Αγαπητή «Α, μπα»: Δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται μαζί μας όταν οι επιλογές μας δεν τους επηρεάζουν καθόλου

Τίποτα δεν είναι αρκετό πια για να σκάσουν;

Αγαπητή Α,μπα, Πραγματικά δεν ξέρω πώς να αρχίσω, οπότε θα αρχίσω από αυτό που νιώθω: Νιώθω προβληματισμένη και μπουχτισμένη όχι με τις επιλογές μου, αλλά με τη στάση των άλλων απέναντι σε αυτές. Τί έχει συμβεί: Οι άμεσα εμπλεκόμενοι είμαστε ο σύντροφός μου -ας τον πούμε Β.- κι εγώ. Είμαστε μαζί σχεδόν 9 χρόνια, 36 αυτός, 31 εγώ, και τα τελευταία 2,5 χρόνια μένουμε μαζί. Μεταξύ μας υπάρχει αγάπη, σεβασμός και εκτίμηση και θεωρώ ότι έχουμε μια ισορροπημένη σχέση. Η μεταξύ μας σχέση είναι εξαιρετική παρότι και οι δύο είμαστε αρκετά παράξενοι άνθρωποι (τα 2 στραβόξυλα βρήκαν το ένα το άλλο!). Εκείνος είναι αρκετά δύσκολος στις συναναστροφές του, αν αντιπαθεί κάποιον φαίνεται από μίλια μακριά. Είναι πολύ τρυφερός απέναντί μου αλλά δεν εξωτερικεύεται μπροστά σε τρίτους. Εγώ έχω έρωτα με την λογική (ίσως λόγω επαγγελματικού αντικειμένου) κι αντιμετωπίζω κάθε πρόβλημα με αυτή. Αυτά τα αναφέρω γιατί ίσως κάπου βοηθήσουν παρακάτω. Ο Β. πριν 3 χρόνια έμεινε άνεργος, δηλαδή λίγο πριν συγκατοικήσουμε και μάλιστα λίγο πριν αγοράσω το διαμέρισμα που μένουμε. Δεν είχα την τύχη να κληρονομήσω κάποιο ακίνητο και δεν είχα τίποτα στο όνομά μου, οπότε ήταν όνειρό μου να αποκτήσω το δικό μου διαμέρισμα. Επειδή ούτως ή άλλως εγώ έκανα την αγορά στο δικό μου όνομα και με δικά μου κεφάλαια, το ότι έμεινε άνεργος δεν επηρέαζε ουσιαστικά αυτή την επιλογή μου. Επηρέαζε όμως την συγκατοίκηση. Κι εδώ είναι που τα έβαλα κάτω κι έκανα τις επιλογές μου. Ο Β. όλα αυτά τα χρόνια που δούλευε είχε μαζέψει κάποια λεφτά στην άκρη. Όταν έμεινε άνεργος πραγματικά δεν ήξερε αν ήθελε να συνεχίσει στο αντικείμενο που ήταν. Δεν τον ικανοποιούσε και το ήξερα. Όμως δεν ήταν σίγουρος τί ήθελε να κάνει. Ποτέ στο παρελθόν δεν του δώθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψει τί θέλει να κάνει. Μεγάλωσε σε ένα απαίσιο οικογενειακό περιβάλλον, άκρως προβληματικό που δεν του έδωσε κανένα εφόδιο και κανένα έναυσμα για την ζωή του. (μεταξύ μας, δεν ξέρω πώς βγήκε τόσο υπέροχος άνθρωπος από εκεί μέσα) Απ’ την άλλη εγώ προέρχομαι από μια καταπληκτική οικογένεια που μου έδωσε τα πάντα και με στηρίζει σε όλες τις αποφάσεις μου ακόμη κι αν διαφωνούν. Οικονομικά ήμουν και είμαι απολύτως ανεξάρτητη. Γνωρίζοντας ότι είχε κάποια λεφτά στην άκρη τα οποία μπορούσαν να τον στηρίξουν και γνωρίζοντας ότι εγώ μπορώ να “σηκώσω” τα έξοδα του σπιτιού μόνη μου, έκανα ακριβώς αυτό: του είπα να ψάξει να βρει τί θέλει να κάνει, να δώσει λίγο χρόνο στον εαυτό του, να κάνει ένα διάλειμμα και γι’ αυτό το διάλειμμα καλύπτω εγώ το σπίτι (λογαριασμοί & super market κατά κύριο λόγο). Τα προσωπικά του έξοδα θα τα κάλυπτε μόνος του -ήταν αυτό που συμφωνήσαμε από κοινού για να αισθάνεται κι εκείνος καλά με τον εαυτό του. Έτσι κι έγινε λοιπόν. Για 1,5 χρόνο ψαχνόταν. Δοκίμαζε πράγματα, απέρριπτε πράγματα, απογοητευόταν κι ενθουσιαζόταν. Και για αυτό τον 1,5 χρόνο εγώ υπέφερα από ό,τι μαλακία σχόλιο μπορείτε να φανταστείτε. Τί ότι τον ζω, τί ότι τον έχω σπιτώσει, τί ότι είναι τεμπέλης, όλα μου τα είπαν οι διάφοροι καλοθελητές. Μέχρι και φίλοι του μου είχαν πετάξει σπόντες κι αναρωτιόμουν μα καλά, τόσα χρόνια φίλος σας, δεν τον ξέρετε τί άνθρωπος είναι!; Οι γονείς μου δεν είχαν κανένα πρόβλημα αλλά η γειτόνισσα ήξερε να σχολιάσει ότι “άντρας που δεν δουλεύει, δεν αξίζει”. Αλλά όταν την ρώτησα αν η γνώμη της θα ήταν η ίδια αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, δηλαδή εγώ έμενα άνεργη, ή αν ο άντρας της ξαφνικά έμενε άνεργος, ή αν ο γιος της ήταν στη θέση του συντρόφου μου, τότε δεν μίλησε. Κι όλα αυτά από μια γυναίκα που είναι 40 χρονών και δεν έχει δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή της. Μπορεί να μην χρειαζόταν να δουλέψει ή να μην ήθελε, όπως και να έχει είναι δικαίωμά της. Αλλά πώς κρίνεις και δαχτυλοδείχνεις για ένα θέμα που δεν έχεις στην ουσία νιώσει στο πετσί σου. Αν δεν έχεις δουλέψει σε δουλειά που μισείς, δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο ψυχοφθόρο είναι. Όποτε με ρωτούσαν με τί ασχολείται ο Β. έτρεμα να απαντήσω. Δεν τολμούσα να πω ότι αυτό το χρονικό διάστημα δεν δουλεύει. Δεν άντεχα άλλο τα σχόλια και δεν καταλάβαινα γιατί πρέπει να ντρέπομαι για τις επιλογές μου, αλλά αυτή ήταν η ευκαιρία του και του είχα υποσχεθεί ότι θα τον στηρίξω όπως πάντα με στήριζε κι αυτός. Δεν του είπα ποτέ τίποτα για το τί μου έλεγαν γιατί δεν ήθελα να επηρεαστεί και να κάνει πίσω στο πλάνο που είχαμε κάνει. Τότε ήταν που αποφάσισα ότι η επιτυχία του θα είναι η “εκδίκησή” μου. Κι όντως όταν μετά από 1,5 χρόνο βρήκε τον κλάδο που του ταίριαζε κι άρχισε να ανελίσσεται όλοι ξαφνικά τον επιβράβευαν πόσο άξιος είναι. Κι όταν τους έλεγε ότι χωρίς εμένα δεν θα τα είχε καταφέρει κατάπιναν τη γλώσσα τους. Και θύμωνα ακόμη παραπάνω! Πλέον ο Β. έχει ανοίξει πόρτες στο εξωτερικό και κάνει αρκετές δουλειές εκεί με καλά αποτελέσματα. Ακόμη και σήμερα δεν του έχω πει τί έχουν ακούσει τ’ αυτιά μου. Το τροπάρι των σχολίων άλλαξε πλέον στο μοτίβο “και τώρα τί, θα περνάτε κάποιους μήνες τον χρόνο χωριστά;”. Έφτασα στο σημείο να ρίξω κάτι διαόλους γιατί Α, μπα τίποτα δεν είναι αρκετό πια για να σκάσουν; Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να λογοδοτήσω για τις επιλογές μου, δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται μαζί μας όταν οι επιλογές μας δεν τους επηρεάζουν καθόλου. Δεν με νοιάζει η γνώμη τους, με νοιάζει που κάθονται στον θρόνο τους και με/μας κρίνουν όταν δεν έχουμε ενοχλήσει ποτέ κανέναν. Είναι όλοι πια τόσο ανακατωσούρες ή εγώ πέφτω στις περιπτωσάρες; Και με τις δύο περιπτώσεις προβληματίζομαι! Έχω φτάσει να απαντώ τελείως ουδέτερα ό,τι και να με ρωτούν άνθρωποι που δεν είναι στον στενό φιλικό μας κύκλο. Έχω κατεβάσει ρολά πανηγυρικά. *Να πω ότι τα σχόλια δεν είχαν φύλο, προέρχονταν από άντρες και γυναίκες απλά έτυχε και αυτό που ανέφερα ήταν από γυναίκα.

Πώς γίνεται να υπάρχουν τόσο πολλοί άνθρωποι που νομίζουν ότι μόνο αυτούς σχολιάζουν οι άλλοι;

Όχι, δεν πέφτεις εσύ στις περιπτωσάρες. Είναι πάρα πολύ κοινό πρόβλημα αυτό. Δεν θα έλεγα «της κοινωνίας» ανεξαιρέτως, είναι πιο έντονο σε ορισμένους κύκλους. Θα έλεγα ότι δυστυχώς συγκεντρώνεται αρκετά πιο έντονα στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες δυτικές χώρες. Είναι η ανατολίτικη παρεμβατικότητα που έχουμε μάθει και συνηθίσει από τις οικογένειες μας. Ο ένας ανακατεύεται σε εξαντλητικό βαθμό στη ζωή του άλλου, από το γονείς σε παιδιά, από αδέρφια και αδέρφια, και πάει λέγοντας. Μετά, συνεχίζεται και εκτός, στην ξαδέρφη, στην κουμπάρα, στον γείτονα, και φυσικά, μοιραία, στους απλούς γνωστούς. Είναι ο καθημερινός κοινωνικός έλεγχος, μην ξεφύγει κανείς από την πετατημένη. Είναι υποστήριξη των προσωπικών (συμβατικών) επιλογών. Είναι ο συντηρητισμός.

Εκπλήσσεσαι γιατί δεν το έχεις φιλοσοφήσει, και νομίζεις ότι όλοι αυτοί ασχολούνται ειδικά μαζί σου. Με όλους το κάνουν. Επιμένουν ιδιαίτερα σε όσους ξεφεύγουν, και ακόμη περισσότερο με αυτούς που δεν είναι σίγουροι για την επιλογή τους.

Για την ερώτηση «ποια απάντηση είναι η πιο κατάλληλη», διάβασε εδώ.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

55 points
Upvote Downvote

39
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
18 Θέματα σχολίων
20 Απαντήσεις θεμάτων
4 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
24 Συντάκτες σχολίων
AsithassaΤσιτσίγκειος ΠέναΛένα Φουτσιτζήno_rootsΥπνερωτομαχία Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Asithassa
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Asithassa

Να πω εγώ κάτι, ρε παιδιά… Συνειδητοποιείτε πού ζείτε; Σε μια χώρα συντηρητική, που έχει περάσει φτώχειες και κακουχίες, που η αλληλεξάρτηση από τους γείτονες και την ευρύτερη κοινότητα κάποτε ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Αυτά έχουν περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο και εκφράζονται μέχρι τις μέρες μας μέσω αυτού του λεκτικού σχολιασμού στην καλύτερη και μέσω εκβιασμών στη χειρότερη (βλέπε, «αν την παντρευτείς, σε αποκληρώνουμε»). Δεν πρόκειται για μια διακριτική κοινωνία. Δεν πρόκειται για διακριτικούς ανθρώπους που είναι έτοιμοι να δεχτούν οτιδήποτε το διαφορετικό. (Μια θεία του πρώην μου είχε άποψη μέχρι και για τους τοίχους… χωρίς να έχει δει… Διαβάστε περισσότερα »

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Tldr: Ρε Α, αμπα, ο κόσμος είναι τίγκα στις τριχομονάδες (πατριαρχικές εν προκειμένω) που κρώζουν για τις ζωές των άλλων, τι να κάνω;

Να τους γράψεις φρύδια σου όσο πιο καλλιγραφικά μπορείς, και να συνεχίσεις τη ζωάρα που υποψιάζομαι ότι κάνεις.

Υ.Γ. Απλά ελπίζω να μην ένιώθες λιγότερο καλά αν ο σύντροφος δεν τα πήγαινε και τόσο γαμάτα στη νέα καριέρα, ότι δεν κατάφερες να τους “κλείσεις το στόμα”.

Joe_Dalton
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Joe_Dalton

Το Υ.Γ. πολύ σωστή παρατήρηση!

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ακριβώς. Ή αν του έπαιρνε 3-4 χρόνια για να βρει αυτό που του ταιριάζει.

Wolfcry
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

“Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να λογοδοτήσω για τις επιλογές μου, δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται μαζί μας όταν οι επιλογές μας δεν τους επηρεάζουν καθόλου. “. Δεν υπάρχει πρέπει να λογοδοτήσω. Το γιατί ασχολούνται μαζί σας (αλλά και με τον υπόλοιπο κόσμο το κάνουν αυτό να ξέρεις) είναι ένα διαχρονικό ερώτημα. “Είναι όλοι πια τόσο ανακατωσούρες ή εγώ πέφτω στις περιπτωσάρες; “. Δεν πέφτεις στις περιπτωσάρες ούτε είναι όλοι ανακατωσούρες. Οι περισσότεροι όμως είναι. Πώς τους αντιμετωπίζουμε; Την απάντηση την βρήκες η ίδια: “Έχω φτάσει να απαντώ τελείως ουδέτερα ό,τι και να με ρωτούν… Έχω κατεβάσει ρολά πανηγυρικά.”. “Τότε ήταν που… Διαβάστε περισσότερα »

Trinity
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ο τρόπος που γράφεις, οι τόσες λεπτομέρειες, οι εξηγήσεις, με κάνουν να νιώθω ότι προσπαθείς να αποδείξεις κάτι. Σε μας; Σε σένα; Δεν ξέρω, νιώθω ότι κρύβονται κι αλλά πίσω από το «γιατί ασχολούνται μαζί μας».

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Κρατάω λέξεις από την επιστολή, έτρεμα, “εκδίκηση”, θυμωνα, διαόλους. Με βάση την προσωπική μου εμπειρία, όταν κάτι μας πειράζει τόσο, είναι επειδή εμείς οι ίδιοι έχουμε μια εσωτερική μάχη με αυτό. Ίσως να θέλεις την αποδοχή των γύρω για τις επιλογές και την ανεξαρτησία σου, ίσως ενδομυχα να προτιμούσες ο σύντροφός σου να μη χρειαζόταν να περάσει αυτή την ψυχοφθόρα φάση, γιατί ήταν και για σένα ψυχοφθόρα, οπότε το να την υπερασπιζεσαι και σε τρίτους να το έκανε πιο δύσκολο για σένα. Η επιλογή σου ήταν ολοσωστη και πολύ αλτρουιστική και μπράβο και στους δύο σας. Τώρα που τα ζόρια… Διαβάστε περισσότερα »

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Κι εγώ το ‘χω ξαναγράψει, και βρίσκω αφορμή να το ξαναγράψω: όταν κόσμος, ΠΟΛΥΣ κόσμος φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν, και λέει-λέει-λέει, δε χρειάζεται να σε αγγίζει εσωτερικά για να ενοχληθείς. Κι ανάλογα με το temper σου να ενοχληθείς και πολύ. Δε δηλώνει κάποιου είδους μύγα (απαραίτητα εννοώ, κάποιες φορές μπορεί και να δηλώνει, sure, απλά δεν είναι καλή ένδειξη για ‘μένα), λογικό επακόλουθο είναι. Αν έρθουν εκατό απρόσκλητοι και μου πουν “τι μαλακία κάνεις”, όσο βέβαιη και να ‘μαι γι’αυτό που κάνω, αυτό το πράγμα κουράζει, εκνευρίζει, φθείρει και είναι και παντελώς αχρείαστο. Συν του ότι, όταν πολλοί… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Και συ όμως τώρα στα δικά σου απαντάς. Αν από όσα συζητάει με άλλους της κάθεται άσχημα μόνο αυτό, εγώ πιστεύω ότι λέει πολλά για τα προσωπικά της σε άσχετους και ότι ακούει κυρίως αυτά που την ενοχλούν. Εμένα με έχει βοηθήσει να ελέγχω γιατί με ενοχλεί αυτό που με ενοχλεί. Εσύ μπορείς να το αντιμετωπίσεις όπως σε βολεύει καλύτερα.

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Δεν καταλαβαίνω την πρώτη φράση, όλοι βάσει βιωμάτων εκφραζόμαστε.

Η διαφωνία μου είναι καθαρή και είναι με το πνεύμα “έχεις τη μύγα, άρα δεν είσαι βέβαιος” ως απάντηση. Θα το χοντρύνω λίγο και θα πω ότι θυμίζει είδος victim blaming. Εμ ο κάθε άσχετος σχολιάζει την επιλογή της, εμ οφείλει και να ψαχτεί επειδή την ενοχλεί αυτό; Ειδικά δε στην προκειμένη, που σχόλια τύπου “τον σπίτωσες” είναι και φουλ πατριαρχικά και αρχαιοκατάλοιπα;

Θα ξανατονίσω ότι δεν αποκλείω το ενδεχόμενο, προφανώς, αλλά αυτό απέχει απ’το πνεύμα “αφού σ’ενοχλεί, κάτι σημαίνει” που δηλώνει μια άλφα βεβαιότητα.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Η πρώτη φράση αναφέρεται στο πνεύμα της πρώτης μου απάντησης, ότι ο καθένας ακούει αυτά που τον ενδιαφέρουν από όσα του λέει ο συνομιλητής του. Ας πω εδώ ότι συμφωνώ με το ότι τα σχόλια ήταν φουλ στο πατριαρχικό κατάλοιπο. Το ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από αυτά, δε σημαίνει ότι τα καταφέρνουμε από τη μια μέρα στην άλλη ή ότι δε μας έχουν επηρεάσει όλες αυτές οι φοβερά προβληματικές νοοτροπίες στο πώς νιώθουμε και αντιδράμε σε κάποια ζητήματα. Η ενόχλησή της με τον περίγυρό της μπορεί να έχει να κάνει με το ότι η ίδια υιοθέτησε μια ολοσωστη συμπεριφορά και… Διαβάστε περισσότερα »

Τσιτσίγκειος Πένα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Πέστα ρε υπνερωτομαχία γιατί δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά πια σχεδόν ό,τι και να πεις ότι σε ενόχλησε πολύ, είναι γιατί σου χτυπάει πάντα κάποια χορδή. Το ότι ας πούμε κάποιοι μπορεί να σε ρωτάνε τα ίδια και τα ίδια, να επεμβαίνουν δεν είναι μια συνθήκη ικανή να εκνευρίσει κάποιον; Και επειδή πολλές φορές είναι οικογένεια , η συχνότητα πολλαπλασιάζεται βέβαια. Είναι και που σε κάποιους αρέσει να εκνευρίζουν τους άλλους και μετά να σου λένε ότι δεν αντέχεις τη συζήτηση, παράνοια. Δεν είμαστε ρομπότ, σε κάποιο σημείο όλο αυτό σε φθείρει, σε θυμώνει, σε κουράζει. Τα είπες… Διαβάστε περισσότερα »

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

@ Aten, λυπάμαι αρχικά που στάθηκε αφορμή το σχόλιό μου, γιατί όπως και να ‘χει, σημαίνει ότι εξελήφθη ως επιθετικό, και εγώ ήμουν που χρησιμοποίησα τη λέξη victim blaming που βέβαια επεξήγησα ότι ήταν επί τούτου τραβηγμένη. Συμφωνώ με την προσέγγισή σου για τη γράφουσα, όπως είπα, το σχόλιό σου και για ‘μένα αφορμή ήταν. Πέραν αυτού, με προβληματίζει πολύ αυτό που γράφεις. Μου’χει συμβεί και ‘μένα να παρεξηγηθούν πράγματα που έχω γράψει κατά καιρούς, είναι λογικό, ούτε προσωπικά με ξέρει κανείς, ούτε χροιά μεταδίδει το γραπτό, ούτε ο χρόνος επαρκεί πάντα. Καταλαβαίνω ότι ενοχλεί. Κι εμένα με στεναχωρεί όταν… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Τα λες πάρα πολύ ωραία. Εγώ πήρα αφορμή από κάτι που παρατηρώ να συμβαίνει όχι μόνο σε μένα αλλά και σε άλλους σχολιαστές, που δέχονται σωρεία σχολίων για ζητήματα που πολλές φορές άπτονται διαφορετικών προσεγγίσεων στη ζωή, να βρίσκονται σχεδόν απολογούμενοι. Φυσικά και δεν είναι η λύση να σταματήσουμε να συζητάμε, απλώς είμαστε σε ένα χώρο που πρέπει να νιώθουν ευπρόσδεκτες και διαφορετικές απόψεις από τις δικές μας, από καλή πρόθεση έρχονται οι περισσότερες. Σ’ευχαριστώ πολύ για τη συζήτηση και θα ξαναπώ, μόνο αφορμή ήταν η δική μας συζήτηση.

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Μέντορας

Όταν είσαι σίγουρος για κάτι που κάνεις, δεν αναρωτιέσαι. Κι αν σε πρήζουν, βρίσκεις τρόπους να μην το συζητάς. Πάντως σίγουρα δε βράζεις σαν χύτρα. Και εγώ ερχόμουν να πω στη γράφουσα ότι καλό είναι να ξοδέψει ενέργεια για να έρθει κοντά και να συνειδητοποιήσει η ίδια γιατί έχουν τέτοιον αντίκτυπο τα σχόλια τριτοτέταρτων ανθρώπων, εφόσον οι γονείς της ήταν δίπλα της. Οι γονείς μπορεί να σε τρελάνουν γιατί όσο να πεις, με τη φωνή τους στο κεφάλι σου μεγαλώνεις, γίνονται συνείδηση. Επίσης να δει γιατί αισθάνεται ότι πρέπει να προστατεύσει τον σύντροφο της, ακόμα και τώρα που πρόκοψε, από… Διαβάστε περισσότερα »

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Πόντιά μου, αρχικά, εκτιμώ και σέβομαι την προσωπική σου εμπειρία και χαίρομαι όταν ακούω/διαβάζω για τόσο υγιείς σχέσεις. Ωστόσο, είμαι πλήρως αντίθετη στην πρώτη τοποθέτηση, την οποία εκφράζεις και αρκετά κάθετα – ομολογουμένως είναι κάτι που με εκπλήσσει από ‘σένα, έχω συνηθίσει πολύ πιο διαλλακτικές τοποθετήσεις. Θα ήθελα πολύ να επεκταθώ, αλλά είμαι λίγο ψυχικά κουρασμένη για τους δικούς μου λόγους αυτήν τη χρονική περίοδο, και έχω ήδη απαντήσει όσο καλύτερα μπορούσα πιο πάνω, οπότε θα περιοριστώ στο να πω ότι το βρίσκω κάπως απόλυτο και αφοριστικό, κι ότι παίζουν πολλά ρόλο στο πόσο ακλόνητος θα μείνει κάποιος σε πληθώρα… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Μέντορας

Σ’ευχαριστώ για τα λόγια σου και για την ευγένεια σου. Το καταλαβαίνω ότι ακούγεται σαν αφορισμός αλλά μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι πρόκειται απλά για μια διαπίστωση, που τη δίνω ως πληροφορία, ξέροντας βέβαια από ιδία πείρα ότι δεν πιάνει πάντα τόπο. Προσωπικά δεν είχα βρεθεί ποτέ στη θέση να με επικρίνει κάποιος και να με νοιάζει, μου συνέβη σε πολύ μεγάλη ηλικία και ήμουν και εντελώς απροετοίμαστη ούσα άπειρη. Οπότε ήμουν και απολύτως βέβαιη ότι δεν είχε να κάνει μ’εμένα. Ίσως εκεί γίνεται η παρεξήγηση: Όταν λέμε αμφιβάλλεις ή αναρωτιέσαι, δεν εννοούμε απαραίτητα ότι ζεις μια πλάνη και η… Διαβάστε περισσότερα »

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Μπα, δεν με ταλαιπωρεί η κακεντρέχεια εμένα σ’αυτήν τη φάση, και σε *καμία* περίπτωση δεν εννοούσα ότι η συζήτηση, ειδικά με τέτοια άτομα (aka Aten/you), είναι επιβαρυντική. Απλά πνευματικά νιώθω κατάκοπη για να καταγράψω έστω και τις σκέψεις μου, κι έκανα ήδη υπερπροσπάθεια για σήμερα. Σ’ευχαριστώ πολύ <3

@Πένα, με χρονοκαθυστέρηση, επίσης <3, το ίδιο σκεφτομαι, ναι.

bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Σε αυτό το σημέιο, θα ήθελα να δώσω ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ RESPECT στον αδερφό μου! Ο ίδιος, δεν ήθελε να κάνει ποτέ παιδιά και δεν έκανε, είναι όμως πολύ συντροφικός άνθρωπος και ήταν αρκετά χρόνια παντρεμένος. Ε, όλη η “κοινωνία’, τέρας με 5 κεφάλια να έβλεπε, λιγότερο παράξενο θα του φαινόταν. Γιατί να παντρευτείτε αφού δε θέλετε παιδιά, βασικά γιατί δε θέλετε παιδιά, κάντε παιδιά γιατί θα το μετανιώσετε, μήπως δεν μπορείτε να κάνετε παιδιά, τί καλοί γονείς που θα ήσασταν, εδώ με τα ανήψια και είστε καταπληκτικοί, γιατί χωρίζετε? επειδή δεν κάνατε παιδιά; Αν είχατε παιδιά δε θα χωρίζατε, πάλι… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Μέντορας

Νομίζω έχει να κάνει με το πόση επίκριση έχει δεχτεί κανείς από μικρός. Το λέω γιατί έχω ασχοληθεί μ’αυτό, ακριβώς επειδή έφτασα να σκέφτομαι τι πάει στραβά μ’εμένα και δε με νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Εγώ μεγάλωσα με επαίνους και καθόλου τιμωρίες, ενώ η μαμά μου όταν με μάλωνε ήταν για λόγους που έβγαζαν νόημα, είχαν αλήθεια και λογική. Κατά τα άλλα, συγγενείς και γείτονες δεν ασχολιόντουσαν μαζί μου. Αντίθετα με τα αδέρφια μου και τον άντρα μου που είχαν εντελώς διαφορετικές σχέσεις και με γονείς και με σόγια και “κοινωνία”. Επίσης, μεγαλώνοντας έβλεπα τι είναι λάθος, και δεν… Διαβάστε περισσότερα »

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Ο κόσμος ασχολείται με όλους. Αλλά αυτοί που δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα δεν επηρεάζονται από τέτοια σχόλια. Αυτό πρέπει να καταλάβεις, ότι δε χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν, ούτε χρειάζεσαι την έγκριση των άλλων για τη ζωή σου.

kissed by fire
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

τι είπε ο ένας τι είπε ο άλλος…εσυ γιατι εξηγείς; αφου βλέπεις οτι σε χαλάει μη μπλεκεσαι σε τέτοιες συζητήσεις καν. Ενα “δε σε αφορά” ή “δε ζητησα τη γνώμη σου, ευχαριστω” είναι υπεραρκετο. Ο κόσμος πάντα θα λέει, εσυ με τον κοσμο ζεις; Μου κάνει λίγο οτι ελπίζεις στο βάθος να σε επιδοκιμάσουν/αποδεχτούν αλλά μάντεψε αυτό δε θα πρέπει να πηγάζει απ εξω.. Σπάσε αυγά και θα γίνει η ομελετα..

Xthesini
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Βρε φίλη κακώς μπαίνεις στην διαδικασία να λογοδοτήσεις, δεν υπάρχει λόγος. Κι εδώ αυτό κάνεις, φτάνεις μέχρι και στα παιδικά χρόνια του φίλου σου για να δικαιολογήσεις τις επιλογές σας. Δηλαδή αν είχε περάσει καλά παιδικά χρόνια δεν θα είχε δικαίωμα να πάρει κάποιον χρόνο να δει τι θέλει να κάνει, αφού είχε το περιθώριο να το κάνει με την στήριξή σου? Πιστεύεις ότι όσοι κρίνουν με τέτοιον τρόπο τους απασχολεί όντως η ζωή σου? Ούτε καν, μετά από πέντε λεπτά ούτε που θα θυμούνται την κουβέντα σας. Τους εαυτούς τους θέλουν να καθησυχάσουν στιγμιαία, ότι εκείνοι τα έχουν κάνουν… Διαβάστε περισσότερα »

Joe_Dalton
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Joe_Dalton

Περιγράφεις απαράδεκτες συμπεριφορές που όλοι σχεδόν έχουμε βιώσει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Λες ότι δε σε νοιάζει η γνώμη τους, αλλά αν ακούς τα ίδια ξανά και ξανά λογικό είναι να μπεις σε σκέψεις. Χαίρομαι πάρα πολύ πάντως που έχετε βρει τις ισορροπίες σας.

Επειδή έχω περάσει και περνάω κάπως παρόμοια κατάσταση, αυτό που κάνω είναι το εξής: όταν ακούω τέτοια σχόλια, σκέφτομαι αρχικά τι ζωή έχουν περάσει αυτ@ που τα λένε (τι είδους υποβολές κάνουν) και μετά (σχεδόν πάντα) τους τοποθετώ σε μια “black list” και δεν επιδιώκω καμιά επαφή μαζί τους.

Bourbourita
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Μετά από χρόνια, ανόητες επιλογές, μια κάποια υπεροψία και λιγάκι καμένη γούνα, άρχισα να καταλαβαίνω πως δεν είναι δουλειά κανενός ο μισθός μου, ο μισθός του άντρα μου, αν μας αρέσουν οι δουλειές μας, αν θέλουμε παιδιά, που ξοδεύουμε τα λεφτά μας και τα λοιπά. Αυτά τα συζητάω με τους ανθρώπους που εμπιστεύομαι. Οι υπόλοιποι ενδιαφέρονται κυρίως για κουτσομπολιό και δεν θέλω να τους εξυπηρετώ οικειοθελώς. Έτσι κι αλλιώς θα πούνε ό,τι θέλουν. Αφενός, το λέω γιατί δεν χρειάζεται να εξηγείς σε κανέναν. Αφετέρου, όμως, νιώθω πως ακόμα και εδώ, σε εμάς, είπες πολλά που δεν χρειαζόντουσαν. Κατά μια έννοια,… Διαβάστε περισσότερα »