Αγαπητή «Α, μπα»: Αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε και οι οικογένειές μας κάνουν χαμό

Γεια σου Α,μπα και σχολιαστές/στριες ! Σας διαβάζω καθημερινά , σας θαυμάζω όλους/ες και δυστυχώς ήρθε η στιγμή που θα στείλω και εγώ την ερώτησή μου σε αυτή την στήλη. Είμαι 29 και διατηρώ σχέση με έναν συνομήλικό μου από τα 21. Μένουμε μαζί και το τελευταίο διάστημα συζητάμε για το ενδεχόμενο ενός παιδιού στο άμεσο μέλλον. Δεν έχουμε συγκεκριμένη ημερομηνία ας πούμε στο μυαλό μας , οι συζητήσεις έχουν να κάνουν με το αν είμαστε στην ίδια σελίδα κυρίως. Με τον σύντροφό μου τα βρίσκουμε και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό , όμως έκανα το λάθος και το είπα στους γονείς μου και από τότε μιλάνε μόνο για αυτό. Που είναι το πρόβλημα θα μου πεις…Το πρόβλημα είναι μια πάθηση που έχω, είναι κληρονομική και την έχω από τον μπαμπά μου ο οποίος το έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του. Δεν θα ήθελα να αναφέρω το όνομα αλλά είναι κάτι που δεν θεραπεύεται και μου προκαλεί πάρα πολύ πόνο όταν είναι σε έξαρση. Αυτούς τους πόνους τους βιώνω από παιδάκι και έχω στερηθεί πολλά πράγματα εξαιτίας της πάθησης αυτής , μέχρι και bullying έχω δεχτεί γιατί όλο πονούσα και δεν μπορούσα να ακολουθήσω την παρέα. Από μικρή λοιπόν σκεφτόμουν πως όταν μεγαλώσω δεν θέλω να κάνω δικό μου παιδί αλλά θα υιοθετήσω. Μια φόρα είχα μείνει σχεδόν παράλυτη για 1 μήνα , πονούσα κάθε ώρα και λεπτό και σκέφτηκα πως δεν θέλω να περάσει το ίδιο το παιδί μου. Η σκέψη αυτή συνέχιζε να υπάρχει μέσα μου και να ωριμάζει και μπορώ να πω πως σήμερα δεν έχει αλλάξει κάτι μέσα μου. Με τον σύντροφό μου έχουμε μελετήσει τις διαδικασίες υιοθεσίας , γνωρίζουμε πως είναι πάρα πολύ δύσκολο και χρονοβόρο όμως είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε αυτό το δρόμο. Όπως ανέφερα όμως έκανα το λάθος και το είπα στους δικούς μου πάνω στην κουβέντα. Για να είμαι ειλικρινής από τον πατέρα μου ειδικά περίμενα περισσότερη κατανόηση αλλα σε γενικές γραμμές έγινε το έλα να δεις. Πήρε η μάνα μου την μητέρα του συντρόφου μου και τις τα είπε και από τότε κάθε φορά που τους βλέπουμε ή που μιλάω με την μητέρα μου μου λέει συνέχεια για αυτό το θέμα. Με έχουν κατηγορήσει πως είμαι υπερβολική , πως δεν θα ζήσω την πραγματική μητρότητα , ότι θα πάω και θα υιοθετήσω ένα ξένο παιδί , πως είναι άλλο να μεγαλώνεις δικό σου παιδί και άλλο ένα ξένο και διάφορα άλλα. Στην αρχή τους είπα πως εγώ και ο σύντροφός μου αποφασίζουμε , my body my choice και πως στην τελική δεν τους πέφτει λόγος. Προσπάθησα να μην απαντάω , να αφηνω την “κασέτα” να παίζει και να αδιαφορώ , όμως το καλοκαίρι που βρεθήκαμε όλοι μαζί για τα γενέθλια του συντρόφου μου (τα γιορτάσαμε και με φίλους και με οικογένεια) έφτασα στα όριά μου. Άρχισε η μάνα μου το γνωστό “και πότε με το καλό θα δούμε εγγονάκι” και η απάντηση που πήρε δεν άρεσε σε κανέναν. Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα όργανα. Οι γονείς του ειδικά με κατηγόρησαν πως στερώ από το γιό τους την πατρότητα και δεν δέχονται με τίποτα το ότι ο γιός τους έχει την ίδια άποψη με εμένα. Το χειρότερο όμως είναι πως μου είπαν πλαγίως πως είμαι στείρα , τον τύλιξα και πάω να πασάρω αλλιώς την ιστορία τώρα. Η απάντηση της μάνας μου σε αυτό ήταν “Ααα το Σοφάκι μας είναι πολύ γόνιμη , έχει κάνει εξετάσεις παλιότερα απλά είναι ξεροκέφαλη”. Όπως καταλαβαίνεις σηκωθήκαμε και φύγαμε και από τότε δεν έχουμε σηκώσει τα τηλέφωνα , πολύ λίγες φορές μόνο. Πριν μέρες άκουσα τον σύντροφό μου να ουρλιάζει στο τηλέφωνο με την μάνα του και μια ικανοποίηση την πήρα. Ξέρω πως ίσως η απόφασή μου και ο λόγος να ακούγεται πολύ extreme όμως αυτό θέλω να κάνω , έτσι νιώθω ! Και ο σύντροφος δεν θα νιώσει λιγότερο πατέρας αν το παιδί είναι υιοθετημένο έχει πει. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουν όμως αργά ή γρήγορα θα μιλήσουμε ξανά με τους γονείς μου , θέλω απλά να μην με προσβάλλουν και να μην χτυπάει το σταθερό ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Για κάποιο λόγο κυρίως πρόσβαλλαν εμένα και οι δικοί μου οι γονείς και του συντρόφου μου. Τον φίλο μου τον αντιμετώπισαν λες και ήταν ένα άβουλό ον λες και δεν υπάρχει στη σχέση. Τους γονείς του τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον δεν θέλω να τους ξαναδώ παρά μόνο αν είναι τεράστια ανάγκη και δεν γίνεται αλλιώς. Ο σύντροφος το καταλαβαίνει και έχει κόψει και εκείνος τα πολλά πολλά μαζί τους καθώς από το τηλεφώνημα που είχε δεν είδε προκοπή αν και έχει περάσει τόσος καιρός. Είναι πολύ τσαντισμένος μαζί τους. Επίσης έχω σκεφτεί/προτείνει να αλλάξουμε νούμερο σταθερού διότι πρώτα χτυπάει αυτό και αν δεν το σηκώσουμε χτυπούν τα κινητά. Ταυτόχρονα νιώθω και λιγάκι άσχημα που δεν το σηκώνω ενώ μπορεί να χτυπήσει και 3 φορές την μέρα αλλά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Τα πηγαίναμε πολύ καλά , δεν ξέρω τι έγινε και χάλασαν τα πράγματα. Νιώθω πολύ θιγμένη αλλά κυρίως πικραμένη γιατί είχα φανταστεί αλλιώς τη ζωή ως γονιός. Ναι ναι κοροϊδέψτε με, ονειρευόμουν σαββατοκύριακα με το παιδάκι μας στους παππούδες/γιαγιάδες , το παραδέχομαι ! Όμως σκέφτομαι πως αν είναι το παιδάκι μας (αν με το καλό αποκτήσουμε φυσικά) είναι υποδεέστερο στα μάτια τους και ειδικά μετά την επίθεση που δέχτηκα , αυτό ίσως φανεί στην συμπεριφορά τους , ίσως το νιώσει και το στιγματίσει. Είναι μεγάλο λογικό άλμα και ίσως γελάσετε που σκέφτομαι τόσο μακριά αλλά είναι μια κατάσταση που θα αντιμετωπίσω αργά ή γρήγορα και δεν ξέρω πως να πράξω. Είμαι υπερβολική (το αγαπημένο σου Λένα) που δεν θέλω πλέον σχέσεις μαζί τους ούτε καν πολλά πολλά με τους δικούς μου γονείs ; Είμαι σκληρή και άκαρδη ή μήπως φοβάμαι υπερβολικά και είμαι καταστροφολογική ;

-Μητρότητα “μαϊμού”

Έχεις δυο θέματα εδώ.

Το ένα είναι ιατρικό/επιστημονικό. Αν έχεις κληρονομική ασθένεια και κατά πόσο μεταδίδεται και τι θα μπορούσες να κάνεις, είναι θέμα α) επίσκεψης σε γενετιστή και β) σε κέντρο εξωσωματικής. Δεν ξέρω αν τα έχετε κάνει αλλά από το «έχω κληρονομική ασθένεια» δεν πας υποχρεωτικά στο «άρα θα υιοθετήσω».

Αν θέλετε να υιοθετήσετε ή όχι, βέβαια, και για ποιο λόγο το θέλετε, είναι γούστο σας και καπέλο σας. Οπότε εδώ πάμε στο δεύτερο θέμα, που είναι το οικογενειακό, ας πούμε το κοινωνικό.

Τα πηγαίνατε καλά γιατί ως τώρα κάνατε ό,τι θεωρούν σωστό. Ήσασταν χρόνια μαζί, από μικροί, και θέλετε να κάνετε παιδί λίγο πριν τα Μαγικά Τριάντα σου. Δεν ξέρεις τι έγινε και χάλασαν τα πράγματα; Έγινε ότι αποφασίσατε να κάνετε κάτι έξω από τη Μαγική Συνταγή Επιτυχίας.

Σε πόση απόσταση θα τους έχετε είναι δικό σας θέμα, και δικό τους θέμα να το καταπιούν αντιστοίχως. Για το πώς αισθάνεσαι, αν δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις, θα ήταν καλύτερα να πας σε ψυχολόγο, γιατί όντως δεν είναι εύκολο να κάνεις πέρα τους γονείς σου, ούτε  είναι εύκολο να θρηνήσεις το μελλοντικό όνειρο που είχες με τα σαββατοκύριακα στους παππούδες. Ωστόσο να θυμάσαι ότι αυτοί δημιουργούν το πρόβλημα, όχι εσύ. Εσείς δεν κάνετε κάτι λάθος. Όσο για το μέλλον, είναι απλό. Αν δεχτούν την απόφαση και δεχτούν και το παιδί, θα το βλέπουν. Αν όχι, δεν θα βλέπουν ούτε το παιδί, ούτε εσάς. Πραγματικά, στο χέρι τους είναι. Αυτό πρέπει να θυμάσαι. Δεν βάζεις εσύ το εμπόδιο, αυτοί το βάζουν.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News