Στα 29 μου δεν εχω κανενα παθος για κανενα γνωστικο αντικειμενο. Σπουδασα νομικη και τωρα ειμαι στο δευτερο μου μεταπτυχιακο, εχοντας δουλεψει και 4 χρονια στο ενδιαμεσο στον τομεα μου. Κατα βαθος βαριεμαι τοσο πολυ να δουλεψω ξανα και προτιμω να σπουδαζω, γ αυτο ξεκινησα και το δευτερο μεταπτυχιακο αλλωστε, αλλα ακομη κ αυτο δε με ενθουσιαζει τοσο. Οκ μου αρεσει να κανω εργασιες, να εχω προθεσμιες και να δινω εξετασεις, εχει την πλακα του και μου δινει ενα κινητρο αλλα μεχρι εκει. Βλεπω συμφοιτητες και πρωην συμφοιτητες πορωμενους με τη νομικη (ή αλλους φιλους μου πορωμενους με αλλα αντικειμενα πχ πολυτεχνειο) και ζηλευω πολυ, θα ηθελα και γω να εχω ενα παθος, ακαδημαικο ή επαγγελματικο για να μην σκεφτομαι τη δουλεια μονο ως καπιταλιστικη εφευρεση. Δεν ειναι οτι δουλευοντας νιωθω φυλακισμενη τοσο πολυ, απλως δεν εχω κινητρο περα απο το οικονομικο φυσικα. Το μονο μου ονειρο ειναι να αποκτησω πολλα χρηματα ωστε να μη δουλευω αλλα να ταξιδευω ή να κανω εθελοντικα πραγματα. Οχι οτι εχω στο νου μου ακριβως ποια εθελοντικα, αλλα σιγουρα κατι θα εβρισκα. Επειδη πλουσια ομως δε θα γινω ποτε, πειραζει να μην εχω παθος με τη δουλεια οπως σχεδον ολοι γυρω μου? Να με θεωρησω λουζερ? Βαρεθηκα να ακουω τους παντες να λενε ποσο ενδιαφεροντα ειναι καποια αντικειμενικα βαρετα πραγματα που δε μπορεις ποτε να τα συζητησεις με μη νομικους γιατι θα κοιμηθουν ορθιοι. Με πειραζει γιατι σε συζητησεις με συναδελφους ή συμφοιτητες με ρωτανε γ δουλεια ή το μαστερ και προσπαθω να φανω ενθουσιασμενη οπως κ κεινοι αλλα δε μου βγαινει με αποτελεσμα να προξενω καπως περιεργη εντυπωση τυπου και τι το κανεις τοτε αμα δεν τρελαινεσαι. Νο κομεντ
Δεν πειράζει καθόλου να μην έχεις πάθος. Δεν χρειάζεται να υποκρίνεσαι ότι έχεις. Αν «όλοι» γύρω σου έχουν, ίσως δεν έχεις ούτε κατάλληλο κοινωνικό κύκλο, όχι επειδή διαφέρετε, αλλά επειδή δεν νιώθεις αρκετά άνετα γύρω τους ώστε να μιλήσεις με ειλικρίνεια για τον εαυτό σου.
Αν όμως θέλεις να έχεις κάτι για να παθιάζεσαι, το πάθος δεν πέφτει μπροστά στα πόδια σου, για να το μαζέψεις. Για να βρεις κάτι που σου αρέσει και στο οποίο είσαι καλή το οποίο θα σου φέρει χρήματα, πρέπει να προσπαθήσεις πάρα πολύ. Ξεκινώντας από τα εθελοντικά πράγματα «που σίγουρα θα έβρισκες» ως δικηγόρος εγώ ας πούμε βλέπω δέκα διαφορετικές θέσεις εργασίας για σένα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτη η καραμελα με την δουλειά που μας παθιαζει ειναι μια γιγαντια ενορχηστρωμενη πλυση εγκεφαλου για να νομιζουμε οτι ειμαστε επιτυχημενοι ενω σερνουμε τις αλυσιδες μας.
Και όσο πιο πολύ “παθιαζόμαστε” εμείς άλλο τόσο κάποιοι άλλοι τρίβουν με ευχαρίστηση τα χέρια τους…
Χειροκροτώ!
Σιγά μη νιώσω λουζερ που είμαι αναγκασμένη να δουλεύω για να ζήσω.
Δεν ειπε οτι νιωθει λουζερ επειδη αναγκαζεται να δουλευει για να ζησει. Ειπε οτι νιωθει λουζερ (βασικά ρώτησε αν θα επρεπε να νιωθει) επειδη δεν εχει παθος για τη δουλεια που κανει.
Ναι. Σε αυτό απάντησα.
Γράφουσα, μη σκας, οι φίλοι παθιάζονται τώρα, θα δουλέψουν δέκα δεκαπέντε χρόνια στη ζούγκλα και θα καταλήξουν με burn out ψάχνοντας μια δουλειά απλά για να βιοπορίζονται χωρίς κανένα πάθος #katidikamou. Οπότε έχεις ήδη ένα προβάδισμα.
Όπως έλεγε και μία συνάδερφος “παλιά ερχόμουν στη δουλειά και κ@υλωνα, τι έχω πάθει τώρα;”
Δουλεύουμε γιατί έχουμε ανάγκη τα λεφτά. Αλλιώς, και πάθος να είχαμε με το αντικείμενό μας θα ασχολούμασταν με αυτό εθελοντικά και αποκλειστικά με τους δικούς μας όρους. Εγώ είχα πάθος με το αντικείμενο, αλλά έχει στερέψει. Υπάρχουν ακόμα εκλάμψεις χαράς και πάθους, αλλά ένα λεφτόδεντρο θα το προτιμούσα ασυζητητί
Πολύ ωραία απάντηση. Να πω κι εγώ τον πόνο μου: σπούδασα και κάνω μια δουλειά άσχετη από το αντικείμενο σπουδών μου, ζώντας στο εξωτερικό. Η δουλειά μου καλύπτει τις ανάγκες μου μια χαρά. Δεν είχα ποτέ κανένα πάθος για κανένα γνωστικό αντικείμενο και για καμία δουλειά. Η εργασία ήταν πάντα μόνο ένα μέσο βιοπορισμού για μένα και οι σπουδές κάτι που έπρεπε να κάνω. Είμαι πολύ καλή στη δουλειά μου και ήμουν μέτρια στις σπουδές μου (λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος). Το βρίσκω μεγάλη ευλογία να μιλά κανείς με πάθος για τη δουλειά του, θεωρώ ότι δίνει σκοπό στη ζωή, εμένα όμως… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ το έχω νιώσει. Εξαρτάται από το επαγγελματικό περιβάλλον νομίζω.
Στο κλάδο μου π.χ. , υπάρχει πίεση για υπερβολική αφοσοίωση στη δουλειά . Κάποιοι θα το έλεγαν καριέρα. Και φαίνεται στη συμπεριφορά που έχουν στους υπαλλήλους οι οποίοι δεν έχουν “επιτύχει” την επαγγελματική καταξίωση κι είναι σε υποστηρικτικές θέσεις ή δεν θέλουν να δουλέψουν 24/7 ( υπάρχει πιστέψτε με!).
Σαν υπάλληλοι δεύτερης κατηγορίας , κάπως έτσι.
Ναι! Προσπαθώ χρόνια τώρα να νιώσω πάθος για την δουλειά μου αλλά δεν μου βγαίνει φυσικά. Σπούδασα κάτι το οποίο με πάθιασε για μια στιγμή και στην συνέχεια το βαρέθηκα. Προσπαθώ επίσης χρόνια να καταλάβω ποιό είναι το πραγματικό μου πάθος μπας και το κάνω επάγγελμα και είμαι έτσι ευχαριστημένη. Τον τελευταίο καιρό έχω αρκεστεί στο ότι τουλάχιστον βγάζω έναν ικανοποιητικό μισθό ο οποίος μου δίνει ελευθερία να κάνω ταξίδια και χρόνο να κάνω κάποια χόμπυ. Επίσης δεν έχω βλέψεις για παιδιά και επαγγελματικά δεν ξέρω που θα με βγάλει ο δρόμος μου. Όπως έγραψα και στο πιο αναλυτικό σχόλιο… Διαβάστε περισσότερα »
Με βοήθησαν τόσο πολύ τα σχόλια σας. Και εγώ το ίδιο νιώθω! Ότι υπάρχει αυτή η κοινωνική πίεση αλλά δεν είναι καθόλου ορατή γιατί δεν είναι γνώριμη. Δε συζητιέται. Με αποτέλεσμα να αισθάνομαι χαμένη μέσα στο θέλω και το πρέπει. Θέλει πολύ προσπάθεια να βρεις αυτό που σου ταιριάζει αλλά εάν είσαι ΕΣΥ εντάξει με το να δουλεύεις για βιοποριστικούς λόγους και να “αντέχεις” αυτό που κάνεις είναι εξίσου ΟΚ.
Τα ιδια και γω. Το αντικειμενο μου δεν με παθιαζει αλλα ποτε δεν υπηρχε και κατι απο τα σχολικα μαθηματα που να τρελαινομουνα. Μετα απο χρονια ανακαλυψα ενα χομπυ με το οποιο παθιαστηκα (και που δεν ειχα ιδεα οτι μπορουσα να κανω γιατι αυτα δεν μας τα διδασκουν στα σχολεια φυσικα) και για να πω την αληθεια εκει που κατεληξα ειναι οτι αφου μπαινει ψωμι στο τραπεζι δεν θα το κρατησω και καημο που η δουλεια μου φαινεται πλεον αδιαφορη.
Αχ… Και βέβαια υπάρχει, πώς δεν υπάρχει πίεση για επαγγελματική καταξίωση και καριέρα.. Μεταδιδακτορική βιολόγος είμαι, και ο χώρος μας είναι κόλαση όσον αφορά σε πίεση για καριέρα και επιτυχία. Αν δεν είσαι ο καλύτερος απ΄όλους, δεν είσαι τίποτα 🙁 Και πάθος μπόλικο να έχεις για τη δουλειά και την έρευνα, σε ένα τέτοιο περιβάλλον (όπου ακόμη το ψυχολογικό bullying καλά κρατεί), είναι τόσο εύκολο να σου το εξαφανίσουν το πάθος οι soul crashers που σε περιβάλλουν.. Επίσης δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να μην έχει πάθος κάποιος για τη δουλειά του. Το θεωρώ απίστευτα ελιτιστικο και μια μορφή bullying… Διαβάστε περισσότερα »
Σας ευχαριστώ πολύ όλες για τις απαντήσεις σας <3
Για μένα αυτός που έχει πάθος με τη δουλειά του αποτελεί εξαίρεση και όχι κανόνα. Εγώ από τη μία νιώθω ευλογημένη που κάνω μια δουλειά που μου εξασφαλίζει παραπάνω από τα απαραίτητα στην Ελλάδα του σήμερα και από την άλλη υπάρχουν φορές που μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που δεν επέλεξα κάτι ευκολότερο ενώ μπορούσα. Με κουράζει αυτή η φρενίτιδα του ποιός δούλεψε περισσότερες ώρες μεταξύ συναδέλφων, αλλά πλέον όσο περνάν τα χρόνια νομίζω πως η “πόρωση” περνάει και γίνεται ρουτίνα ακόμα και για τους πιο παθιασμένους.
Κι εγώ το ίδιο. Σπούδασα κάτι που με συνάρπαζε σαν αντικείμενο, αλλά δεν θέλω να το κάνω επαγγελματικά. Ή, τουλάχιστον, δεν μπορώ να το κάνω με τους όρους που θέλω εγώ. Κανένα αντικείμενο δεν έχω βρει να με παθιάζει. Δουλεύω μόνο γιατί πρέπει και γιατί ελπίζω ότι θα καταφέρω κάποια στιγμή να κάνω μερικά ταξίδια (έχω κάνει ήδη ένα μικρό, όχι τίποτα τρομερό, αλλά για αρχή ήταν μια χαρά), να ανοίξω τους ορίζοντές μου, να ασχοληθώ με τα χόμπι μου και να πάρω εκείνο το ρημαδοδίπλωμα για μηχανή που από την εφηβεία ήθελα. Α, ΚΑΙ τη μηχανή. Δηλαδή, θα δουλεύω… Διαβάστε περισσότερα »
Καλέ που ακούς γύρω σου παθιασμένους με τη δικηγορία; Η δική μου εμπειρία είναι ότι οι περισσότεροι και κυρίως γυναίκες, θέλουν διακαώς να ξεφύγουν, Να κάνουν κάτι σχετικό μεν αλλά όχι δικηγορία. Από τότε που τελείωσα τη σχολή, ο βασικός παλμός είναι αυτός. Πάρα πολύ μικρό κομμάτι σε σχέση με το πόσοι είμαστε έχουν τρέλα με το επάγγελμα και αυτοί νομίζω φαίνονται από τη σχολή, Χρόνια ολόκληρα περί τα 15 το μόνο που σκεφτόμουν είναι πως θα γλιτώσω από αυτό το επάγγελμα, ώσπου κατάλαβα ότι αφού δεν μπορώ να το αλλάξω, πρέπει να το δεχτώ. Δεν καταλαβαίνω γιατί προβληματίζεσαι που… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω αρκετοί νέοι που επιλέγουν τη νομική, η οποία είναι συνδεμένη στο μυαλό των περισσότερων κατά βάση με το επάγγελμα του δικηγόρου/δικαστή και όχι με άλλα επαγγέλματα νομικής φύσης, επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από δικηγορίστικες και άλλες αστυνομικές και παρεμφερούς είδους σειρές και πιστεύουν ότι, να έτσι θα είναι κ αυτοί, θα φορούν ωραία ρούχα, θα έχουν αυτοπεποίθηση και θα βγάζουν πολλά λεφτά. Η προσγείωση στην πραγματικότητα όμως είναι απότομη. Πάντως εγώ προσωπικά το νιώθω σαν κακό εφιάλτη ώρες ώρες το επάγγελμά μας. Ασχολούμαι με συμβουλευτική δικηγορία βέβαια όπου το κλίμα είναι σχετικά καλύτερο αλλά και πάλι, ψάχνω τρόπους διαφυγής… Διαβάστε περισσότερα »
Δε διαφωνώ ότι υπάρχει η ποπ κουλτούρα, αλλά νομίζω ότι στα 29 έχεις καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Έχεις ήδη καταλάβει από το 2ο έτος νομίζω…. Καταλαβαίνεις ότι δικηγορία δεν είναι κυριλέ ρούχα , γκράντε γραφεία, αποστομοτικές απαντήσεις και τέλειοι συνεργάτες. Τουλάχιστον στα δικά μου χρόνια οι μόνοι που χαιρόντουσαν ήταν οι γιοί οι κόρες και τα φυτά…. Όλοι οι άλλοι λέγαμε που πήγαμε και μπλέξαμε… Είμαι πολύ ευγνώμων που τελείωσα νομική, πραγματικά είναι η σούπερ επιστήμη, αλλά όλο το μετά είναι γολγοθάς που δεν τελειώνει
Εσύ πρέπει να έρθεις στην παρέα μου, που είμαστε όλοι της άποψης “μη λέτε για δουλειά ρε παιδιά! Δουλειά είμαστε όλη μέρα, εδώ μαζευόμαστε για να πούμε για άλλα πράγματα!” Οι περισσότεροι δεν έχουμε πάθος για τις δουλειές μας, αγγαρεία τις κάνουμε και ας είναι αυτές που σπουδάσαμε. Από εκεί και πέρα, ερωτήματα: 1) αφού σου αρέσει να κάνεις εργασίες, να διαβάζεις και τέτοια, μήπως να το δεις για ακαδημαϊκή καριέρα; 2) Απ’όσο ξέρω υπάρχουν εθελοντικές δράσεις στο εξωτερικό που σου καλύπτουν τα έξοδα προκειμένου εσύ να προσφέρεις την εργασία σου – ίσως κάποι@ εδώ να έχει περισσότερες πληροφορίες. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Σε νιώθω.
Είμαστε πολλοί σαν εσένα φίλη, κι εγώ ενώ σπούδασα κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ τώρα θα έκανα ευχαρίστως κάτι άλλο αν μου έδινε περισσότερα χρήματα. Άλλα πάθη δεν έχω, ούτε ιδιαίτερα ταλέντα ούτε ιδιαίτερα ενδιαφέροντα που θα έλεγα έχω πάθος πχ με τη μουσική. Μου αρέσουν κι εμένα πολύ τα ταξίδια , είναι οι μόνες στιγμές που νιώθω ελεύθερη και ζωντανή και τώρα σκέφτομαι ότι ίσως έπρεπε να κάνω ένα επάγγελμα όπως πχ αρχηγός γκρουπ σε εκδρομές. Ψάξε το λίγο αυτό με τα ταξίδια, μπορεί να σε βγάλει κάπου ωραία.
Διαβάζοντας αυτή την ερώτηση ήταν σαν να ακούω τον εαυτό μου σήμερα το πρωί. Όχι ότι τα έλεγα σε κανέναν, μόνη μου τα σκεφτόμουν. Αντίστοιχα με εσένα, σπούδασα κάτι (Product Design) το οποίο θεωρητικά με ενδιέφερε και ακόμα με ενδιαφέρει. Πρακτικά δεν μπορούσα να είμαι designer. Δεν μου άρεσαν τα projects, οι πελάτες και γενικά τα είχα όλα ρομαντικοποιημένα στο μυαλό μου και έφαγα γερό χαστούκι από την πραγματικότητα. Στην συνέχεια αποφάσισα να κάνω ένα μαστερ (Marketing) για να αλλάξω κλάδο και έτσι και έγινε. Ενώ πλέον έχω καλή θέση και τολμώ να πω πολύ καλά χρήματα για Λονδίνο, μου… Διαβάστε περισσότερα »