Αγαπητή Λένα και αναγνώστες γεια σας!! Ξεκίνησα με μακροσκελές κείμενο να γράφω περιστατικά και διαλόγους με τον σύντροφό μου όταν στην πορεία αντιλήφθηκα πως εν ολίγοις το πρόβλημά μου είναι η -μικρής έντασης (προσπαθώ να χαϊδέψω τα κατηγορώ μου!!!) λεκτική κακοποίηση που υφίσταμαι. Δεν θέλω να χωρίσω. Έχω υπάρξει σε κακοποιητικές σχέσεις και πλέον αναγνωρίζω ξεκάθαρα τις καμπάνες όταν χτυπούν (σε ευχαριστώ γι αυτό), αλλά δεν παύει να ενοχλούμαι, να θυμώνω σιωπηλά ή και δυνατά. Την ονομάζω ανοιχτά πλέον σε αυτόν τη λεκτική κακοποίηση κάθε φορά που συμβαίνει, αλλά αναρωτιέμαι αν κάποιες φορές απλά είναι ενας ακόμη καβγάς (να σημειώσω εδώ ότι οι διαφωνίες ειναι ως επί το πλείστον για μικρά πράγματα) στον οποίο εγώ παθαίνω το “φαινόμενο γρύλο”. Έχουμε πλέον και μια μπεμπα και προβληματίζομαι ακομα περισσότερο γιατί θέλω να είμαι ενα παράδειγμα μιας κάποιας γυναίκας που προσπαθεί να ειναι φεμινίστρια με μια στάση ζωής και όχι λόγια του αέρα. Η νευρικότητα από τη μεριά του ξεφουσκώνει πολύ γρήγορα και απολογείται με ειλικρίνεια όταν ξεφεύγει σε θυμό αλλά εγώ χαλιέμαι και χαλιέμαι πολύ από τότε που αντιλαμβάνομαι πως η πατριαρχία είναι τόσο βαθιά ριζωμένη ακόμη και σε αυτόν που είναι κατά τα άλλα ένα πολύ προοδευτικό και ωραίο τυπακι. Με το πολύ μπλα μπλα κάτι λιιιιγο βελτιώνεται αλλά δεν μου φτάνει (I blame you!!χαχα).
Αν δεν ξέρεις αν είναι λεκτική κακοποίηση ή καβγάς, κάνε μια αναζήτηση στο σάιτ με τη λέξη «κακοποίηση» και θα βρεις πλέον πάρα πολλά ποστ που περιγράφουν τι είναι. Λες επίσης ότι είναι σίγουρα κακοποίηση, μικρής έντασης, και δεν θέλεις να χωρίσεις, αλλά ξέρεις τις καμπάνες. Στην κακοποίηση δεν είναι ποτέ σπουδαίοι οι λόγοι, αυτό δεν λέει κάτι, ούτε είναι κριτήριο πόσο γρήγορα ξεφουσκώνει ο θυμός του. Ούτε είναι κριτήριο πόσο γρήγορα βελτιώνεται. Οπότε, δεν ξέρω, με έχεις μπερδέψει. Μπορεί να έχει θέμα διαχείρισης θυμού, που ούτε αυτό είναι καλό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ξέρεις τι είναι καλύτερο από λίγη λεκτική κακοποίηση? Καθόλου λεκτική κακοποίηση
Τα είπες όλα!
Δηλαδή δεν έχεις πρόβλημα αν η μπέμπα σας μεγαλώνει μέσα σε αυτήν την ένταση; Κι αυτό πάλι με το γρύλο νομίζω ότι τελικά είναι ο “χιουμοριστικός” τρόπος για να τρώει ο άλλος gaslighting. Δικά σου λόγια είναι αυτά ή δικά του; Και προοδευτικός ως προς τι; Σε πράγματα που ουσιαστικά δεν τον αφορούν; Κι όταν του θίξεις κι αμφισβητήσεις το προνόμιο του, τότε θυμάται ότι είναι ο άντρας ο πολλά βαρύς; Δεν ξέρω, αλλά μην περιμένεις πώς θα βελτιωθεί η κατάσταση επειδή δεν θέλεις να χωρίσεις. Ότι θα καταλάβει πως σε πληγώνει και θα εκτιμήσει που υπομένεις. Ακόμη κι αν… Διαβάστε περισσότερα »
Και ξαφνικά σκάει ένα ωραιότατο victim blaming. Δεν φταίω εγώ που φωνάζω, φταις εσύ που είσαι μία πολύ αδύναμη προσωπικότητα και δεν μπορείς να με βάλεις στην θέση μου. Έτσι. Πάτα κι άλλο έναν άνθρωπο ήδη αρκετά πατημένο.
Κοίτα…άλλο το victim blaming κι άλλο η αυτοθυματοποίηση.Δεν είναι κοινές έννοιες και δεν καταλαβαίνω γιατί τα συγχέουμε. Το να κάνουμε enabling την αυτοθυματοποίηση, δεν είναι λύση.
Από πού προκύπτει η αυτοθυματοποίηση; Επειδή η κοπέλα αναγνώρισε πολύ σωστά ότι αυτό που δέχεται είναι λεκτική κακοποίηση λέμε ότι θυματοποιεί τον εαυτό της; Κάτσετε ρε παιδιά, δεν μιλάμε, τότε είμαστε αδύναμες προσωπικότητες και αυτό που περνάμε μας αξίζει. Μιλάμε, και τότε μας λέτε ότι κλαιγόμαστε και τα δραματοποιούμε όλα και θυματοποιούμαστε. Άκρη δεν βγάζω.
Μη βαράς.Κάτσε να σου εξηγήσω. Η αυτοθυματοποίηση προκύπτει όταν αναγνωρίζεις την κακοποίηση αλλά είτε ακούσια είτε εκούσια επιλέγεις για δικούς σου λόγους να την υποστείς.Αυτός που αυτοθυματοποιείται έχει στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας, θεωρεί ότι δεν έχει έλεγχο της ζωής του.Σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί και σαν μηχανισμός άμυνας για να δικαιολογηθεί η κακοποίηση .Μην ξεχνάς ότι το έχουμε ξανασυναντήσει ως φαινόμενο. Πολλές γυναίκες υπομένουν την κακοποίηση και στο μέλλον η ευθύνη βαραίνει τα παιδιά τους,για αυτό κι όταν συναντάμε αυτό το φαινόμενο, προτείνουμε στα ενήλικα παιδιά να φεύγουν και να αποποιούνται αυτής της ευθύνης. Το victim blaming συμβαίνει για να φύγει… Διαβάστε περισσότερα »
* θα διορθώσω το ακούσια-εκούσια και θα το αντικαταστήσω με το συνειδητά -ασυνείδητα που είναι σωστότερο.
Προβληματίζομαι πολύ για το πόσο θολά θεωρούμε τα όρια μιας κακοποιητικής συμπεριφοράς. Είναι σύμπτωμα της εποχής, παραπληροφόρηση, έλλειψη αυτοσεβασμού, φόβος μοναξιάς; Δεν ξέρω τι είναι. Αναρωτιόμαστε αν είναι φυσιολογικό να μας κακοποιούν λεκτικά «λίγο», να υψώνουν πού και πού τον τόνο φωνής, να πουν και καμιά κουβέντα που πληγώνει. Ε και τι έγινε. Αφού μάλιστα μετά ηρεμούν και αναγνωρίζουν το (επαναλαμβανόμενο) λάθος τους, όλα είναι οκ. Άλλωστε καμία σχέση δεν είναι τέλεια, παντού υπάρχουν προβλήματα, οι καβγάδες είναι μέσα στο πρόγραμμα, σωστά; Όχι σωστά. Ναι, τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Ούτε τέλειοι άνθρωποι. Ναι, οι εντάσεις, ο θυμός, η κούραση είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό πια με τη συμβουλή που δίνει το περιβάλλον μόνο στις γυναίκες! Έχεις πολύ ψηλά τον πήχη, κατέβα από το βάθρο, βάλε νερό στο κρασί σου. Όχι, όχι, όχι!
Το αν όλες οι γυναίκες κακοποιούνται λόγω ανισορροπίας είναι μια συζήτηση που μπορεί ίσως να γίνει σε θεωρητικό πλάισιο, αλλά είναι το τελευταίο που πρέπει να ακούσει μια νέα γυναίκα που κάτι δεν της κολλάει και προσπαθεί να βρει τρόπο να δει πίσω από τον τοίχο που βρίσκεται μπροστά της.
Αντιλαμβάνομαι ότι ίσως δεν είναι αυτή η πρόθεση, αλλά θα ακούσει ότι πρέπει να μείνει γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο εκεί έξω. Και αυτό είναι λάθος, υπάρχει. ΥΠΑΡΧΕΙ καλύτερο και είναι το ελάχιστο που θα έπρεπε να θέλει και να διεκδικεί.
Αχ ναι, όλα αυτά τα ωραία τυπάκια με το μικρό, τόσο δα, ελατωματάκι ότι κακοποιούν και λίγο. Ας τους λυπηθούμε, αν δεν κάνουμε σχέση μαζί τους θα μείνουν μόνα τους μωρέ τα καημένα.
Ερωτώσα, είναι σαρκαστικό το σχόλιό μου, γιατί μου βγαίνει άμυνα στη φρίκη των απανωτών γυναικοκτονιών που ζούμε τελευταία στο δημόσιο διάλογο. Δε θέλω να χλευάσω αυτό που ζεις. Αυτό που ζεις είναι δύσκολο. Η λεκτική κακοποίηση σε βάθος χρόνου κάνει ζημιά. Ελπίζω να βρεις τη δύναμη και τη βοήθεια να ξεφύγεις.
Άμα ξεφεύγει σε θυμό είναι κακοποίηση και κυρίως αν νιώθεις τον παραμικρό φόβο όταν είναι νευριασμένος είναι κακοποίηση
Αν δε θες με τίποτα να χωρίσεις, πηγαίνετε σε θεραπεία ζεύγους
Βρε καλο μου, η ερώτηση ποιά είναι; Αν είναι αυτό που ονομάζεις κακοποίηση, κακοποίηση; Αν αλλάζει; Αν θα έπρεπε να σου φτάνει το λίγο; Αν είσαι υπερβολική, ή αν έχεις δίκιο που ζητάς επιβεβαίωση για το τι νιώθεις; Πρέπει να σου πούμε πώς οτι κι αν είναι αυτό που συμβαίνει, έχεις δίκιο να διεκδικείς τη ζωή που θέλεις; Όχι για την κόρη σου, που σαφώς είναι ευθύνη σου και σαφώς δεν θα έπρεπε να υποστεί καμία κακοποίηση, αλλά εσύ, για τον εαυτό σου, αυτό θέλεις; Δεν προβληματίζεσαι με το pattern; Τι θα κάνεις με τον θυμό σου; Η αντίληψη είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Το θέμα δεν είναι να είσαι παράδειγμα φεμινίστριας με στάση ζωής. Το θέμα είναι να έχεις μια καλή καθημερινότητα. Κακοποίηση υπάρχει αν αισθάνεσαι φόβο, έστω και απειροελάχιστο. Αν τον αισθάνεσαι αυτόν τον φόβο για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και μετά αυτό ξεφουσκώνει εύκολα, δεν αναιρεί το τι συνέβη. Πάντα ξεφουσκώνει, δε λέει κάτι αυτό. Τώρα αν απλώς βρίζει χριστοπαναγιες και σου σπάει τα νεύρα είναι, όπως λέει η Λένα, πρόβλημα διαχείρισης θυμού, εφόσον δεν νιώθεις ότι απειλεισαι. Αν όμως έχεις μπει σε διαδικασία να προσέχεις 24/24 τι θα κάνεις και τι θα πεις μη και θυμώσει ο μαχαραγιάς και αρχίσει… Διαβάστε περισσότερα »
Αν τσακώνεστε ή σε βρίζει ή σε υποτιμά τόσο συχνά όσο λες, καταστρέφετε τον ψυχισμό του παιδιού σας. Σου το λέω γιατί κι εμένα οι γονείς μου ήταν ωραία τυπάκια και καψουράκια (εμετό κάνω με αυτά) και τελικά μας διέλυσαν και μας έκαναν πολύ κακό. Προσεχε