τη συμπεριφορά του και μπορεί επισης η παρέα και οι απόψεις της κόρης σου να συμβάλλουν στην αλλαγή του αυτή. Αυτό είναι και το αιώνιο πρόβλημα των δασκάλων: εμεις θέλουμε το καλό του συνόλου των παιδιών ενω οι γονεις του παιδιού τους μεμονωμένα. Εμεις θέλουμε τα παιδιά που έχουν προβλήματικό περιβάλλον να βρίσκονται όσο το δυνατον περισσότερο με παιδιά που “τα ανεβάζουν” ενω αντίθετα οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να κανουν παρέα μόνο με παιδιά που τα θεωρούν ίσα ή καλύτερα ωστε να έχουν το σωστό παράδειγμα. Όταν όμως όλοι… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ήθελα να σε είχε δασκάλα το παιδί μου 🙂
Σουσουράδα εκτιμώ πολύ την επαγγελματική σου στάση απέναντι στα παιδιά και μακάρι όλοι οι εκπαιδευτικοί να σκέφτονταν έτσι, ή κάπως έτσι. Επειδή είμαι κι εγώ εκπαιδευτικός, και μάλιστα ξενόγλωσση οπότε ασχολούμαι με παιδιά σχεδόν όλων των ηλικιών, θα πω ότι, κατά τη γνώμη μου, είμαστε ελεύθεροι να νιώθουμε όπως θέλουμε απέναντι στους ανθρώπους κάθε ηλικίας. Και τα παιδιά ακόμα πολλές φορές είναι αντιπαθητικά! Άσχετα αν φταίνε αυτά ή όχι. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα τους συμπεριφερθούμε διαφορετικά ή θα τα περιθωριοποιήσουμε. Άλλο το τι νιώθουμε κι άλλο το πώς φερόμαστε και τι τους δείχνουμε. Τα συναισθήματα είναι ελεύθερα και… Διαβάστε περισσότερα »
Να ένας πολύ, πολύ σημαντικός λόγος να επιλέγεις τον έτερο γονιό του παιδιού σου με ευλαβική προσοχή. Γιατί δεν ξέρεις αν μια μέρα των ημερών γίνει ακριβώς σαν αυτόν! Κι από το σύντροφο μπορείς να απαγκιστρωθείς. Από το παιδί σου όμως;
Για το υστερόγραφο Σουσουράδα, η κοπέλα μας λέει ότι ο γαμπρός έχει τάσεις για αρχηγηλίκι το οποιο εκδηλώνεται και ενδοοικογενειακά και όταν βγαίνουν έξω. Το θέμα δεν είναι αν η παρέα είναι τρεις λαλούν και δεκαπέντε χορεύουν όταν έρχεται ο σερβιτόρος αλλά ότι ο γαμπρός την έχει δει αυτόκλητος συντονιστής σε σημείο που γίνεται αντιπαθητικός και αγενής. Το παράδειγμα της ταβέρνας ήταν ένα από τα πολλά που δείχνουν ότι ο άνθρωπος έχει μάλλον αντιπαθητικό χαρακτήρα, τουλάχιστον για τη γράφουσα. Τώρα ως προς την αντιπάθεια που μπορει να νιώσει κάποιος για ένα παιδί, τί να γίνει, συμβαίνουν αυτά. Εσύ ως εκπαιδευτικός… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως από αυτό που περιγράφεις, ο πατερας είναι κάπως αντικοινωνικός με φοβερή τάση ελέγχου και το κοριτσάκι απλά έχει την κλασική συμπεριφορά που έχουν τα παιδια της ηλικίας της. Λένε διάφορα γιατί δεν μπορούν ακόμα να φιλτραρουν με αποτέλεσμα να φαίνονται αγενή αλλά επί της ουσίας απλά είναι το στάδιο στο οποίο βρίσκονται. Φυσικά υποτίθεται ότι ο γονιός πρέπει να παρεμβαίνει και να εξηγεί γιατί δεν μιλάμε έτσι και μάλλον επειδή βλέπεις ότι αυτό δεν γίνεται, τσαντίζεσαι. Είμαι η τελευταία που θα σου πει ελα μη τσαντίζεσαι διότι έτσι σκέφτομαι και εγώ, παρολο που έχω παιδι και πλέον διάβασα πολλα… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που περιγράφεις δεν είναι “αντιπαθώ κάποιον”. Είναι “με ενοχλεί να μου φέρονται με επιθετικότητα και αγένεια”. Εάν πατέρας και κόρη είχαν καλύτερη συμπεριφορά, θα τους αντιπαθούσες το ίδιο; Αν έλεγες “δεν συμπαθώ τη μικρή γιατί δεν μοιάζει φατσικά στην αδερφή μου/ δεν είναι καλλίφωνη/ περπατάει άγαρμπα” ναι, αυτό θα ήταν αντιπάθεια και όχι, δεν θα ήταν ΟΚ. Όμως τώρα με τη συμπεριφορά έχεις πρόβλημα, όχι με τους ανθρώπους. Ειδικά στην περίπτωση του παιδιού ίσως σε βοηθήσει να κάνεις αυτόν τον διαχωρισμό.
Αν έλεγες ότι δεν θες να τους βλέπεις θα απαντούσα να μην τους βλέπεις.
Από τη στιγμή που έρχεστε σε επαφή, αφού υπάρχεις στη ζωή τους, στη ζωή του παιδιού, μπορείς να υπάρχεις ως μια άλλη ιδέα, διαφορετική. Μπορεί να είναι μεγάλο καταφύγιο για τα παιδιά τέτοιες παρουσίες στη ζωή τους. Δεν το θεωρώ υποχρέωσή σου φυσικά, προτείνω μια άλλη οπτική δεδομένου ότι φαίνεται να σε απασχολεί. Η ανιψιά σου αυτή τη στιγμή επαναλαμβάνει, σύντομα θα αμφισβητήσει. Δεν έχεις ιδέα ποιά θα δεις αυριο, ποιά θα είναι αύριο, τα παιδιά είναι υπέροχα απρόβλεπτα.
Μία μικρή παρατήρηση: έχει μεγάλη διαφορά η απορία ενός ενήλικα με ύφος “γιατί φοράς μαύρα, δεν σου πάνε” με την απορία ενός 7χρονου “γιατί φοράς μαύρα, δεν μου αρέσουν”. Αντιλαμβάνομαι την αντιπάθεια προς τον ενήλικα αλλά στο παιδί μπορείς χωρίς να το περιορίσεις να του απαντήσεις, να του εξηγήσεις, χωρίς να προσβληθείς. Δηλαδή πρέπει να απαντήσεις στη μικρή αυτό που ρωτάει, φυσικά αν αυτή η ερώτηση απευθύνεται σε εσένα. Δηλαδή, “Γιατί έχεις τατουάζ? Εμένα δεν μου αρέσουν” Απάντηση: “Δεν πειράζει που δεν σου αρέσουν, εμένα μου αρέσουν και όλοι μας έχουμε δικαίωμα να ντυνόμαστε όπως μας αρέσει χωρίς να επιλέγουμε… Διαβάστε περισσότερα »
αυτη η πολυ ωριμη απαντηση δεν ειναι κ τοσο αντιληπτη απο τοσο μικρα παιδια θεωρω. Καταλαβαινουν ομως πολυ καλα τα συναισθηματα, τυπου “με στεναχωρουν αυτα που μου λες, γιατι εισαι αποτομη μαζι μου, δεν εισαι ευγενικη”
Όταν θα πάει 12 χρονών περίπου και θα φοράει όλο μαύρα, εκεί τη θέλω αν θυμάται που σχολίαζε έτσι τα μαύρα! Άσχετο. Σε γενικές γραμμές, τα παιδάκια από μόνα τους δεν σχολιάζουν με κακεντρέχεια τη θεία, την αδελφή της μαμάς. Εγώ μυρίζομαι ότι το παιδί έχει ακούσει τα σχόλια αυτά από πριν από τα στόματα των γονιών (δηλαδή, του πατέρα εν προκειμένω). Αν το ψυχανεμίζεται αυτό η γράφουσα, η ενστικτώδης αντίδραση είναι αυτή: να αντιπαθήσει το παιδί γιατί βλέπει πώς διαπλάθει το χαρακτήρα του ο αντιπαθητικός γονιός. Όπως είπα και πιο πάνω, ο δάσκαλος οφείλει να έχει την υπομονή να… Διαβάστε περισσότερα »
Εχεις δυο διαφορετικά θέματα στα χέρια σου. Για τον άντρα της αδερφης σου και την όλη δυναμική, καλά κάνεις, δεν μπορεί να σου αρέσει ένας άνθρωπος με το ζόρι. Αν θέλεις να έχεις σχέσεις με την αδερφή σου και το παιδί, προσπάθησε να κανονίζεις να βρεθείτε μεταξύ σας, μόνες. Και αυτό φυσικά αν το γουστάρεις, δεν είσαι υποχρεωμένη να το κάνεις μόνο και μόνο επειδή είναι αδερφή σου και σύμφωνα με το μοντέλο της Αγίας ελληνικής οικογένειας θα πρέπει να είστε αγαπημένες αδερφούλες. Σε σχέση με το παιδί, σίγουρα έχει επηρεαστεί από τους γονείς, αλλά τα περισσότερα 7χρονα μιλάνε αφιλτράριστα,… Διαβάστε περισσότερα »
Οκ, δεν συμπαθείς τον αντρα της, η αδελφή σου όμως τον συμπαθεί, αρα τι ακριβώς να πει στη μικρη; μην γίνεις σαν τον μπαμπά σου γιατί δε θα αρέσει στη θεία σου; Δεν γίνεται να συμπαθούμε τους πάντες, ούτε καν τα μικρά παιδιά μόνο και μόνο επειδή είμαστε συγγενείς, και αφού όπως λες και ο ίδιος σας αποφεύγει, μια χαρά. Αν σε εκνευρίσει κάτι να το πεις σε αυτόν, οχι στην αδελφή σου, αλλα για το οτι σας αποφεύγει και κρύβεται στη κουζίνα, ή ότι δίνει οδηγίες στην αδελφή σου τι ακριβώς μπορείς να πεις; Καπως σχετικό, αλλά και εμενα… Διαβάστε περισσότερα »
Μια χαρά συναίσθημα είναι, να μην συμπαθείς ή να αντιπαθείς σφόδρα ένα άτομο για όποιους λόγους νομίζεις εσύ. Κι ας είναι και ένα μικρό παιδί. Η αλήθεια είναι ότι στα παιδιά δεν επιρρίπτουμε ευθύνες, οφείλουμε να τα προστατεύσουμε, ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε όλες τις συμπεριφορές τους – εξαρτάται από τη σχέση που υπάρχει μεταξύ μας. Υπάρχουν παιδιά που αντιδρούν σε συμπεριφορές που δεν τα εκφράζουν, όπως αυτές του γαμπρού σου. Το συγκεκριμένο παιδί τις υιοθετεί γιατί την εκφράζουν απόλυτα. Γι’ αυτό πατέρας και κόρη είναι κώλος και βρακί. Αν έχεις όρεξη… Διαβάστε περισσότερα »