Αγαπητή «Α, μπα»: Άρχισε να ουρλιάζει και φοβήθηκα

Τη στιγμή που σου γράφω η καρδιά μου είναι βαριά. Ενώ δεν θα έπρεπε. Θα έπρεπε να νιώθει ελαφριά. Και εξηγούμαι. Πριν λίγες μέρες χώρισα από μία σχέση 9 μηνών. Όχι πολύς καιρός θα μου πεις. Έγιναν όλα αστραπιαία. Γνωριστήκαμε, στις 10 μέρες συγκατοικήσαμε, στον 1 μήνα γνωρίσαμε ο ένας του γονείς του άλλου, στους 3 μήνες συζητούσαμε για να χτίσουμε σπίτι (!), στους 4 με έπεισε να πάρω νέο αυτοκίνητο στο οποίο ήθελε να μπει εγγυητής (και τελικά το πήρα – ευτυχώς δεν προχωρήσαμε με το σπίτι και εκείνο το δάνειο) στους 5 άφησα το σπίτι μου (κατόπιν επίμονης παρότρυνσής του και σχετικών διαβεβαιώσεων ότι θα είμαστε για πάντα μαζί κτλ), στους 8 μήνες τσακωθήκαμε άσχημα, τα ξαναβρήκαμε μετά από μία εβδομάδα, πήγαμε και διακοπές μαζί, είπαμε να κάνουμε καινούργια αρχή κτλ και μόλις κλείσαμε το εννιάμηνο, χωρίσαμε για φαινομενικά ασήμαντη αφορμή. Ήρθε απλά σπίτι μπριζωμένος, θύμωσε που δεν άπλωσα τα ρούχα, διαμαρτυρόταν ότι αυτός τα κάνει όλα και τα περιμένω όλα από αυτόν (εγώ διάβαζα εκείνη την ώρα). Απλώνω ρούχα, του λέω οκ δεν είναι η μέρα σου σε αφήνω να ηρεμήσεις και τα λέμε μετά. Μετά ήρθε να ζητήσει συγγνώμη (το έκανε σε όλους μας τους καβγάδες), εγώ του είπα σε παρακαλώ άσε με να ηρεμήσω να πάω να διαβάσω και τα λέμε μετά. Η απάντηση γνωστή΄Αν φύγεις χωρίσαμε”. Να σου πω ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που το είπε? Να σου πω ότι πρώτα μου κρατούσε την πόρτα να μην φύγω και μετά με τραβούσε σηκωτή να φύγω από το σπίτι του? Η αφορμή ήταν ασήμαντη. αλλά η αιτία προυπήρχε. Κατ’ επανάληψη και από την αρχή της σχέσης, ο συγκεκριμένος άνθρωπος που ισχυριζόταν ότι με λάτρευε και ορκιζόταν σε αυτό που είχαμε, που μου έκανε κουβέντες για γάμους και παιδιά (όχι ότι είπα ότι τα θέλω, αλλά ίσως για να με πείσει ότι ήταν μία ”καλή περίπτωση”), που συμπεριφερόταν υποδειγματικά μπροστά σε άλλους (και πίσω από τις κλειστές πόρτες όταν είμασταν μόνοι μας κακολογούσε την συμπεριφορά μου, τους γονείς μου, τους φίλους μου κ.ο.κ), με χειριζόταν απόλυτα και έπαιζε με την ψυχολογία μου και τα συναισθήματά μου. Και απλά προχτές που μου ξαναείπε οκ χωρίζουμε εγώ άρχισα να μαζεύω πράγματα, εκείνος πάλι να ζητάει συγγνώμη στην αρχή, να γκρινιάζει ότι δεν τον καταλαβαίνω και δεν του συμπαραστέκομαι και του λέω οκ άσε με να μαζέψω τα πράγματα και να φύγω. Άρχισε να φωνάζει, να ουρλιάζει, να μπαίνει στα μούτρα μου. Φοβήθηκα και άρχισα να φωνάζω βοήθεια. Και μετά είπαμε αρκετά. Αλλά εγώ επιτέλους του είπα όλα όσα ένιωθα αυτούς τους μήνες. Πως είναι επικίνδυνος άνθρωπος, χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης, παρτάκιας και άλλα πολλά. Και του τα είπα όλα. Ένιωθα κάθε λέξη. Μου είπε και εκείνος φυσικά πολλά. Να σου πω όμως το αποτέλεσμα? Αυτός το μόνο που έκανε ήταν να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι και να κάνει τις δουλειές του σαν να μην τρέχει τίποτα, να με σβήσει από το Facebook και να μπλοκάρει το κινητό μου για να μην μπορώ να τον καλέσω. Εγώ έμεινα να διαχειριστώ μία κατάσταση που δεν περίμενα (αλλά συγχρόνως την περίμενα), που έγινε με βίαιο τρόπο, που έληξε έτσι. Και ευτυχώς που έληξε έτσι, τρομάζω να σκεφτώ το τι θα ήταν ικανός να κάνει. Γιατί στα λέω όλα αυτά? Γιατί απλά θα έπρεπε να νιώθω ανακούφιση που έφυγα, που γλύτωσα από ένα τέτοιο άνθρωπο. Αλλά είμαι στην φάση που μου φαίνονται όλα βουνό – πώς θα πάρω όλα μου τα πράγματα, πώς θα μπορέσω να λύσω τα διαδικαστικά και το κυριότερο πώς θα μπορέσω να ξεπεράσω όλο αυτό και σε πόσο χρόνο? Είναι αφελείς ίσως οι ερωτήσεις μου αλλά δεν ξέρω από πού να το πιάσω και που να το αφήσω, προσπαθώ απλά να κρατηθώ για να μην καταρρεύσω σωματικά και ψυχικά. Δεν την άξιζα αυτή την συμπεριφορά. Κανένας δεν την αξίζει.
-Καμία μόνη

Όπως έχουμε ήδη πει και επαναλάβει, ένα από τα πρώτα και χαρακτηριστικά σημάδια μιας κακοποιητική σχέσης είναι η έντονη διεκδίκηση για αποκλειστικότητα, η ταχύτητα, οι υποσχέσεις για το «για πάντα», η πίεση για δέσμευση. Ξέρουμε πότε είναι σκέτη επιτυχία και πότε είναι πίεση: επιτυχία είναι μόνο όταν η ένταση είναι απολύτως αμοιβαία. Όταν νιώθουμε πίεση, είναι η πρώτη, τεράστια, ξεκάθαρη καμπάνα ότι ο άλλος προσπαθεί να δεσμεύσει το άλλο άτομο με ουσιαστικά συναισθηματικό εκβιασμό, κάτι που οι γυναίκες έχουν μάθει να ερμηνεύουν ως ρομαντικό ενδιαφέρον, για να ξεδιπλώσει μετά όλη του την χειριστική και κακοποιητική συμπεριφορά.

Αλλά πριν αρχίσει η συστηματική κακοποίηση, ο κακοποιητής θα απομονώσει και ουσιαστικά το άλλο άτομο, θα το αποκόψει από το δίχτυ προστασίας που έχει. θα το κάνει με γκρίνια και δήθεν αγάπη («δεν περνάμε χρόνο μαζί»), θα το κάνει κακολογώντας γονείς και φίλους, σπέρνοντας αμφιβολίες για την αγνότητα αυτών των σχέσεων («όλες οι φίλες σου σε ζηλεύουν»).

Ο δικός σου κακοποιητής ολοκλήρωσε τα πρώτα δυο στάδια επιτυχώς, ξεκίνησε να μπαίνει στο τρίτο, αλλά είδε αντίσταση από σένα, και έκρινε ότι δεν αξίζει την προσπάθεια. Σηκώνεις κεφάλι. Οπότε έφυγε, για να βρει το επόμενο θύμα. Θα έρθει και η ανακούφιση, γιατί δεν έγινε μεγάλη ζημιά. Μπράβο που αντιστάθηκες και το διέλυσες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News