Α μπα μου πες με αφελή πες με όπως θες σε προηγούμενη ερώτηση -απαντηση σου έπεσα πάνω στο εξής ,δεν αγαπούν όλοι οι γονείς τα παιδιά τους …. αλήθεια ? ειλικρινά πέφτω από τα σύννεφα ,αν κ επιβεβαιώνω καταστάσεις αμφιβολίας που έχω ζήσει από τους δικούς μου γονείς, το κυριότερο θέμα μου είναι εγω θα αγαπήσω το παιδί μου?κ αν έχω αμφιβολίες για το αν θα το αγαπήσω μήπως να το ψάξω κ άλλο μέχρι να κάνω?
Και μόνο που αναρωτιέσαι καλό είναι, αλλά φυσικά και ναι, αν έχεις αμφιβολίες κάνε πρώτα θεραπεία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Και βέβαια δεν αγαπούν όλοι οι γονείς τα παιδιά τους, τουλάχιστον όχι όπως εννοούμε σήμερα την αγάπη. Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η διαπαιδαγώγηση των παιδιών γινόταν με μέσα που σήμερα τα θεωρούμε όχι απλώς κακοποίηση αλλά μεθόδους βασανιστηρίων: ξυλοδαρμοί, μαστιγώματα, αγγαρείες, έκθεση στο κρύο, φυλάκιση, στέρηση νερού και φαγητού, διωγμός εφήβων από το σπίτι ήταν στην ημερήσια διάταξη, στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Ας μην αναφέρω καν τα έκθετα νεογνά. Το θέμα είναι πολύπλοκο. Αλλά και σε σημερινά δεδομένα, δεν έχεις παρά να κοιτάξεις γύρω σου: πόσοι νέοι άνθρωποι έχουν να πουν τραγικές ιστορίες για τη… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε αιρουλοειδεστατο, μας διελυσες σήμερα. Δηλαδή ο μόνος τρόπος να ειμαστε επαρκής γονείς είναι να είμαστε μη-αλκοολικες δασκάλες; Γιατί όλα τα άλλα επαγγέλματα που ξέρω δουλεύουμε ολημερίς γιατί αυτό απαιτείται. Δεν έχουμε κάποιο βίτσιο. Κάποιοι παίρνουμε και ένα αίσθημα αυτοπραγμάτωσης από τη δουλειά αλλά πίστεψε με αν μπορούσαμε να τελειώνουμε στις 8 ώρες θα το κάναμε. Απλά να φέρω μια ακόμη φορά στη συζήτηση του αλλά την παράλογα παιδοκεντρικη κοινωνία που έχουμε δημιουργήσει όπου απλά δεν γίνεται να είσαι επαρκής γονεας. Γιατί αν δουλευεις 10-12 ώρες και τις υπόλοιπες 2-3 τις δίνεις στο παιδί (που πάλι θεωρείσαι εργασιομανης και του… Διαβάστε περισσότερα »
Alles Goed, νομίζω πως με παρεξήγησες. Δεν είναι αυτό ο workaholic. Αυτό που περιγράφεις είναι η αναγκαστική υπερεργασία της εποχής μας, ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Workaholic είναι αυτός που αποφεύγει τους δικούς του με πρόσχημα τη δουλειά, ενώ έχει επιλογή να τους βλέπει παραπάνω (συχνή διαταραχή σε άντρες πατριαρχικού τύπου) και δεν ξέρει, και δεν τον νοιάζει, ούτε τι τάξη πάνε τα παιδιά του ή κατά πού πέφτει το σχολείο τους, γιατί κυνηγάει το κέρδος. Και ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι, και σε αυτούς αναφέρομαι. Αυτό που λες δεν λέγεται “workaholic”, θα το επαναλάβω. Αλίμονο αν χρεωθούμε ως προσωπικό μας σφάλμα… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν έγραψα μαμάδες μας δεν εννοούσα τη δική μου ή την δική σου συγκεκριμένα ούτε υπονοησα ότι δεν κουραζονταν. Αλλά είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο (το διάβασα σε άρθρο στο Atlantic το οποίο αυτή τη στιγμή εχει paywall και δεν μπορώ να το βρω). Ποτε πριν στην κοινωνία οι γονείς δεν ασχολούνταν τόσο πολύ με τα παιδιά τους. Οι ώρες που περνάνε οι γονείς σήμερα στην ανατροφή των παιδιών τους είναι εκθετικά αυξημένες σε σχέση με τις δεκαετίες 80-90. Και αυτό ισχύει και για τα δύο φύλα (οκ αναλογικά προφανως). Επίσης και εγώ πρωην εκπαιδευτικός και κορη/ανίψια εκπαιδευτικών και φίλη κολλητή εκπαιδευτικων.… Διαβάστε περισσότερα »
Alles Goed, πραγματικά, αυτό με τις ώρες ενασχόλησης με τα παιδιά που έχουν αυξηθεί είναι αλήθεια και είναι και πολύ ενδιαφέρον. (Είχα μάλιστα κάποτε γράψει ένα άρθρο για το θέμα, όπου ανέλυα αυτό ακριβώς που λες ☺️)
Αν θέλεις να μας το στείλεις, θα χαρούμε πολύ να το διαβάσουμε (σίγουρα δεν είναι μόνο εγώ:)
Κι εμενα δεν επαιξε ποτε μαζι μου αλλα με επαιρνε συνεχεια μαζι της στις δικες της ασχολιες και παρεες. Μεχρι να μεγαλωσω αρκετα για να μπορω να βγαινω μονη μου (αυτο ευτυχως εγινε νωρις γιατι ημουν σε μικρη επαρχιακη πολη), ολο με τις φιλες της μαμας μου ημουνα, γι αυτο και εχω τοσες ιστοριες και λεω στα σχολια! Αυτο βεβαια απο τη μια με στενοχωρουσε (γιατι δεν ηταν ολες οι μαμαδες ετσι, υπηρχαν και εξαιρεσεις και τις ζουσα και αυτες) αλλα απο την αλλη μου εκανε και καλο.
Πραγματικα εχει γινει καταρα αυτη η ανεπαρκεια που νοιωθουμε συνεχως.
Συμφωνώ τόσο μα τόσο πολύ. Η παιδοκεντρική κοινωνία όπως λες και εσύ που έχουμε φτιάξει, είναι γιατί αγαπάμε τόσο τα παιδιά μας και θέλουμε να είναι στο προσκήνιο; Πολύ αμφιβάλλω. Μάλλον είναι για προσωπική μας αυτοπραγμάτωση.
Γενικά έχω πολλές ενστάσεις για το τι σημαίνει αγαπώ τα παιδιά μου. Δεν μιλάω φυσικά για ακραίες συμπεριφορές αλλά μέσες άκρες παντού γύρω μου βλέπω περιπτώσεις γονιών που κατα κοινή ομολογία “αγαπάνε τα παιδιά τους” αλλά κυρίως αγαπάνε τους εαυτούς τους. Είναι τόσο υποκειμενικό όλο αυτό. Νομίζω όλοι λέμε οτι αγαπάμε τα παιδιά μας και όλοι εννοούμε κάτι διαφορετικό.
Este αυτή την εξήγηση δεν την είχα σκεφτεί ποτέ. Νομίζω εισαι spot on!
Το φαινόμενο μέσα μου το εξηγούσα σαν ένα από τα πολλά causes των millenials που το πήραμε και το κάναμε λάστιχο (βλέπε βιγκανισμο ως μέσω προστασίας του περιβάλλοντος, ή τα κατά καιρούς hypes με superfoods και FB challenges). Αλλά ναι, πόσο δίκαιο έχεις: η γονεικοτητα ως μέσο αυτοπραγματωσης και αυτοπροβολής είναι πιο πιθανή εξήγηση.
@allesgoed μα makes sense. Ειναι το παιδι μου εξυπνο, ομορφο, well behaved (ή ό,τι αλλο ειναι σημαντικο για τον γονιο) εχω συμβαλλει εγω ως γονιος τα μεγιστα για την επιτευξη αυτου. Παιρνω κυριως εγω τα μπραβο για αυτο και πολυ λιγοτερα το ιδιο το παιδι. Εγω ειμαι “πετυχημενη” μαμα. Λες και αυτο ειναι επιτυχια. Παντα ομως, ηταν και ειναι πολυ ευκολοτερο το τικ στο κουτακι απο την οποιαδηποτε εμβαθυνση στο θεμα.
Alles Goed και Sally, έγραψα πριν πολλές ώρες ένα σχόλιο όπου διευκρινίζω ότι όταν λέω “workaholic” εννοώ την αντίστοιχη διαταραχή όσων είναι εθισμένοι στη δουλειά ενώ έχουν επιλογή να δουλεύουν πιο φυσιολογικά χωρίς να έχουν συνέπειες, και που δεν ξέρουν ούτε τι ταξη πάνε τα παιδιά τους. Τα εκατομμύρια εργαζόμενων που φτύνουν αίμα στη δουλειά γιατί η εναλλακτική είναι η ανεργία, δεν είναι workaholics! Αλλά το σχόλιο για κάποιον λόγο δεν ανέβηκε.
Μπορμπουληθρα καταλαβαινω τι λες. Εγώ προσωπικά μεσα μου το εχω ξεπεράσει αλλά η κοινωνία παραμενει παιδοκεντρικη και περιμένει τρελά πραγματάκια από εμάς τους γονεις. Δηλαδη αν δεις και σχόλια στο αμπα, όλα τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως tabula rasa καθρέφτες των γονιών τους. Δεν βάζει κωλο κατω; έχει υπερκινητικότητα και φταις που δεν το πηγές παιδική χαρά. Τρώει 5 φαγητα; φταις που δεν το έμαθες από μικρό να είναι ανοιχτό σε γευστικές περιπέτειες. Χοροπηδάει στο σπίτι εν μέσω lockdown και ενοχλεί την κάτω γειτονισσα; φταις που δεν το απασχολείς δημιουργικά. Btw τα παραπάνω δεν είναι παραδείγματα προσωπικά Αλλά κριτικές προς γονείς… Διαβάστε περισσότερα »
Όλα καλά στην απάντηση σου, μέχρι την άσκηση βίας, αλλα τα σχόλια για τους αλκοολικούς, εργασιομανής, παραχωρητικους κλπ είναι αχρείαστα. Ο καθε ένας αποφασίζει πως θα ανατρέψει και διαπαιδαγωγησει τα παιδια του μόνος του και εμείς, ως αναγνώστες ενός τέτοιου site, θεωρώ ότι δεν είμαστε εδώ για να σχολιάζουμε τέτοιες προσωπικές επιλογες, αλλα δεν έχει να κάνει και με την ουσία της ερώτησης, που ειναι η αγάπη για το παιδι.
Συγγνώμη, αλλά δεν θεωρώ τον αλκοολισμό μια θεμιτή, υγιή προσωπική επιλογή όπως κάθε άλλη επιλογή, η οποία μπορεί να “λειτουργήσει”. Και όχι μόνο επειδή είμαι η ίδια παιδί αλκοολικού, κακοποιητικού, αυτοκαταστροφικού γονιού. Για τον εργασιομανή και τον παραχωρητικό έδωσα πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα. Και διευκρίνισα ήδη σε δύο σχόλια πως άλλο η εργασιομανία (διαταραχή) και άλλο η πολύωρη, για άλλους λόγους, εργασία. Καταχρήσεις, ανεξέλεγκτοι εθισμοί, αδυναμία οριοθέτησης σε σημείο να εκτίθεται ένα ανήλικο σε κίνδυνο, είναι προβλήματα προς αντιμετώπιση, δεν είναι στην ίδια κατηγορία με επιλογές ανατροφής όπως συγκοίμηση ή όχι, θηλασμός ή φόρμουλα, μονογονεϊκή, πυρηνική ή ανασυντεθειμένη οικογένεια, αυστηρό ή… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ σωστά τα λες Αιλουροειδέστατο
Αυτοί οι “άνθρωποι” δεν πρέπει καν να αποκαλούνται γονείς. Είναι απλά αποβρασματα.
πριν 5-6 χρόνια είχα διαβάσει μία έρευνα από το πανεπιστήμιο McGill (την οποία όσο κ να ψάχνω τώρα δεν μπορώ να τη βρω, αν μπορείτε βοηθήστε συνάδελφ@) όπου έλεγε ότι το 17-19% του ανθρώπινου πληθυσμού δεν έχει γονικά ένστικτα (μητρικά ή πατρικά). Σύμφωνα με την έρευνα, υπάρχουν τρεις κατηγορίες, τα άτομα που έχουν εμφανή γονικά ένστικτα πριν τεκνοποιήσουν, τα άτομα που αποκτούν γονικά ένστικτα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κ την πρώτη περίοδο ζωής του παιδιού (η μεγαλύτερη κατηγορία), κ τέλος τα άτομα που δεν έχουν γονικά ένστικτα κ δεν τα αποκτούν με την τεκνοποίηση. Δυστυχώς, η κοινωνία μας έχει… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι αυτό που ζητάς είναι αδύνατο. Να στο αντιστρεψω; τα παιδιά που αντιπαθησες στο λέω με 100% σιγουριά το ήξεραν και το ένιωσαν και σε θυμούνται και αναλόγως της ιδιοσυγκρασίας τους μπορεί να έχουν ψυχικό τραύμα ή όχι. Τότε με την λογική που περιγράφεις και εσύ πρέπει να πας σε ψυχολόγο πριν ξαναμπεις σε τάξη για να δεις αν αντέχεις το ψυχολογικό φορτίο τής εν-μερη διαμόρφωσης και ανατροφής ενός άλλου ανθρώπου. Δεν γίνεται βλέπεις. Αυτό που οφείλουν οι γονείς και οι δάσκαλοι και οι ντανταδες και όσοι τα συνανατρεφονται είναι να τα αποδέχονται ως ατελείς μοναδικούς ανθρώπους με δυνατότητες… Διαβάστε περισσότερα »
Gaea υπαρχει μεγαλη διαφορα μεταξύ γονέα και εκπαιδευτικού. Οι γονεις, ακόμα περισσότερο απο τους εκπαιδευτικούς, δεν είναι άμοιροι ευθυνών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού. Πώς γίνεται να αντικρίζουν ένα πλάσμα και λένε “πω πω τι αντιπαθητικό παιδί” σαν να φυτρωσε έτσι ξαφνικά απο μόνο του. Για να ειναι ετσι το παιδι κάπως ετσι ειναι και οι γονείς ή κάτι λάθος κάναν τελος παντων. Θέλω να πω πως ο γονιος δεν ειναι ενα πλασμα που συναντα ενα άλλο πλάσμα ξαφνικά μια μέρα και ψάχνει να δει αν υπαρχει συμβατοτητα. Και λάθος να κάνει το παιδί σου, δεν είναι η αίσθηση… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο ταυτίζομαι με αυτό με τους μαθητές που λες!
Δεν έχω πρόχειρα τα στοιχεία, αλλά είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια ότι μια Γαλλίδα κοινωνιολόγος έπαθε σοκ όταν ερευνώντας τα στοιχεία των φυλακισμένων γυναικών, ανακάλυψε ότι διψήφιο ποσοστό εξέτιε ποινή για κακομεταχείριση έως βασανισμό ή φόνο του παιδιού τους. Κι αυτό αποτελούσε ένα ταμπού που απόφευγαν να θίξουν οι υπεύθυνοι
Αχ θα βάλω στην άκρη την τόσο θλιβερή ιστορία που με έκανε να βουρκώσω για να σου ευχηθώ με το καλό να έρθει το μωράκι σου!! Εύχομαι να πάνε όλα τέλεια!! Περιμένουμε τα ευχάριστα νέα! 😍
Nαι, δεν αγαπούν όλοι οι γονείς τα παιδιά τους. Εγώ έχω διαβάσει με τα ίδια μου τα μάτια από την γυναίκα που με γέννησε το ”δεν την ήθελα ποτέ. καλύτερα να μην υπήρχε”. Επίσης, αν δεν είναι επιλογή σου να το κάνεις, ενδέχεται να μην καταφέρεις να τ’ αγαπήσεις. Η αγάπη δεν είναι αυτοφυής. Χτίζεται. Και μιλάμε για αληθινή και βαθιά αγάπη. Όχι για άσκηση εξουσίας/ελέγχου σκεπασμένη από την ομπρέλα του ”μα είμαι η/ο μαμά/μπαμπάς σου”.
Λυπάμαι πολύ γι αυτό που διάβασες icecold. Και αν όντως ένιωθε έτσι η μητέρα σου, λυπάμαι ακόμα πιο πολύ που έζησες σε τετοιο περιβάλλον. Το συνδυάζω (άθελά μου) και με το ψευδονυμό σου και γίνεται ακόμα πιο δυνατή η εικόνα. Όμως, για τα πράγματα που γράφουμε να πω, πως έχω γράψει πράγματα στο ημερολόγιό μου πχ, που θα πλήγωναν πολύ κόσμο. Και που διαβάζοντάς τα ξανά γνωρίζω πως δεν ήταν αλήθεια. Τα έγραφα όταν χρειαζόταν να έρθω σε επαφή με την σκιά μου, να πω ό,τι χειρότερο μπορώ να σκεφτώ για να νιώσω ότι έχω το δικαίωμα να το εκφράσω… Διαβάστε περισσότερα »
Open S, μην λυπάσαι. Το ότι το διάβασα, δεν είχε καμία σημασία εφόσον αυτό φαινόταν στο έπακρο από τη συμπεριφορά της απέναντί μου. Καμάρι να νιώθεις που δεν επέτρεψα κάτι τέτοιο να με διαλύσει. Δεν με ήθελε, τι να κάνουμε; Μμμ… βασικά είναι περισσότερο λόγω λογικής. Δεν έχει να κάνει με αυτό, ουσιαστικά, δεν θα της άφηνα χώρο να μπορεί να επηρεάσει οτιδήποτε. Αυτό ήταν ένα χαρτί που έγραφε απαντήσεις για την ψυχολόγο που πήγαινε το οποίο κατά λάθος έπεσε στα χέρια μου. Μπορεί πάνω στο θυμό σου όντως να πεις ή γράψεις κάτι το οποίο να πληγώσει τον άλλον… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι υποχρεωτικό να κάνεις παιδιά.Αν όμως θέλεις να κάνεις αλλά δεν είσαι σίγουρη για το τι συναισθήματα θα σου βγουν στην πορεία απέναντι τους φυσικά και οφείλεις να το ψάξεις, με την βοήθεια ειδικού.Αλλα και πάλι δεν μπορεί να σου εγγυηθεί κάνεις γι αυτό το θέμα, εγω πιστεύω πως η αγάπη πολλων γονιών προς το παιδί είναι άμεση συνάρτηση των χαρακτηριστικών εσωτερικών και εξωτερικών του παιδιού και πόσο αυτά ταιριάζουν με των γονιών τους, ειδικά στους πατεράδες νομίζω που έχουν πιο έντονη επιθυμία να παρατηρούν δικά τους γνωρίσματα (εμφανισιακά ή χαρακτήρα) στο παιδι τους.Να δεις την ταινία We Need… Διαβάστε περισσότερα »
Μια θεία μου από τη μεριά του πατέρα μου, βαρέθηκε να πάρει ταξί για να παέι στην κόρη της στο νοσοκομείο , που ζήτησε να τη δει πριν πεθάνει. Και πέθανε τελικά…… Έκλαψε όμως το γιό της όταν πέθανε….. Άφωνη
Αγαπούν όπως μπορούν να αγαπήσουν. Αν έχεις πολλά θέματα άλυτα και δεν έχεις επεξεργαστεί τα δικά σου, δεν θα θεραπευθείς ξαφνικά επειδή έκανες παιδί. Το παιδί δεν είναι ψυχοφάρμακο.
Κι εγώ είχα διαβάσει αυτή την ατακα της Λένας και κυρίως είχα ξαφνιαστεί με το σχόλιο μιας σχολιάστριας όπου μιλουσε για τον έφηβο γιο της κι έλεγε πως της φαίνεται ένας φοβερά αντιπαθητικός χαρακτήρας. Θα με ενδιέφερε να διαβάσω μαρτυρίες γυναικών που δεν νιωθουν ζεστα με τα παιδιά τους και να πουν και τους λόγους που τους συμβαίνει κάτι τέτοιο. Έτσι κι αλλιως ανώνυμα γράφουμε εδώ… Προσωπικά σε λίγο καιρό θα γεννήσω και νιώθω πως το αγαπάω ήδη το μωρό, ανυπομονώ να το πάρω αγκαλιά. Και αν ο χαρακτηρας του δεν μου αρεσει κάποτε σκέφτομαι πως δεν μπορεί, κάπου θα… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, το θυμάμαι και εγώ αυτό το σχόλιο. Δεν είχα ξαφνιαστεί ιδιαίτερα όμως. Το βρίσκω φυσιολογικό κατά μία έννοια. Για να μην σου πω ότι το βρίσκω και υγιές. Το να μεγαλώνεις ένα μωρό, είναι τελείως διαφορετικό. Είναι πολύ πιο εύκολο, να αγαπήσεις ένα μωρό, what is there not to love? Όσο κουραστική και να είναι η ιστορία, φυσικά σου δημιουργούνται αισθήματα αγάπης, είναι υπέροχο να βλέπεις ένα πλάσμα να μεγαλώνει, να αναπτύσσεται, είναι μαγευτικό (αυτό συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους). Όμως, το μωρό μεγαλώνει, γίνεται παιδί, έφηβος, ενήλικας, αλλάζει, διαμορφώνει χαρακτήρα. Τίποτα δεν εγγυάται ότι οι χαρακτήρες γονιού και παιδιού… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μπορώ να σου απαντήσω στα υπόλοιπα, αλλά αν κάποια στιγμή δε σου αρέσει ένα χαρακτηριστικό στο παιδί σου δε φταις εσυ αυτόματα. Αλλο πχ μια συμπεριφορά, η οποία να καλλιεργήθηκε στο σπίτι και να είναι εκνευριστική. Που και πάλι παίζει ρόλο και ο έμφυτος χαρακτήρας του κάθε παιδιού. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά στο ίδιο ερέθισμα. Μοιάζει να είναι δεδομένο, αλλά τελικά δεν είναι τόσο απλό, ότι το παιδί μας είναι ένας εντελώς αυτόνομος οργανισμός που δεν έρχεται στον πλανήτη ως άγραφη πλάκα. Εχει δικά του χαρακτηριστικά, δικά του κουσούρια που κάποια δε μας αρέσουν. Από εκεί και πέρα είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Κατερινιώ (σ’ευχαριστώ για τις ευχές!) και Φουστα, συμφωνώ πως σίγουρα δεν θα μου αρεσουν όλες οι πτυχές του χαρακτήρα του παιδιού και πως δεν ειναι αγραφη πλάκα. Το να βγει βεβαια ενας εγκληματίας δεν μπορεί να ειναι τυχαίο, το να εχει κάποια κακα στοιχεία χαρακτήρα ναι, αλλα δεν ειναι και λόγος αντιπάθειας. Όμως γενικά, δεν αγαπώ μονο τους ανθρώπους με τους οποιους ταιριάζω. Με κάποιους, γονεις ή παιδικοί φίλοι, διαφέρουμε εντελώς στις αποψεις και στη στάση ζωής, αν τους γνώριζα σήμερα δεν θα κάναμε παρέα, αλλά πλεον και μόνο που εχουμε τοσο πορευτει μαζί τους αγαπώ. Το θεωρώ δεδομένο δηλαδή… Διαβάστε περισσότερα »
Με το καλο Σουσουραδα!
Σ’ ευχαριστώ πολύ Andromeda!
Φυσικά και δεν αγαπούν όλοι οι γονείς τα παιδιά τους. Δε συμπεριφέρονται όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο, πάντα στη δήλωση “εγώ ποτέ δε θα….” υπάρχει και αντιπαραβολή. Ειναι σημαντικό που αναρωτιέσαι. Και πάλι οι δικοί σου λόγοι/αγκυλώσεις/περιορισμοί θα είναι διαφορετικοί από άλλων ανθρώπων. Αν πραγματικά σε απασχολεί (γιατί βλέπω πως αξίζει να διερευνηθεί ακόμα και αν δε σκοπεύεις να κάνεις παιδιά) μόνο με ψ θα μπορούσες να το βρεις.
Παρόλο που θεωρείται αυτονόητο, δυστυχώς τα γεγονότα δείχνουν πως οχι δεν αγαπούν όλοι οι γονείς τα παιδιά τους. Καθημερινά σχεδόν ακούμε για περιστατικά κακοποίησης, παραμέλησης, εγκατάλειψης παιδιών από τους γονείς τους. Τώρα στην περίπτωσή σου σίγουρα η θεραπεία θα σε βοηθήσει οπότε μη διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια