Αγαπητή «Α, μπα»: Δεν είχα καμιά βοήθεια τότε αλλά τώρα νιώθω άσχημα με τον εαυτό μου

Πολλοί άνθρωποι πριν από εμένα , έστειλαν την ερώτηση τους περιμένοντας ένα φιλικό πατ πατ στον ώμο κι αντί γι αυτό η ιστορία τους παρουσιαζόταν από μια οπτική που ποτέ δε θα φαντάζονταν αν δεν είχαν στείλει την ερώτηση . Με φόβο αντί για το πατ πατ που επιζητώ να λάβω έναν κουβά κρύο νερό σου στέλνω και εγώ τη δική μου ερώτηση . Όταν γνώρισα τον άντρα μου και στη συνεχεια την οικογένειά του , οι δικοί μου ήταν ήδη μεγάλοι με πολλά προβλήματα υγείας . Όσο η δική μας νέα οικογένεια μεγάλωνε , τόςο η παλιά μου οικογένεια συρρικνωνόταν . Έφυγαν όλοι σιγά σιγά , άλλοι ευκολότερα , άλλοι δυσκολότερα , αλλά εγώ δεν ημουν εκεί γιατί με χρειαζόταν η νέα μου οικογένεια . Ποιος να βοηθήσει εμένα με μικρά παιδιά που αρρώσταιναν συνέχεια ; Πως να σταθώ στους δικούς μου; Ο πατέρας μόυ ήταν στα τελευταία του κι εγώ παρακαλούσα τη νταντά των παιδιών να μείνει λίγο παραπάνω για να προλάβω να δω τον απογευματινό γιατρό. Πολύ μοναξιά , πολλά χρήματα σε γυναίκες , νοσοκόμες , νταντάδες. Ακόμα και για να πάω στην κηδεία πλήρωσα τη νταντά για να μείνει με τα παιδιά με τα χίλια ζόρια μέχρι το απόγευμα . Η γυναίκα είχε τις δουλειές της και τις υποχρεώσεις της , ήθελε να πάει σπίτι της . Κάποια λύση θα βρεις μου έλεγε , τόσο σόι έχει οάντρας σου . Ναι αυτό ακριβώς , ο άντρας μου και το σόι του . Δεν ξέρω πως πίστευαν πως γίνονται αυτά τα πράγματα. Νόμιζαν πως οι άρρωστοι τρώνε μόνοι τους το φαγητό τους και οι οροί έχουν καμπανάκια και οι νοσηλεύτριες στα κρατικά νοσοκομεία στέκονται δύο δυο πάνω από το κρεβάτι του ασθενή. Πάντως δεν ήρθε ένας τους να με βοηθήσει με τα παιδιά για να πάω ένα απόγευμα στο νοσοκομείο . Ο άντρας μου τότε έτρεχε μια καινούρια δουλειά και σπανίως τον έβλεπε το σπίτι . Πάρε γυναίκα μου έλεγε και δευτερη γυναίκα, εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω. Νομίζω πως ακόμα του το κρατάω μέσα μου. Θυμάμαι ήταν Κυριακή μεσημέρι, τον περίμενα να έρθει για να φύγω κι εκείνος χασομερούσε στην είσοδο με τον διαχειριστή της πολυκατοικίας . Άκουγα τη φωνή του κι ήμουν στην εξώπορτα με τα κλειδιά στο χέρι , τα παιδιά να κοπανιούνται πίσω μου , τα μάτια καρφωμένα στο ασανσέρ´ , αλλά δε φαινόταν πουθενά . Μετά από ένα τέταρτο που ανέβηκε με κοίταξε απορημένος ” γιατί δεν έφευγες , αφού ήμουν εδώ;” . Οι γονείς του πάλι , όχι ότι δεν καταλάβαιναν , ήξεραν πως χρειαζόμουν βοήθεια , αλλά είχαν πείσει τον εαυτό τους πως αυτά τα πράγματα τραβάνε πολύ , θα βοηθούσαν όταν έφταναν στο απροχώρητο . Όταν πέθανε ο πατέρας μου , με πήρε η πεθερά μου τηλέφωνο και με ρώτησε τι χρειάζομαι . “Τώρα τίποτα ” της απάντησα . Φυσικά και στην κηδείας ήταν πρώτοι πρώτοι δίπλα στο φέρετρο και δέχονταν συλλυπητήρια , συντετριμμένοι . Τους δικαιολογούσα αλλά κάτι έκανε κρακ μέσα μου όταν έφτασαν Χριστούγεννα. Εκεινη τη χρονιά όχι μόνο στόλισαν ένα δέντρο υπερπαραγωγή αλλά κι ο πεθερός μου ντύθηκε Άι Βασίλςη και ήρθε από την πόρτα της κουζίνας με δώρα την παραμονή. Εκείνοι στα πένθη ούτε γλυκό δεν έβαζαν στο σπίτι τους για ένα χρόνο , όπως μου είχε πει ο άντρας μου , τώρα στο δικό μου πένθος μόνο πυροτεχνήματα δεν έριξαν . Έχουν περάσει χρόνια από τότε . Γιατί λοιπον τα σκέφτομαι και σας τα γράφω; Γιατί έτσι όπως πέρασαν τα χρόνια ήρθαν και τα προβλήματα υγείας για τα πεθερικά μου . Ο άντρας μου δουλευέι πολύ , δεν προλαβαίνει να πάει να τους δει , έχει αναλάβει τους λογαριασμούς , τράπεζες , εφορίας κλπ. Έχουν πάρα πολύ πληρωμένη βοήθεια , πολλές ειδικότητες , αλλά προχθες στο τηλέφωνο μου είπαν “έχουμε βοήθεια αλλά ειναι πολύ δύσκολα που δεν έχουμε κοντά μας έναν δικό μας άνθρωπο ” . Το ξέρω καλά είναι μεγάλη η ανασφάλεια και η μοναξιά , οι επισκέψεις μας είναι αραιές λόγω κορονοϊού , αλλά ποιον κοροϊδεύω , οι δικές μου επισκέψεις είναι αραιές λόγω αδιαφορίας . Και μετά τρομάζω γιατί θεωρούςα τον εαυτό μου καλό άνθρωπο και τώρα τα βάζω με δυο γεροντάκια που πριν χρόνια υπήρξαν κατώτερα των περιστάσεων . Και επειδή έχει ο καιρός γυρίσματα , μπορεί αύριο να είμαι εγώ ένα ανήμπορο γεροντάκι που θα εκλιπαρώ τα παιδιά μου για τη φυσική τους παρουσία. Αυτή είναι η ερώτηση μου . Να πιέσω τον εαυτό μου να ασχοληθεί ενεργά με τους γονεις´ του άντρα μου για τη δική μου ψυχή , το δικο μου κάρμα ή να τους αφήσω να δρέψουν τους καρπούς τη σ συμπεριφοράς τους;
-Μικρή Γυναίκα

Δεν υπάρχει κάρμα, ούτε ψυχή. Υπάρχουν πράξεις, και υπάρχουν συνέπειες των πράξεων. Οι συνέπειες δεν είναι πάντα οι αναμενόμενες, πολύ συχνά όμως, είναι.

Δεν υπάρχει καλός και κακός άνθρωπος. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται μπροστά σε ηθικά διλήμματα, υπάρχουν περιπτώσεις που το να κάνεις το κακό είναι πιο εύκολο από το να κάνεις το καλό, και δεν είναι πάντα εύκολο να πεις ποιο είναι το καλό και το ποιο είναι το κακό, γιατί δεν έχουμε όλοι την ίδια τελική επιδίωξη.

Μαζί με όλα αυτά, υπάρχουν και οι ρόλοι που μας έχουν αναθέσει. Βλέπεις ότι συγκρίνεις τη σχέση σου με τους γονείς σου άμεσα με τη σχέση σου με τα πεθερικά σου. Όμως, δεν είναι έτσι. Είσαι η κόρη των γονιών σου, και ο άντρας σου είναι ο γιος των δικών του, και αυτός, και στις δύο περιπτώσεις, καλύπτεται από το «εγώ δουλεύω και φέρνω λεφτά, δεν είναι δική μου δουλειά το συναισθηματικό λούκι», και κανείς δεν του ζητάει ρέστα, ούτε προβληματίζεται ο ίδιος για το κάρμα του, φαντάζομαι. Ενώ εσύ, είσαι ο «δικός άνθρωπος» όλης της οικογένειας, κι εσύ, νιώθεις τύψεις που δεν ανακουφίζεις όλους όσους χρειάζονται άμεση ανακούφιση.

Πιθανόν να είσαι αύριο ένα ανήμπορο γεροντάκι που θα εκλιπαρεί για την φυσική παρουσία των παιδιών, ωστόσο, το αν τα δικά σου παιδιά θα έρχονται ή όχι, δεν εξαρτάται από το πώς φέρεσαι τώρα στα πεθερικά (για το λόγο που φέρεσαι) αλλά από τις συνθήκες ζωής των παιδιών σου τότε (αν έχουν τα δικά τους μικρά παιδιά; που αρρωσταίνουν συνέχεια; ) και από τη σχέση που θα αναπτύξετε από τώρα μέχρι τότε.
Κάνεις και άλλη μια σύγκριση που δεν είναι σωστή: εσύ ήθελες να βοηθήσεις τους γονείς σου ΚΑΙ πρακτικά, με τους ορούς και τα φάρμακα. Τα πεθερικά αυτό το πολύ βασικό, το έχουν καλυμμένο. Συναισθηματική στήριξη θέλουν. Αυτή όμως δεν έρχεται από υποχρέωση, ούτε εκβιάζεται. Αυτό που σου είπε στο τηλέφωνο, ήταν συναισθηματικός εκβιασμός.

Ακόμα και αν πιάσει, και κάνεις πιο συχνές τις επισκέψεις, η καρδιά σου δεν θα είναι εκεί, και η συνείδησή σου δεν θα ησυχάσει. Δεν είναι κατακριτέο αυτό που σκέφτεσαι γι’αυτούς. Το προβληματικό -για μένα- είναι ότι τους χρησιμοποιείς για να εκτονώσεις τα αρνητικά συναισθήματα που τρέφεις απέναντι στον άντρα σου, που δεν σε στήριξε συναισθηματικά.
Γιατί αυτό είναι το μεγάλο δράμα. Δεν υπάρχει θέμα με τις ώρες δουλειάς, δεν είναι αυτό που του κρατάς. Είναι η συναισθηματική απόσταση, ότι δεν σου έσφιξε το χέρι ένα βράδυ, ότι δεν έδειξε με ένα βλέμμα ότι μοιράζεται το βάρος σου, ακόμα και αν δεν είναι εκεί. Είναι φανερό ότι το αποφεύγει, το κάνει ακόμα και τώρα, με τους δικούς του γονείς. Νομίζω ότι και αυτοί, και εσύ, θέλετε συναισθηματική συμμετοχή από αυτόν, και δεν την έχετε, και τον συγχωρείτε γιατί σας έχει πείσει ότι αυτός είναι ο ρόλος του.

Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν, αλλά δεν μπορούν να το εκφράσουν. Ωστόσο εσύ διάλεξες να μας περιγράψεις το σκηνικό με το ασανσέρ, που δείχνει το συντριπτικό: δεν είναι ότι δεν μπορεί να το εκφράσει. Όντως δε νιώθει. Και είναι πολύ βαρύ. Αλλά δεν ξέρω αν ισχύει. Νομίζω ότι μόνο με ψυχολόγο θα το ξεδιαλύνεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News