Αγαπητή «Α, μπα»: Αυτό που συμβαίνει με τρώει μέσα μου

Αγαπητη αμπά, διαβλαζω καιρό το site σου και θα ήθελα πολύ να δω την απάντηση σου μήπως και με ξεμπλοκάρεις. Με το σύντροφο μου είμαστε 3 χρόνια περίπου μαζί (στα 29 και οι δύο), τον δεύτερο χρόνο από απόσταση (εκείνος στρατό στα σύνορα, εγώ εξωτερικό για δουλειά) και τον 3ο χρόνο (τώρα δλδ) μένουμε μαζί. Η συγκατοίκηση κυλάει σχετικά εύκολα, μια δυο διαφωνίες είχαμε κυρίως που πλέον έχουν λυθεί (σχετικά με τιη συχνότητα στην τακτοποίηση του σπιτιού και εν τέλει πήραμε βοήθεια). Στη παρούσα φάση ο σύντροφος μου, έχει αλλάξει θέση στη δουλειά του με αποτέλεσμα να δουλέυει πολλές ώρες γύρω στις 10, να είναι αρκετά πιεσμένος από το κλίμα, την κατάσταση, τις συνθήκες κλπ και γυρνάει στο σπίτι εξαντλημένος και σωματικά και ψυχικά που μεταφράζεται στο δεν έχει όρεξη να κάνει τίποτα. Εγώ από την άλλη είμαι σε μια πολύ καλή δουλειά με αρκετά χαλαρό ωράρια και αρκετά ενεργητικό άτομο από τη φύση μου. Προ καραντίνας δε φαινόταν τόσο αυτό γιατί έγω εκάνα πράγματα στο βαθμό που ήθελα με φίλους/ες τις καθημερινές και εκείνος που ήθελε να βγαίνει μόνο σκ, ταίριαζε μια χαρά. Με την καραντίνα αυτό άλλαξε. Συνέχεια πρότεινα πράγματα, συνέχεια έλεγε όχι. Μέχρι που πριν τρεις βδομάδες περίπου, μου είπε ότι γίνομαι πολύ επικριτική μαζί του, ότι κάνει το βρίσκω λάθος, νιώθει ότι δε μπορεί να μου προσφέρει τίποτα από αυτά που θέλω και έχει αρχίσει να τον κουράζει όλο αυτό. Όταν τον ρώτησα αν πιστεύει ότι η σχέση μας είναι ένα έξτρα άγχος, μου είπε ότι δε θέλει να με χάσει και ότι αν χωρίζαμε σίγορα θα στενοχωριόταν πολύ αλλά δε μπορεί να πει με σιγουρά αν σε ένα μήνα ή σε έξι θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα εν τέλει. Γενικά είχε δίκιο σε αυτά που είπε, αλλά εγώ επηρεασμένη λόγω της καραντίντας, δεν είχα καταλάβει πολλά από αυτά και το ότι πρότεινα συνεχεια πράγματα, το έκανα για να τον κινητοποιήσω λίγο, να βγει από αυτή τη λούπα. Τέλοσπάντων από τότε έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ τα πράγματα. Και εκείνος κάνει προσπάθεια να κάνουμε λίγα περισσότερα πράγματα, να έχει μια καλή διάθεση στο σπίτι και να μην αφήνει τα της δουλειάς να τον πάιρνουν από κάτω (παρότι δε ήταν κάτι που το ζήτησα εγώ αυτό) και εγώ από μεριάς μου κάνω περισσότερα πράγματα μόνη μου, βρίσκω τη ρουτίνα μου ε και από τον Ιούνιο θα ξαναγυρίσουμε και γραφείο οπότε λογικά θα στρώσει πάλι η καθημερινότητα μου. Ποιό είναι το θέμα μου τώρα θα μου πεις. Αμπα μου, από όταν έγινε αυτή η κουβέντα δε μπορώ να ηρεμήσω. Είναι λες και έχω βάλει τη σχέση μας και τη συμπεριφορά του στο μικροσκόπιο. Παλιά ήθελε πιο πολλές αγκαλιές το βράδυ, τώρα πια δεν κάνει τόσες, παλιά θα με έπαιρνε δυο τηλ από τη δουλειά, τώρα θα πάρει μόνο ένα και τέτοια πράγματα, χωρίς εκείνος να μου δίνει καμία αφορμή. Και όλο αυτό με τρώει πάρα πολύ μέσα μου. Νομίζω ότι ο βασικός μου φόβος είναι ότι από τη στιγμή που εκείνος δεν είναι καλά ψυχολογικά, αργά ή γρήγορα θα πάρει και εμάς η μπάλα, και θα αρχίζει να μη βρλισκει κανένα νόημα στο να είμαστε μαζί ή θα βαρεθεί ή θα θελήσει την έψαξη κάτι καινουριου. Ο οποίος φόβος είναι ξεκάθαρα δικιά μου προβολή γιατί σε περιπτώσεις δικού μου ζορίσματος, πτυχίο πχ, κάπως έτσι είχα αντιδράσει. ΣΚέφτομαι ότι πρέπει να αρχίσω να στήνω τη ζωή μου χωρίς αυτόν για να είμαι προετοιμασμένη, αλλά δε θέλω. Δε θέλω με τίποτα. Εσύ πιστεύεις ότι μπορεί κάποιος να μην είναι γενικά καλά και παρόλα αυτά να θέλει τη σχέση του? Γιατί εμένα αυτό δε μου βγάζει ιδιαίτερο νόημα.
-Στο τέλος θα χωρίσω μόνο και μόνο για να μην έχω το άγχος

Αυτό που σου βγάζει νόημα είναι ότι οι άνθρωποι κάθε φορά που τους παίρνει η ζωή από κάτω, χωρίζουν;

Τότε γιατί να κάνουν σχέσεις; Για να «κάνουν πράγματα;» Έχουν φίλους για να το λύνουν αυτό. Για το σεξ; Δεν χρειάζεται να είναι σε σχέση για να κάνουν σεξ.

Δεν ξέρω γιατί αντέδρασες έτσι κάθε φορά που συνάντησες δυσκολίες, αλλά είναι κάτι που σίγουρα πρέπει να διερευνήσεις. Οι άνθρωποι κάνουν σχέσεις ΑΚΡΙΒΩΣ για να έχουν ένα στήριγμα στα δύσκολα. Αν η πρώτη σου σκέψη είναι να εξαφανιστείς, τότε ίσως δεν έχεις μάθει να ζητάς βοήθεια, ή ίσως δεν έχεις μάθει πώς να σχετίζεσαι με ανθρώπους που είναι σε θέση να σου τη δώσουν, ή ίσως δυσκολεύεσαι να δείξεις σε άλλον ότι ζορίζεσαι, ή όλα αυτά μαζί σε κάποιον συνδυασμό, ή κάτι άλλο που δεν φαντάζομαι. Πάντως σίγουρο είναι ότι πρέπει να καταλάβεις τι κάνεις, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην ζοριστείς ποτέ ξανά, άρα δεν υπάρχει σχέση που θα κρατήσει στη ζωή σου.

Αναρωτιέμαι σε ένα δεύτερο επίπεδο, ποια είναι αυτά τα πράγματα που πρότεινες να κάνετε μέσα σε καραντίνα για να τον κινητοποιήσεις, όπως λες. Να βάλετε τα μπαχαρικά σε αλφαβητική σειρά; Να μάθετε καντονέζικα; Η πανδημία προκάλεσε ένα παγκόσμιο πένθος, και το πένθος το διαχειρίζεται ο καθένας διαφορετικά. Για μερικούς αυτό που εσύ αποκαλείς «λούπα» είναι η καθησυχαστική ρουτίνα. Όλοι έχουν δικαίωμα στο να μην κάνουν τίποτα. Νιώθω σα να πίεσες πολύ για να κάνει ο άλλος αυτό που θεωρείς εσύ σωστό, θεωρώντας το αυτονόητα σωστό. Νιώθω σα να έχεις ανάγκη τον έλεγχο, κάτι που φαίνεται και από το ψευδώνυμο που διάλεξες. Μήπως είναι ασφαλέστερο να πας σε ψυχολόγο;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News