Αγαπητή Αμπα,στο στενό μου περιβάλλον εχω 3 περιπτώσεις ανθρώπων ηλικιας 70+ με πιθανό ψυχιατρικό νόσημα ,οι οποίοι αρνούνται να επισκεφθούν ψυχολόγο-ψυχίατρο.Ο ένας είναι ο πατέρας μου ,ο οποίος εκδηλώνει υπερβολικό αγχος για ασήμαντα πράγμα ,όλα του φαίνονται βουνό και περνάει απειρες ωρες μπροστα στην τηλεόραση “για να μην σκέφτεται”.Οι αλλες ειναι οι μανάδες 2 φιλενάδων μου (η μία εχει χωρίσει με τον άντρα της ,η αλλη τον εχει χασει) που κινούνται στα ιδια πλαισια παραμελούν τον εαυτό τους ,δε θελουν να βγούν έξω απο το σπίτι ,περνάνε απειρες ωρες μποροστα στον υπολογιστή/τηλεοραση.Ανησυχούμε για αυτούς ,τους προτρέπουμε να κάνουν άλλα πράγματα ή να ζητήσουν βοήθεια ,αλλά αρνούνται πεισματικά.Τι να κάνουμε;Να δεχτούμε την κατάσταση ως μη αναστρέψιμη ;Πώς να το δια χειριστούμε;
-Desperate daughter
Μπορεί να είσαστε τρεις φίλες με παρόμοιο πρόβλημα, αυτό δεν σημαίνει ότι και οι τρεις μπορείτε να κάνετε κάτι από κοινού για τρεις διαφορετικούς ανθρώπους, ώστε να μιλάς στον πρώτο πληθυντικό. Κάθε σχέση παιδιού με γονιό είναι ξεχωριστή.
Ωστόσο, αναρωτιέμαι τι θα ήθελες να γίνει, εφόσον τον προτρέπεις και αρνείται πεισματικά. Σαν τι να κάνεις; Υπάρχει η λύση να τον πας με το ζόρι – και πες ότι τον πας με δόλο ή με απειλές – και μετά; Θα μιλήσει ειλικρινά στον ψυχολόγο/ψυχίατρο; Και αν ο ψυχίατρος του δώσει φάρμακα, θα τα πάρει; Ρωτάς αν υπάρχει τρόπος να αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα συνολικά, επειδή το είπες εσύ; Θα αλλάξεις εσύ τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, επειδή θα σου το πει αυτός;
Το μόνο που μπορείς να διαχειριστείς είναι τα δικά σου συναισθήματα. Αν δυσκολεύεσαι, τότε πρέπει να πας σε ψυχολόγο. Πριν πας, κι επειδή μπορεί να μην πας, θέλω να συμπληρώσω ότι ένας άνθρωπος που έχει κατάθλιψη ή πολύ έντονο άγχος σε σημείο να χρειάζεται νάρκωση μέσω τηλεόραση – αν ο πατέρας σου έχει κάτι τέτοιο – δεν γίνεται καλύτερα με μια βολτίτσα έξω να ξεχαστεί, οπότε η προτροπή όχι μόνο δεν έχει νόημα, αλλά μπορεί να είναι πίεση και να προκαλεί περισσότερο άγχος. Αν θέλεις να προσφέρεις, δήλωσε την παρουσία σου, χωρίς να πιέζεις για λύση. Ίσως έτσι αποφασίσει να δει ειδικό, αλλά μην ελπίζεις σε αυτό, καλύτερα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αγαπητη φιλη ο πατερας μου περναει μια παρομοια κατασταση αλλα αυτος ειναι 85. δεν θελει να βγαινει εξω που παλια καναμε αμαν να τον δουμε σπιτι και ολη μερα καθεται μπρστα στην τηλεοραση. Πιθανον η κατασταση να επιδιενωθηκε μετα το θανατο της μητερας μου. Δεν δεχεται να δει γιατρο και μας διαβεβαιωνει πως ολα ειναι μια χαρα. Οποτε τον αφηνουμε και απλα προσπαθουμε να περναμε χρονο μαζι του οσο πιο πολυ μπορουμε οταν ειμαστε εκει. Κατι αλλο δυστυχως δεν μπορουμε να κανουμε. Σιγουρα θα αισθανομουν ΕΓΩ καλυτερα αν ηξερα πως βγαινει αλλα απο τη στιγμη ποιυ ο ιδιος του δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Διαφωνώ εν μέρει με την απάντηση της Λένας. Η μητέρα μου πάσχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια από πάρα πολύ σοβαρό ψυχικό νόσημα. Η ίδια το αρνείται, κάτι το οποίο δυστυχώς είναι πολύ συχνό σε αυτές τις περιπτώσεις. Η μοναδική λύση για εμάς ήταν η ακούσια νοσηλεία. Πριν 30 χρόνια που νοσηλεύθηκε η μητέρα μου την διαδικασία δεν μπορούσε να εκκινήσει η οικογένεια του ασθενή και η καταγγελία έγινε στην δίκη μας περίπτωση -μετά από συνεννόηση- από το σχολείο και την γειτονιά όπου η μητέρα μου δημιουργούσε προβλήματα καθημερινά. Εκείνη την εποχή ερχόταν η αστυνομία και μετά από εισαγγελική εντολή… Διαβάστε περισσότερα »
Από προσωπική πείρα σου λέω ότι όταν με τα χίλια ζόρια κατάφερα συγγενή μου να επισκεφθεί ψυχίατρο, του παρουσίασε μια ρόδινη και εικονική πραγματικότητα
Στην κυριολεξία κορόιδεψε το γιατρό μπροστά στα μούτρα του και μπροστά μου
Και φυσικά για τη θεραπεία ούτε λόγος!
Τα φάρμακα είχαν παρενέργειες και τα απέρριψε πριν καν τα δοκιμάσει
Όποτε δυστυχώς μόνο τον εαυτό μας μπορούμε να βοηθάμε και κανέναν άλλο που δε μας ζητάει βοήθεια
Rule of thumb για όποιο το χρειάζεται: Δεν μπορείς να προβάλεις τις δικές σου προσδοκίες στους γονείς σου για το πώς θα ήθελες να ζουν τη ζωή τους. Τώρα πιο συγκεκριμένα για την γραφουσα, η Λένα έχει απόλυτο δίκιο. Αν δεν θέλει να μπει σε μια θεραπευτική σχέση ένας άνθρωπος, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα παρά μόνο να αποδεχτούμε την κατάσταση από ένα σημείο και μετά, βάζοντας μπροστά της δική μας ψυχικη υγεία.
Πόσο δίκιο έχεις! Βέβαια όταν μιλάμε για ατομο μέσα στην οικογένεια, ειδικά αν είναι άνθρωπος σε παραγωγική ηλικία, πρέπει να αποδεχτεί κανείς τεράστιο ηθικό, ψυχολογικό και οικονομικό κόστος για όλα τα μέλη!
Αν καταφερεις και τον πεισεις με καποιον τροπο εστω και με τεχνασματα να παει σε ψυχιατρο και να παρει αγωγη μετα θα δει τα πραγματα διαφορετικά και ισως μπορεσει να κανει δουλεια με ψυχολογο. Πολλες φορές η αντίσταση των νοσουντων στη θεραπεία ειναι και αυτη κομμάτι της ασθένειας τους.
Και τι κάνεις? Τον αφήνεις να καταστραφεί? Υπάρχουν λύσεις, βάρβαρες λύσεις. Μία περίπτωση είναι ο δόλος, φέρνεις ψυχίατρο στο σπίτι, τον οποίο παρουσιάζεις ως παθολόγο για εκείνες τις ημικρανίες που τον ταλαιπωρούν. Κρύβεις τα χάπια, τα βάζεις σε άλλη συσκευασία και του τα πηγαίνεις χαμογελαστή μαζί με τον καφέ. Τα χάπια για τις ημικρανίες πάντα. Και η άλλη λύση, ακόμη πιο βάρβαρη που παραβιάζει τη βούληση του ατόμου, πηγαίνεις σε εφημερεύοντα εισαγγελέα, ενημερώνεις ότι το άτομο έχει τάσεις αυτοκτονίας, έρχεται η αστυνομία στο σπίτι και τον μεταφέρει στο πλησιέστερο νοσοκομείο για υποχρεωτική ψυχιατρική εξέταση ή πιθανή νοσηλεία και δέχεσαι ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Το θεμα στην τριτη λυση είναι τι κάνεις, όταν εμπλέκεσαι σε πολλά επίπεδα και ο άλλος είναι δυσλειτουργικός: οικονομικά, περιουσιακά, γραφειοκρατικά, παιδιά, γονείς…Εκεί σε θέλω να δεις μπλέξιμο…
Το τρίτο σενάριο μόνο προβλήματα θα δημιουργήσει. Η κατάσταση μόνο θα χειροτερέψει. Ο άνθρωπος θέλει φαρμακευτική αγωγή. Και ο ίδιος υποφέρει και θα υποφέρουν και οι γύρω του.
Άρα χρησιμοποιείς βία ή δόλο…
Μπορείτε :
1) να συζητήσετε από κοινού με τον οικογενειακό του γιατρό να τον παραπέμψει σε ειδικό ψυχικής υγείας. Καμιά φορά βοηθάει να το ακούσει ο ασθενής από πιο ‘επίσημα’ χείλη, ή από άλλον επαγγελματία υγείας.Μάλιστα, ακόμα περισσότερο αν προτείνει συγκεκριμένο πρόσωπο. Πχ ‘θα σε στείλω εγώ σε έναν δικό μου, πολύ καλό’.
2) Αν ένας άνθρωπος φτάσει σε σημείο μεγάλης παραίτησης, πχ να μην τρώει, πίνει, πλένεται, παίρνει τα φαρμακά του,μπορείτε να πάτε στην αστυνομία και μα ζητήσετε μέσω εισαγγελέα ακούσια ψυχιατρική εξέταση και πιθανόν νοσηλεία αν το κρίνουν απαραίτητο οι γιατροί που θα τον εξετάσουν.
Οι μεγάλοι άνθρωποι λίγο πολύ έχουν τέτοια προβλήματα. Καλό θα ήταν να παίρνουν κάποια φαρμακευτική αγωγή. Μια λύση, τουλάχιστον για τον μπαμπά σου, εσύ στέλνεις ερώτηση, όχι οι φίλες σου, είναι να έλθει ένας νευρολόγος ή ψυχίατρος να τον δει, δήθεν είναι παθολόγος, δήθεν γνωστός σου… να σου πει τι παίζει και το πιο πιθανό να γράψει κάποια φάρμακα. Από κει και πέρα, μπορεί αυτά τα χάπια να ονομαστούν “βιταμίνες” ή οτιδήποτε άλλο, αρκεί ο μπαμπάς να τα παίρνει. Μόνο έτσι θα ξεκολλήσει σιγά σιγά από τον καναπέ και την τηλεόραση.