Αγαπητή α μπα Είμαι 50 χωρισμένη, 2 παιδιά. Μετά το διαζύγιο 10 χρόνια τώρα έχω περάσει δια πυρός και σιδήρου κυρίως για την επιβίωση μας. Από σχέσεις, κάποιες περιστασιακες και μια η οποία τελείωσε γιατί στην ουσία εγώ ήθελα να εξελιχθεί κάπως, εκείνος δεν ήθελε όμως ούτε να γνωρίσει τα παιδιά μου. Χοντρικά αυτό, γιατί βεβαίως και άλλα θέματα υπήρχαν. Φτάνω στο τωρινό. Είμαι με κάποιον 1,5 χρόνο περίπου, είναι κοντά μου, με νοιάζεται, έχουμε μια ήρεμη και ισορροπημένη σχέση. Αλλά.. – όχι που δε θα υπήρχε-. Δεν έχει παιδιά, και αν και 47 ειμαι η πρώτη σχέση μακρόχρονη που έχει κάνει. Σχεδόν τέλος πάντων. Μετά το στραπάτσο με τον πρώην, αλλά και με αρκετούς άλλους φοβάμαι ότι και αυτή θα είναι μια ακόμα σχέση του σκ. Κι αυτό γιατί μόνο τότε βλεπόμαστε, όταν δεν έχω τα παιδιά. Δείχνει να μην θέλει να γνωρίσει τα παιδιά μου, απλά έχει βρεθεί με την κόρη μου 4,5 φορές. Εδώ αναρωτηθεί πολλές φορές τι είναι αυτό που εγώ θέλω. Αυτό λοιπόν που εγώ θέλω είναι ένας άνθρωπος να μείνω εκεί. Να συνεννοουμαι, να περνάμε καλά, να αγαπιόμαστε. Και το “αγκάθι “. Να θέλει ο ίδιος να γνωρίσει τα παιδιά μου, να προσπαθήσει να τα συμπαθήσει επειδή αγαπά εμένα, να έχουμε κοινούς γνωστούς, να έχουμε κοινά σχέδια για το μέλλον. Δεν ξέρω αν με αυτόν τον άνθρωπο θα γίνει αυτό, έχω αρχισει και πιστεύω ότι με κανέναν ανθρωπο δε θα γίνει αυτό αν και βλέπω ότι κάποιες φορές γίνεται.. Εχουμε καλή σχέση αλλά δεν αντέχω άλλες σχέσεις του σκ. Για μένα αυτό δε λέγεται σχέση, είναι ένα ωραίο διάλειμμα από την καθημερινή μας ρουτίνα και τα ζόρια. Μιλάμε μέσα στην εβδομάδα εννοείται, κάθε μέρα αλλά έχουμε άλλα ωράρια και εγώ άπειρες υποχρεώσεις. Τα παιδιά μου είναι 18 και 14, ξέρουν για την σχέση μου αλλά νιώθω ότι για άλλη μια φορά αυτός ο άνθρωπος θέλει να με βλέπει ως κάτι ξεκομμενο από τα παιδιά μου, οπότε γι αυτό και το σκ.. Δεν θα ήθελα επουδενι να συμβιωσουμε, είναι κάτι που έρχεται μετά από 10 αλλα βήματα, θα ήθελα όμως να νιώσω ότι είμαι αποδεκτή ως όλον κι όχι μόνο ως γυναίκα. Δε θέλω από την άλλη να είμαι άδικη, είναι πραγματικά δίπλα σε δυσκολίες αλλά δεν ξέρω αν έχουμε κοινό όραμα για την ζωή του ο καθένας Είμαι μπερδεμένη, δε θέλω να ακυρώσω μια καλή σχέση, αλλά ξέρω ότι αν παραμείνει ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο η σχέση μας, θα ξενερώσω.Θα μου πεις, κάνε μια συζήτηση μαζί του, σύμφωνοι απλά πρώτα θα ήθελα να ξέρω πως να θέσω κάποια πράγματα. Προβληματισμενη
Αγαπητή φίλη
Αυτό που είναι πολύ σημαντικό είναι αν τα παιδιά σου θέλουν να τον γνωρίσουν, και όχι το ανάποδο.
Αυτός γιατί να θέλει να γνωρίσει τα παιδιά σου;
Μου έρχεται να πω κάτι ισοπεδωτικό όπως «οι άντρες ούτε τα δικά τους παιδιά δεν θέλουν να γνωρίσουν, θα θέλουν να γνωρίσουν τα παιδιά κάποιου άλλου;» και θα παρεξηγηθούν πολλοί και πολλές, αλλά έλα που αυτό πιστεύω. Οι άντρες δεν ταυτίζουν την ύπαρξή τους με τα παιδιά. Δεν προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια του άλλου μέσω των παιδιών του. Αν αυτός ο άντρας ήθελε, θα είχε δικά του. Δεν έκανε καν την κίνηση να αποκτήσει, και θέλεις ξαφνικά στα 47 του να ενδιαφερθεί για τις ζωές ενός 14χρονου και ενός 18χρονου (με τα προβλήματα και τις δύσκολες ισορροπίες που αυτό έχει) επειδή τα έχει μαζί σου; Έχει το περιθώριο να ζει ελεύθερος χωρίς τις ευθύνες παιδιών χωρίς να του λένε ότι αναπνέει δανεικό αέρα, και ακριβώς αυτό κάνει. Δεν έχει να κάνει με σένα αυτό.
Το ότι σε θέλει ως γυναίκα είναι όσα χρειάζεσαι αυτή τη στιγμή. Ότι είσαι μητέρα είναι δική σου δουλειά, δική σου υπόσταση, και είναι ένας ρόλος που μοιράζεσαι με τον πατέρα των παιδιών σου. Αυτό που λες ότι θέλεις έρχεται σε αντίθεση «δεν θέλω να συμβιώσουμε γιατί προηγούνται δέκα βήματα». Αυτά τα βήματα που προηγούνται είναι και προϋποθέσεις για να θέλεις ΕΣΥ να του γνωρίσεις τα παιδιά σου.
Κι αναρωτιέμαι τι ακριβώς θέλεις. Να βρισκόσαστε καθημερινές; Αφού έχετε διαφορετικά ωράρια και εσύ άπειρες υποχρεώσεις. Θέλεις να συμμετέχει στις υποχρεώσεις; Τον εμπιστεύεσαι αρκετά; Του το έχεις ζητήσει; Πρέπει να γίνεις συγκεκριμένη, γιατί μόνο έτσι θα προχωρήσει η σχέση σας, αν προχωρήσει. Το γενικό «θέλω να θέλει να γνωρίσει τα παιδιά μου» δεν προστατεύει αυτόν τον μικρόκοσμο που έχεις, της μαμάς με τα δυο παιδιά που έχουν περάσει διά πυρός και σιδήρου. Δες αν είναι αξιόπιστος, σταθερός, αν σε βάζει ως προτεραιότητα, και μετά θα δεις αν αξίζει αν τον γνωρίσουν τα παιδιά σου. Αν δεν έχετε κοινό όραμα για τη ζωή δεν χρειάζεται να γνωρίσει κανείς κανέναν, είναι τσάμπα κόπος για όλους.
Δεν θα σου κάνει την τιμή να γνωρίσει τα παιδιά σου. Εσύ θα του κάνεις την τιμή να τον αφήσεις να μπει στον κόσμο σας, αν αποδειχτεί αρκετά ικανός.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πόσο διορατική απάντηση, και πόσο υποστηρικτική “Δεν θα σου κάνει την τιμή να γνωρίσει τα παιδιά σου. Εσύ θα του κάνεις την τιμή να τον αφήσεις να μπει στον κόσμο σας, αν αποδειχτεί αρκετά ικανός.”
Φθινοπωρινά κέφια η Λένα, μία προς μία οι απαντήσεις!
Όντως! Εκτός βέβαια του «οι άντρες ούτε τα δικά τους παιδιά δεν θέλουν να γνωρίσουν, θα θέλουν να γνωρίσουν τα παιδιά κάποιου άλλου;»
Προσωπικά δεν βλέπω την αστοχία, θα ήθελες να μας εξηγήσεις; Ιδανικά χωρίς #notallmen, αλλά αναλυτικά;
Είμαι 40κάτι και είμαι πολλά χρόνια χωρίς σταθερή σχέση (το λες και χωρίς σχέση«.»). Δεν έχω θέμα που ζω μόνη μου, αλλά αν μου έλεγε κάποιος «θέλεις να τα φτιάξουμε, να συναντιόμαστε κάθε ΣΚ να περνάμε καλά και να συνεχίζει μετά ο καθένας την ζωή του;» θα του έλεγα «ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ». Υποθέτω αυτό συμβαίνει γιατί είμαι ευχαριστημένη με τη ζωή μου, έχω γεμάτο πρόγραμμα, περνάω ΟΚ στη δουλειά μου, περνάω καλά στο σπίτι μου αραχτή στην ησυχία μου και έχω τους φίλους μου να βγαίνω και να περνάω καλά. Εσύ δεν φαίνεται να το έχεις αυτό, φαίνεται να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Εξαιρετική αντιμετώπιση!
Το σχόλιό σου με εκφράζει απόλυτα!
Τέλεια απάντηση!! Να σχολιάσω με προσωπικό βίωμα, ως παιδί, όταν γνώρισα τον πατριό μου, βρεθήκαμε σε διακοπές και συστήθηκε ως “φίλος από τη δουλειά”. Η χημεία μας ήταν τόσο αμοιβαία που 20 χρόνια μετά, κανείς δεν πιστεύει ότι δεν είναι πατέρας μου. Από την άλλη, ο πατέρας μου είχε χωρίσει από σχέση με μια εξαιρετική γυναίκα (από περιγραφές, δεν τη γνώρισα ποτέ) γιατί είχε και εκείνη παιδιά και ήθελε να του τα γνωρίσει αλλά αυτός δεν ήθελε παιδιά (όντως ούτε το δικό του δεν ήθελε). Συμπέρασμα: είναι μεγάλο τεστ τα παιδιά. Όταν νιώσεις έτοιμη να τους τον γνωρίσεις θα καταλάβεις… Διαβάστε περισσότερα »
Τι τυχερή που εκεί που “έχασες”έναν μπαμπά, τον βιολογικό,
βρήκες άλλον, τον γλυκούλη πατριό!
Απόδειξη ότι οι “ιεροί” δεσμοί αίματος πολλές φορές είναι
απλά αποτυχία.
Και κάποιες φορές -δυστυχώς πολύ περισσότερες απ’ ότι
νομίζουμε- ο γονιός είναι μόνο αυτός που έβαλε το μισό γονιδίωμα και ΤΙΠΟΤΑ παραπάνω, ποτέ.
Νομίζω πως αυτό που ψάχνεις είναι κάποιον που θα σε αποδεχτεί όπως είσαι, και αντ’ αυτού είσαι με κάποιον που σου δίνει την αίσθηση πως σε θέλει μόνον εφόσον, όταν είσαι μαζί του, φέρεσαι σαν να μην είχες παιδιά. Σαν να προσπαθεί να σε κόψει κομματάκια για να χωρέσεις μέσα στα πλαίσια που τον βολεύουν. Όμως το “κομμάτι” που θέλει να αφήσεις απέξω είναι τεράστιο, άρρηκτα δεμένο μαζί σου, είναι τα παιδιά σου, είναι η ιδιότητά σου ως γονιός! Φαντάσου π.χ. να ήσουν τραγουδίστρια και να σου έλεγε “δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αρκεί να μην τραγουδάς μπροστά μου γιατί… Διαβάστε περισσότερα »
Αιλουροειδέστατο συμφωνώ απόλυτα! Η καλύτερη απάντηση!
Είναι διαφορετικό πράγμα η αποδοχή (ή ο σεβασμός) μιας ιδιότητας του συντρόφου μας και διαφορετικό πράγμα η απαίτηση από εμάς να συμμετέχει σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Δεν μας λέει κάπου ότι η σχέση της δημιουργεί προβλήματα, που θα μπορούσε να γίνεται (πχ να της ζητάει να βγαίνουν και μεσοβδόμαδα ενώ ξέρει τις υποχρεώσεις της, να της κρατάει μούτρα όταν αλλάζει το πρόγραμμα εξ αιτίας των παιδιών της, να την κρύβει από τους φίλους του για να μην αναγκαστεί να τους πει ότι έχει παιδιά). Και στο παράδειγμά σου, αν η σχέση μου ήταν τραγουδιστής όπερας είναι άλλο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν βλέπω στο κείμενο της γράφουσας κάτι που να παραπέμπει σε “διώξε τα παιδιά για να’ρθω”. Αυτό που κατάλαβα εγώ είναι ότι ο τύπος δεν έχει πει “πότε θα έρθω να γνωρίσω και τα παιδιά σου”, δηλαδή δεν έχει πάρει την πρωτοβουλία, δεν έχει εκδηλώσει επιθυμία. Δεν φαίνεται πουθενά στο κείμενο ότι έχει γίνει συζήτηση πάνω στο θέμα, η γράφουσα λέει μόνο πώς νιώθει, αόρατα μηνύματα που εισπράττει. Τα παιδιά ξέρουν για τη σχέση. Είπαν ποτέ “φέρε τον Έτσι να τον γνωρίσουμε;” Γιατί αν το είχαν πει, η γράφουσα θα το μετέφερε στον “Έτσι” και εκεί θα φαίνονταν οι οποιεσδήποτε… Διαβάστε περισσότερα »
Προφανώς, η γράφουσα θέλει μεγαλύτερη εγγύτητα, και μερική συμμετοχή σε όλες τις πτυχές της ζωής της, ενώ η άλλη πλευρά είναι “καλά είμαστε όπως είμαστε”. Δεν συμπίπτουν. mm, και η απάντησή σου και το δικό σου σχόλιο είναι πολύ ενδιαφέροντα, φωτίζουν μια πλευρά τελείως άλλη και τα λες πολύ ωραία! Το θέμα είναι με ποια λύση νιώθει καλά η γράφουσα. Αυτή έχει τη σχέση. Μου αρέσει που ακούστηκαν τόσες διαφορετικές απόψεις, θα έχει να διαλέγει! 🙂
Κι εγώ συμφωνώ με Αιλουροειδεστατο. Κάτι έχει να κάνει με την αποδοχή. Αν έχει δείξει ότι δεν θέλει να γνωρίσει τα παιδιά της χωρίς η ίδια να του το ζητήσει, την έχει βάλει σε σκέψεις πιστεύω. Γραφουσα αν η σχέση είναι καλή και δεν υπάρχει συναισθηματική απόσταση μεταξύ σας, κάνε μια προσπάθεια να γνωριστεί με τα παιδιά βγαίνοντας όλοι μαζί για φαι.ή κάνοντας ένα τραπέζι στο σπίτι. Αν του φαίνεται αδιανόητο, εμένα μου κάνει συμπλεγματικος. Δεν ζούμε στο 1821 ώστε να μην μπορούμε να γνωρίζουμε μέλη της οικογένειας του φίλου μας ή της φίλης μας χαλαρά χωρίς αυτό να σημαίνει… Διαβάστε περισσότερα »
Τελεια η απαντηση της λενας.
Βεβαια το “οι άντρες ούτε τα δικά τους παιδιά δεν θέλουν να γνωρίσουν” ειναι οντως ισοπεδωτικο. Θελουν να τα γνωρισουν, να παιξουν μαζι τους κανα μισαωρο την μερα αν δεν ειναι κουρασμενος ο μπαμπας και μετα να αναλαβει η μαμα που ειναι και υποχρεωση της. Τι? Δεν εινσι ολοι ετσι? Οκ ειναι ειναι το 95%.
Αχ, Λένα, η απάντησή σου με κάνει να κλαίω… Αυτά που έγραψες, αλλά και η ιστορία της ερώτησης, πόσες ζωές χιλιάδων ανθρώπων καθρεφτίζουν… Πόσο ψυχικό πόνο και σύγχυση, μεγάλων και μικρών… Πόσες προσδοκίες, απογοητεύσεις, χτισίματα, γκρεμίσματα…
Τι καλά τότε που το βασικό μας πρόβλημα ήταν «είμαι 17 ετών κι αυτός 20, του έστειλα 4 φορές κι αυτός μία, τι σημαίνει αυτό και τι να κάνω;;»…
Αυτά μόνο μπορώ να γράψω προς το παρόν 😔
Με συγχωρείς αν θα εκφράσω ενα άτοπο και γρήγορο συμπέρασμα,αλλά εμένα μου φαίνεται ότι σε ενοχλεί ότι αποφεύγει μια “ευθύνη” ,όπως είναι αυτη που έχεις εσύ ως μάνα .Που σαν να κάνει πίσω και να μην επιθυμεί να μοιραστεί το “καθηκον-βαρος” που λέγεται:”παιδιά”. Είναι λογικό για μένα ,από μια ηλικία και μετά ,να μη μας αρκεί το “περνάμε καλά” και το χαχα και του χουχουχου.Θελεις να ακουμπήσεις πάνω του .Θέλεις να “ξεκουραστεις”.Και σε ενοχλεί ότι εκείνος θέλει απλά να μοιραστεί τα όμορφα και τα απλα μαζί σου ,χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχει σοβαρό συναίσθημα για σένα .Μπορεί ο άνθρωπος… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάλι που δεν είμαι παντρεμένη και έχω δύο παιδιά δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να γνωρίσω σε άντρα τα παιδιά μου. Δεν ψάχνω για μπαμπάκα για τα παιδιά μου (αν ήθελα θα τον είχα εξαρχής και δεν θα έψαχνα δανεικό) και σίγουρα δεν ψάχνω κάποιον να μοιραστώ την ευθύνη/προνόμιο/ευτυχία να έχω δική μου οικογένεια. Οι άντρες άντρες, τα παιδιά μου παιδιά μου και τα παιδιά του παιδιά του! Αυτά για να ξεκαθαρίζουμε πως δεν ψάχνουν όλες οι σίνγκλ/χωρισμένες με παιδιά για μπαμπάκα και πως μερικές, και χρυσές να τις κάνουν οι άντρες, παιδιά δεν θα δείξουν ποτέ! (Τόσα ακούμε άλλωστε!)… Διαβάστε περισσότερα »
Προσπαθώ να καταλάβω τι είδους μοίρασμα θα μπορούσε να κάνει ο 47χρονος για να ξεκουράσει τη γράφουσα. Να της πηγαίνει τα παιδιά στο φροντιστήριο ή στις δραστηριότητες; Να πάει στο σούπερ μάρκετ; Αυτό μπορούν να το κάνουν και τα παιδιά. Γιατί είναι μεγάλα παιδιά, δεν είναι μωρά, να τα πάει στο σχολείο, στον παιδικό σταθμό, στον παιδίατρο. Εγώ τη βρίσκω ήδη τυχερή που έχει το σαββατοκύριακο ελεύθερο, χωρίς τα παιδιά, για να ξεκουραστεί και να χαλαρώσει και να βρεθεί με το ταίρι της. Είναι επίσης ευτύχημα που οι καθημερινές είναι πλήρεις και για τις δύο πλευρές, γιατί υπάρχει μια ισορροπία.… Διαβάστε περισσότερα »
@Symbolis εμένα μου άρεσε πολύ η απάντηση της Pocahontas και επαυξάνω.
Πχ. σκέψου ότι ένα από τα παιδιά της γράφουσας αρρωσταίνει ή παθαίνει ένα ατύχημα (χτύπα ξύλο). Δεν είναι καθόλου ωραία η αίσθηση ότι ο σύντροφός σου εκείνη την ώρα θα σου πει “οκ πήγαινε στο νοσοκομείο και τα λέμε όταν ξεμπερδέψεις”. Θέλεις να δείξει ότι νοιάζεται στοιχειωδώς και για αυτά τα παιδιά, γιατί καλώς ή κακώς είναι κι αυτά ένα κομμάτι του εαυτού σου και μάλιστα μεγάλο.
Από ό,τι καταλαβαίνω από το κείμενο της γράφουσας (“υποστηρικτικός”), σε μία τέτοια ώρα ανάγκης θα είναι παρών.
“Υποστηρικτικός” δεν είδα. Ένα “με νοιάζεται” είδα, το οποίο με τα στάνταρντς που βλέπουμε καθημερινά και εδώ στο σάιτ και αλλού, μπορεί εξίσου εύκολα να σημαίνει ότι “μου στέλνει κάθε πρωί ‘καλημέρα, πώς είσαι;'”
Ωραίο το δεύτερο μισό της απάντησης. Ωστόσο θα πάω να αγκαλιάσω τον πατέρα μου (μένει και μακριά), τον πατριό μου (εύκολο, μου φέρνει μια πίτα σήμερα) και τους πατεράδες της παρέας μου, γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει. Αχ έχουμε και πανούκλα, δύσκολα μου βάζεται.
Τι απαντησάρα ρε Λένα!!!!!!
Τι απαντησάρα!!!
Δια πυρός και σιδηρου θα περάσεις ΕΣΥ αυτον, πριν του γνωρισεις τα παιδια και ΜΟΝΟ αν αυτα το θελουν!
Μια μαμα χωρισμενη, με 2 αγορια 17 και 12
Katyusha, τέλειο σχόλιο!Πολύ σωστή αντιμετώπιση!
@katyusha έχεις δίκιο.