Αγαπητή «Α, μπα»: Δε θέλω να συμβιβαστώ με αυτή την πραγματικότητα

Βλέπω όμως πολλούς που το έχουν κάνει

Αγαπητή Ά,μπα, Ο προβληματισμός μου φαντάζομαι πως δεν είναι κάτι που ακούς πρώτη φορά. Το θέμα μου είναι ότι δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τη μορφή που παίρνει η ενήλικη μου πραγματικότητα από δω και πέρα. Μου είναι πολύ δύσκολο, και για την ακρίβεια δεν θέλω και να συμβιβαστώ με αυτήν καθόλου. Σου εξηγώ τι εννοώ. Πριν από μερικά χρόνια και έχοντας δοκιμάσει να ασκήσω το αντικείμενο του προπτυχιακού μου για περίπου τρία χρόνια, αποφάσισα ότι ήθελα να εξερευνήσω τις δυνατότητες μου σε ένα διαφορετικό χώρο με περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια. Έτσι έκανα ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό στον τομέα της επικοινωνίας, με οικονομική βοήθεια από τους γονείς μου. Ήταν αρκετά απαιτητικό, αλλά ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ και ήθελα να το κυνηγήσω, γιατί έβρισκα πραγματικό ενδιαφέρον κυρίως στην κοινωνική διάσταση του αντικειμένου. Με την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού, την επιστροφή μου στην Ελλάδα και ένα δύσκολο διάστημα επειδή ήμουν άνεργη και οικονομικά εξαρτώμενη από τους γονείς μου, ξεκίνησα να δουλεύω στο καινούριο αντικείμενο. Fast forward ενάμιση χρόνο αργότερα, στα 25 μου, όπου αντιλαμβάνομαι σταδιακά ότι τα περισσότερα στοιχεία της δουλειάς αυτής δε μου ταιριάζουν. Το να ‘τρέχω’ μέσα στο άγχος για πράγματα που έχουν ελάχιστη σημασία, χωρίς κανέναν απολύτως αντίκτυπο, ενώ το μόνο που εξυπηρετούν είναι συμφέροντα ανθρώπων και εταιρειών που διαθέτουν κεφάλαιο: σε πρώτη φάση με ενδιαφέρει ελάχιστα, με στεναχωρεί πολύ, ενώ δεν βρίσκω την παραμικρή αξία. Το ωράριο είναι τέτοιο 9.30-19.30, που μου δίνει λίγο χρόνο να ασχοληθώ με κάτι που να με γεμίζει (κυρίως αυτό έχει να κάνει με κινηματογράφο, μουσική και αθλήματα) ή έστω να αναζητήσω τι είναι αυτό που θα μπορούσε να με κάνει να νιώσω πιο ικανοποιημένη μέσα από δραστηριότητες. Πάνω απ’ όλα όμως η κατάσταση με βυθίζει σε ένα ηθικό δίλημμα για το πώς είναι η κοινωνία και ποια πρέπει να είναι η στάση μου με τα υπάρχοντα δεδομένα. Βλέπω πολλούς γύρω μου να έχουν συμβιβαστεί, κυρίως γιατί τα πράγματα δεν αλλάζουν και γιατί «έτσι είναι τώρα η κατάσταση στην Ελλάδα». Ε, εγώ δε θέλω να συμβιβαστώ με αυτή την πραγματικότητα. Δεν περνάει μέρα που να μην κάνω αυτές τις σκέψεις. Αρνούμαι να πιστέψω ότι η ζωή πρέπει να είναι μια μόνιμη υποχώρηση σε αυτά που αρέσουν στον καθένα. Αυτό μου θυμίζει δουλεία. Νιώθω ότι αν συμβιβαστώ θα είναι σαν ένας μικρός θάνατος, όσο υπερβολικό και αν ακούγεται. Και η ερώτηση μου είναι η εξής: πώς προχωρά κανείς την καθημερινή του ζωή, όταν έχει αυτές τις σκέψεις; Κάνει υπομονή; Κάνει ένα πλάνο και σχεδιάζει το επόμενο βήμα; Εν τέλει, αναπόφευκτα συμβιβάζεται για την επιβίωση; Τελικά μήπως είμαι εγώ απλά κακομαθημένη και βυθισμένη στο εγώ μου;

Ασυμβίβαστη

Ασυμβίβαστη, υπάρχει λύση. Αλλά δεν ξέρω αν θα σου αρέσει.

Όταν γίνεις αρκετά καλή, μοναδικά καλή σε αυτό που κάνεις, όταν γίνεις η καλύτερη από όλους, ή όταν βρεθείς ανάμεσα στους καλύτερους αυτού του κύκλου,

τότε θα είσαι σε θέση να διαλέγεις δουλειές, και αυτόν τον τρόπο να επηρεάζεις την εξέλιξη της κοινωνίας, βάζοντας το μικρό σου λιθαράκι. Όταν γίνεις περιζήτητη, θα μπορείς να διαλέγεις εταιρείες, να θέτεις τους όρους σου. Θα μπορέσεις να είσαι από αυτούς που αποδεικνύουν ότι «δεν είναι έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα». Θα είσαι το παράδειγμα για άλλους. Θα μπορέσεις να φτιάξεις έναν ασφαλή χώρο για να έρθουν κι άλλοι σαν κι εσένα, και όλοι μαζί να γίνετε πιο δυνατοί και να επηρεάσετε συλλογικά τα πράγματα.

Αυτό κάνουν οι ασυμβίβαστοι. Οι ασυμβίβαστοι που είναι πετυχημένοι στη δουλειά τους, δηλαδή. Οι ασυμβίβαστοι που έχουν όραμα, εκτός από παράπονα και κριτική για το πόσο χάλια είναι τα πράγματα.

ΥΓ. Είναι προκλητικό, για να μην πω εκτός πραγματικότητας να χρησιμοποιείς τη λέξη «δουλεία» επειδή η δουλειά σου δεν σε καλύπτει ψυχικά. Δικαιολογείσαι κάπως λόγω ηλικίας, αλλά είναι και ώρα να συνειδητοποιήσεις ότι η δουλεία δεν είναι κάτι που υπάρχει μόνο στα βιβλία ιστορίας, ούτε είναι μόνο «στο μυαλό».

in

Αξιολογήστε το άρθρο

24 points
Upvote Downvote

16
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
13 Θέματα σχολίων
3 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
15 Συντάκτες σχολίων
Xiao MeiOpheliaGiuseppinacuriouser and curiouser Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

*ΠΡΟΣΟΧΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΥΠΕΡΔΙΠΛΟ ΣΕΝΤΟΝΙ* Ασυμβίβαστη, ίσως διαφωνήσουν μαζί μου πολλοί, αλλά νομίζω πως σε καταλαβαίνω σε ένα βαθμό. Διαφωνώ με όσους λένε ότι νομίζεις πως η δουλειά πρέπει να είναι διασκέδαση. Δε σε βλέπω απρόθυμη να κουραστείς, αλλά για κάτι που να σε γεμίζει εσωτερικά. Δεν αντέχεις να κουράζεσαι για λογαριασμό άλλων. Αυτό το νιώθω κι εγώ πολύ έντονα και όχι, δεν το θεωρώ ανωριμότητα. Εργάστηκα για χρόνια σε τέτοιες δουλειές, κυρίως ως υπάλληλος γραφείου. Καμία τυπικότητα, καμία οργάνωση. Ήμουν ο άνθρωπος που θα την πλήρωνε για τα πάντα και που έπρεπε να προλαβαίνει τα πάντα. Οι απαιτήσεις των εργοδοτών… Διαβάστε περισσότερα »

Giuseppina
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πολυ ωραια και αναλυτικη η απαντηση σου Ophelia. Σιγουρα σε καθε κλαδο χρειαζεται σκληρη δουλεια και πολλη υπομονη.Υπαρχουν ομως και περιπτωσεις που συνειδητοποιεις οτι η ανταμοιβη και οι προοπτικες ειναι μηδαμινες ή απειρως μικροτερες απο την προσπαθεια που καταβαλλεις. Χρειαζεται πολυ μεγαλη ψυχικη δυναμη για να αψηφας τις κακες συνθηκες, την υποτιμηση,τον πενιχρο μισθο και την απουσια ελευθερου χρονου. Δεν ειναι κακομαθημενοι βρε παιδια ολοι οσοι δυσανασχετουν με μια αναλογη κατασταση. Ειναι η απογνωση που βιωνεις και χρειαζεσαι να ξεστομισεις σε ενα ευρυ κοινο ανωνυμα.

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Πολύ χαίρομαι! Για κάποιο λόγο είχα προετοιμαστεί να φάω γενικό κράξιμο 😁

flavors
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Μόλις τελείωσα τις σπουδές μου στη Διαιτολογία, αποφάσισα πως θέλω να ανοίξω το δικό μου γραφείο. Αλλά έλα που αν άνοιγα ένα γραφείο μέχρι να με μάθει ο κόσμος τα έξοδα θα έτρεχαν (νοίκια, δεκο, τεβε κτλπ) αποφάσισα λοιπόν πρώτα να δικτυωθώ στο μέρος που μένω και ύστερα να κάνω την κίνηση.Πέρασα από γυμναστήρια και σχολές πολεμικών τεχνών και χορού προσφερόμενη να κάνω λιπομετρήσεις σχεδόν τζάμπα μόνο και μόνο για να αποκτήσω κύκλο.Πέρασα ένα διάστημα που πήγαινα σε σπίτια για να ζυγίζω και να λιπομετρώ κυριολεκτικά σαν τον νομά με τη βαλιτσούλα μου στο χέρι. Έχω ανοίξει το γραφείο μου… Διαβάστε περισσότερα »

Xiao Mei
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αν μας έμενε και ενέργεια μετα τη δουλεια για να κάνουμε αυτο που μας αρεςει, αυτοι οι λίγοι που κυβερνούν τον πλανήτη θα είχαν μεγάλο πρόβλημα. Θέλω να πω οτι τα πράγματα ειναι επίτηδες έτσι και αυτο οχι μόνο στην Ελλαδα (μένω στην Ελβετια και δε δουλεύω λιγότερο απο 7.30-17.30 με διάλειμμα 30′). Το συςτημα θέλει να κρατάει τους άνθρωπος απασχολημένους, έστω και με bullshit jobs. Αυτο που λέει η Α,μπα θεωρώ οτι δύσκολα γίνεται αν δε θυσιάσεις προσωπικό χρονο…Θα πόνταρα περισσότερο στο οτι εκεί που οι άλλοι θεωρουν οτι έχουν αρκετή εμπειρία και απλα κάνουν μηχανικά αυτο που ξέρουν… Διαβάστε περισσότερα »

Origami Lover
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Καλή η απάντηση της Λένας δεν λέω αλλά εγώ θα πρότεινα και κάτι άλλο. Δεν μας το λες αλλά από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνω ότι μένεις με τους γονείς σου. Αν θέλεις να μάθεις πως γίνεται τόσοι άνθρωποι γύρω σου να έχουν “συμβιβαστεί” μείνε μόνη σου, χωρίς να ζητήσεις καμία βοήθεια από τους γονείς σου για έξι μήνες, χωρίς “μην ανησυχείς κοριτσάκι μου εμείς θα σε στηρίξουμε”, χωρίς πληρωμένα κοινόχρηστα και καθαρές κάλτσες. Αυτό θα σου δώσει μία ιδέα πως γίνεται. Επίσης θα σου δώσει μια ιδέα περί του πόσο “μικρός θάνατος” είναι (δεν είναι αλλά πρέπει να το καταλάβεις μόνη… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

καλά ας μείνει μόνη της και ας της πλένουν στην αρχή και τις κάλτσες, αυτά τα πράγματα γίνονται σιγά-σιγά

Tokyo
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Όπως τα λέει η Λένα είναι τα πράγματα. Σήμερα δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να έχεις την αυτονομία που περιγράφεις.

Επίσης, ΕΛΕΟΣ με τη λέξη δουλεία η οποία χρησιμοποιείται τόσο συχνά πλέον. Είναι προκλητικό να συγκρίνουμε τη σημερινή κατάσταση με τη δουλεία, όπως ακούω μερικούε να τη συγκρίνουν και με το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Θέλει λίγη προσοχή γιατί θα τρίζουν τα κόκκαλα των παππούδων μας.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

αν και καταλαβαίνω ότι είσαι πολύ νέα και βγαίνεις για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας, το μνμ σου δείχνει ότι έζησες σε ένα υπερπροστατευμένο περιβάλλον και για αυτό βλέπεις τη ζωή σε ροζ συννεφάκι. Επίσης πρέπει να σου αρέσουν πολύ οι χολυγουντιανές ταινίες. Όλοι αυτοί που βλέπεις στις ταινίες, με τα σούπερ γραφεία, τα σούπερ μοντελάκια και τα ακριβά δείπνα για φτάσουν σε αυτό το σημείο δούλεψαν πολύ. Πάρα πολύ. Δεν ξέρανε τι θα πει οχτάωρο. Μπορεί και δωδεκάωρο. Η ζωή δεν είναι ταινία. Η πρώτη μου δουλειά ήταν, επιεικώς, σαν ταινία σε ρώσικη (κομμουνιστική) φάμπρικα όσον αφορά περιβάλλον και… Διαβάστε περισσότερα »

Ederra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

To ίδιο ακριβώς ζούνε οι περισσότεροι. Το να περνάς τέλεια στη δουλειά σου είναι μια πολυτέλεια για πολύ λίγους που τοχουν κατευθύνει, προσπαθήσει και μελετήσει. Εχεις την λανθασμένη εντύπωση πως η δουλειά πρέπει να είναι διασκέδαση. Είναι το ιδανικό, όχι όμως συχνά εφικτό. Λύσεις τώρα υπάρχει αυτή που σου λέει η Αμπά (όμως πιστέυω πως η “αριστεία” προϋποθέτει σκληρή δουλειά, την οποία δεν ξέρω πόσο διατίθεσαι να κάνεις), να βρεις δουλειά part-time, να ψαχτείς σε εταιρίες που τηρούν το 8ωρο ή το δημόσιο τομέα.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Αν είσαι σε ένα χώρο που θεωρητικά τουλάχιστον σε ενδιαφέρει και σε κρατά σε εγρήγορση, είναι θέμα δικό σου να βρεις ποιες είναι οι ανάγκες που δεν εκπληρώνονται με το παρόν προσωπικό όπως συμπεριφέρεται και αντιδρά τώρα, και να σκεφτείς τρόπους να αναπληρώσεις το κενό. Δεν είναι απαραίτητο ότι εσύ η ίδια θα γίνεις κομμάτι παζλ για να καλύψεις τα κενά. Είτε κοιτώντας για μετεκπαίδευση και σεμινάρια και για τους άλλους συναδέλφους, είτε (ξανα)σχεδιάζοντας μια διαδικασία ώστε να τρέχει καλύτερα, είτε συζητώντας με τους ανωτέρους σου και – αφού ακούσεις προσεκτικά τι έχουν να πουν και σκεφτεί πώς να το… Διαβάστε περισσότερα »

Λευκός Σίφουνας
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Νομίζω ότι οι περισσότεροι νιώθουμε έτσι για τη δουλειά μας.
Πιστεύω ότι είναι και η ηλικία σου βέβαια, διακρίνω μια μη ωριμότητα απέναντι στο ότι πρέπει κάπως να βγουν τα χρήματα.
Περνώντας ο καιρός θα μάθεις να θέτεις τα όριά σου τόσο σε εργοδότες όσο και σε ωράρια και θα μπορέσεις να κάνεις και τα χόμπι σου, αυτά που αναφέρεις αλλά και να ανακαλύψεις καινούρια. Δεν είναι εύκολο και σίγουρα δε θα γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Σίγουρα θα πρέπει να θυσιάσεις και κάποια πράγματα, είσαι ακόμα στην αρχή.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Αν θες να καταλάβεις τι σημαίνει δουλεία σου προτείνω την ταινία Human trafficking (για γερά στομάχια): youtube.com/watch?v=rl5pzc_v6IM&has_verified=1 Είναι πολύ λίγες οι δουλειές που από μόνες τους, λόγω αντικειμένου, προσφέρουν βαθειά ηθική ικανοποίηση. Μπορώ να σκεφτώ πχ τα επαγγέλματα υγείας. Αλλά και κει, ρώτα αυτούς που τα ασκούν πόσο έχουν διαβάσει, ξενυχτίσει σε εφημερίες, αγχωθεί για το αν πήραν τη σωστή απόφαση για την υγεία κάποιου ανθρώπου… Το νόημα της δουλειάς, όπως και πολλών πραγμάτων που κάνουμε, πρέπει να το δημιουργήσεις και λίγο μόνη σου (βλέπε και απάντηση idril). Αν πιστεύεις πως αυτό δεν είναι εφικτό με τίποτα (γιατί ξέρω γω,… Διαβάστε περισσότερα »