Ετών 35. Γυναίκα σε σχέση με συνομήλικό μου εδώ και 10 χρόνια. Προέρχομαι από νησί πανέμορφο αλλά μικρό και πολύ πολύ συντηρητικό. Ο πατέρας μου γέννημα θρέμμα αυτού του τόπου έχει απόψεις παρά πολύ οπισθοδρομικές . Εδώ και 15 χρόνια κάθε καλοκαίρι αγαπώ να επιστρέφω στο νησί όσο μου το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου στην Αθήνα . Ε πλέον θέλω να πάω και με το σύντροφο μου να δει τον τόπο μου και ας μην μείνουμε στο πατρικό μου. Αλλά όχι! Απαγορεύεται δια ροπάλου να πατήσουμε στο νησί αστεφανωτοι, ούτε καν αρραβωνιασμένοι γιατί οι αρραβώνες διαλύονται , πρέπει να είμαστε παντρεμένοι . Εγώ συνεχίζω να πηγαίνω και ο σύντροφος μου νιώθει αποκλεισμένος από ένα κομμάτι της ζωής μου, που μεγαλωμένος στην Αθήνα και οι γονείς του το ίδιο δεν μπορεί να καταλάβει το λόγο . Να παντρευτούμε σύντομα δεν πρόκειται γιατί οι δουλειές μας δεν είναι σταθερές και δεν είναι στα πλάνα μας. Εγώ λέω πως πρέπει να σεβαστούμε ότι η οικογένεια μου δε νιώθει άνετα , εκείνος υποστηρίζει πως θα έπρεπε να στηρίξω τις επιλογές μου και να πω ότι δεν ξαναπάω εκτός αν πάω μαζί του στο νησί . Αλλά εγώ δε θέλω να μπω σε αυτή τη σύγκρουση, θα ήθελα να πηγαίναμε μαζί αλλά δε θέλω να τσακωθώ και του λέω να κάνει υπομονή. Έχω εγώ κάπου άδικο; Πρέπει να τσακωθώ με την οικογένεια μου; Γιατί με έχουν βάλει στη μέση; Τα ξαδέρφια μου μικρότερα από μένα φέρνουν κανονικά κοπέλες στο νησί , περιστασιακές σχέσεις , και ο πατέρας μου σχολιάζει ακόμα και αυτούς ότι προσβάλλουν τις οικογένειες τους που φέρνουν κάθε καλοκαίρι κι άλλη στο σπίτι της μάνας του. Δεν ξέρω πως να του αλλάξω μυαλά ! Πρέπει να σταματήσω να πηγαίνω κι εγώ; Νομίζω παλιότερα είχε έρθει μια παρόμοια ερώτηση σχετικά με το αν είναι σωστό να πάει το ζευγάρι κρυφά, αλλά ο σύντροφος μου ούτε αυτό το δέχεται, δεν έχει πρόβλημα τόσο να δει το νησί όσο ότι νιώθει στο περιθώριο σαν κομπάρσος όπως λέει.
-Ελένη
Είσαι ολόκληρη γυναίκα με σχέση δέκα ετών, και ακούς τον πατέρα σου και τις εκτός πραγματικότητας και κοινωνίας απαιτήσεις του.
Κανείς δεν σε βάζει στη μέση, εσύ είσαι που δεν μπορείς να στηρίξεις τις επιλογές σου, και αυτό που κάνεις είναι τόσο βαρύ που απορώ που το ανέχεται ο σύντροφος σου.
Αν ο πατέρας σου δεν δέχεται να σας βάλει στο σπίτι αστεφάνωτους, πήγαινε «στον τόπο σου» και μην μένεις στο σπίτι του πατέρα σου. Δεν φαίνεται να καταλαβαίνεις τι σημαίνει «στηρίζω τις επιλογές μου» όμως, γιατί η απάντηση σου είναι «μα δεν θέλω να τσακωθώ». «Στηρίζω τις επιλογές μου» σημαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, να ζεις τη ζωή σου ακόμα και όταν οι άλλοι διαφωνούν, γιατί όπως βλέπεις, δεν μπορείς να τους έχεις όλους ευχαριστημένους. Οπότε, καλείσαι να κάνεις τις δικές σου επιλογές, και μετά να της στηρίξεις, γιατί δεν θα αρέσουν ταυτόχρονα σε όλους όσους σε περιβάλλουν. Αν η επιλογή σου είναι να μην παντρευτείς άμεσα, τότε θα δυσαρεστήσεις τον μπαμπά. Αν επιλέξεις να παντρευτείς, ευχαριστιέται ο μπαμπάς. Αυτό που κάνεις τώρα, δεν ξέρω πώς λέγεται, πάντως καλό δεν είναι.
Στην παλιότερη ερώτηση κανένας δεν υποστήριξε να πάει το ζευγάρι κρυφά. Είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να σκεφτείς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συγγνώμη γι αυτό που θα πω, αλλά αν ημουν στη θέση του συντροφου σου θα είχα ήδη χωρίσει.
Αυτό ακριβώς σκέφτηκα κι εγώ. Απλώς είπα να μην το πω … Έτσι είναι όμως
Κι εγώ. Εν τω μεταξύ, μας μεταφέρει τα λόγια του για να καταλάβουμε ότι είναι άδικος ή παράλογος, ενώ ο καημένος λέει τα μονα σωστά πράγματα.
Ναι, θα μου χαν πέσει τα μαλλιά από το σοκ πριν χωρίσω για να είμαι ακριβής! Πόσο θα βασανιζόμαστε ακόμα από τέτοιες αδιανόητες ιδεοληψίες άραγε;
Βρε γράφουσα, κάνε το βήμα, κάνε αυτό που λέει η καρδούλα σου, γιατί τώρα δεν είσαι στη “μέση”,όπως λές, είσαι εντελώς στην πλευρά των απαρχαιωμένων αντιλήψεων που φέρει ο πατέρας σου.
Αν ήμουν ο σύντροφος σου θα είχα ξενερώσει τη ζωή μου. Όχι μόνο για το κωμικοτραγικό τώρα, αλλά γιατί αν κάποια στιγμή κάνετε οικογένεια, και η πατρική σου οικογένεια χώνει τη μύτη της (γιατί φυσικά και θα τη χώνει) εσύ θα φοβάσαι μη στεναχωρήσεις τους γονείς σου και θα τους το επιτρέπεις. “Θα είμαι στο νησί αυτές τις μέρες και θα μένω στο τάδε ξενοδοχείο με τον καλό μου. Αν θέλετε να μας δείτε καλώς. Αν δε θέλετε εσείς μία, εγώ δε θέλω δέκα.” Τι πάει να πει απαγορεύεται δια ροπάλου, τι θα σου κάνει δηλαδή; Αν πραγματικά φοβάσαι ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Αληθεια με αγχωνει λιγο η σκεψη του οτι μια γυναικα 35 χρονων ισως κ να φοβαται τον πατερα της…
Enamorame γιατί σου φαίνεται τόσο περίεργο να τον φοβάται;δεν ξέρουμε πως έχει μεγαλώσει και μια κόρη που έχει μεγαλώσει με τόσο παλαιών αρχών πατέρα κινδυνεύει κάλλιστα και η σωματική της ακεραιότητα.δεν αναφέρομαι στην γραφουσα γιατί δεν μας λέει κάτι τέτοιο αλλά έχω ακούσει πάρα πολλά.επισης μπορεί να υπάρχουν στην μέση και περιουσιακά.
Σε τέτοιες περιπτώσεις κόβεις δεσμούς κατ εμέ.
Δε λεω οτι ειναι οπωσδηποτε αναιτιο…αν πραγματι ειναι οχι απλα δογματιαρης αλλα κ επικινδυνος ανθρωπος ο πατερας της τοτε ειναι φυσιολογικο να φοβαται τη συναναστροφη μαζι του…λεω οτι με αγχωνει, η σκεψη του οτι ειναι ετσι η κοινωνια ωστε ανθρωποι να φτανουν τοσο χρονων κι ακομη να κατεχονται απο τετοιους παιδικους φοβους κ να μη ζουν ελευθερα τη ζωη τους. Βεβαια αν τον φοβαται, πραγματικα, τοτε γτ την ενδιαφερει τοσο πολυ η εικονα της γι’αυτον κ θελει επαφες;;; Σπαταλαει φαια ουσια για ανθρωπο που δεν ειναι ουτε για φτυσιμο…….αυτο το ενδεχομενο ειναι πολυ στεναχωρο για την ιδια, λυπαμαι για τους… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς έτσι. Δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα. Αυτή είναι και η γραφουσα πρέπει να τη δεχτεί.
Ελένη αν πας στο νησί στεφανωμενη τι πιστεύεις ότι θα γίνει; θα χαρεί ο μπαμπάς σου οκ. Μετά; εσύ πως θα νιώσεις όταν σου πει “τώρα μάλιστα, μπορείτε να κάτσετε όσο θέλετε”;
Για τον μπαμπά σου δεν έχεις αξία αν δεν είσαι ιδιοκτησία ενός άντρα. Το καταλαβαίνεις αυτό; δεν έχουν σημασία οι επιλογές σου, η ευτυχία σου, οι επιθυμίες σου, μόνο αν είσαι παντρεμένη και αυτές συμπίπτουν με αυτές του ιδιοκτήτη σου που τώρα είναι αυτός και μετά θα είναι ο άντρας σου.
Συμφωνώ απόλυτα με όλα όσα έγραψες.Δεν την θεωρεί αυτόνομο άνθρωπο με δικές της επιλογές και ζωή αλλά ΙΔΙΟΚΤΗΣΊΑ κάποιου άντρα.
Μ αρέσει που παραξενεύεται κιόλας που τα αγόρια ξαδέρφια της φέρνουν σχέσεις στο νησί.
Τι σε παραξενεύει κορίτσι μου??ο πατέρας σου και όσοι συμμερίζονται τέτοιες αντιλήψεις θεωρούν την γυναίκα δύο σκαλοπάτια πάνω απ’ το ζώο.πρωτα ανήκεις στον πατέρα,μετά στον σύζυγο.Αν χωρίσεις πάλι ανήκεις στον πατέρα.
Εντάξει, με σόκαρε λίγο πόσο casually παρουσιάζεις την εντελώς προβληματική στάση σου. Είσαι με έναν άνθρωπο 10 (ΔΕΚΑ) χρόνια κι αρνείσαι να τον υποστηρίξεις ως επιλογή σου, για να μην στεναχωρηθεί ο παράλογα οπισθοδρομικός πατέρας σου, στον οποίο αναφέρεσαι όπως θα αναφερόταν ένα παιδί το πολύ 15 χρονών. Θα είχα στεναχωρηθεί κι απογοητευτεί τρομερά στη θέση του συντρόφου σου.
Sad but true…ετσι σκεφτομουν κ μιλουσα εγω για τον πατερα μου μεχρι 14 15 χρονων, απ’τα 16 κ μετα αλλαξα ολοταχως δοξα τω θεω
Τώρα και συ….Αν το έκανε αυτό ο σύντροφος σου θα τον λέγανε μαμακια και θα σου λέγαμε να ακούσεις τις καμπάνες και να φύγεις τρέχοντας. Ε, αυτό..
Μπαμπακισα…στα 35
Πριν χρόνια είχα στείλει ανάλογη ερώτηση στην Αμπα για τον πατέρα μου που δεν ήθελε να επισκεφτεί κ να μείνει στο σπίτι που είχαμε με το σύντροφό μου λόγω μη αρραβώνα/γάμου. Κ η σοφή Αμπα μου είχε γράψει ότι δεν διαπραγματευόμαστε με τρομοκράτες. Κ είχε τόσο μα τόσο δίκιο που δεν το καταλάβαινα καν τότε. Με τα πολλά ο πατέρας μου ήρθε τότε, πέρασε καλά αλλά το βιολί του. Το αποτέλεσμα ήταν να παντρευτούμε σε μια εποχή που δεν ήμασταν έτοιμοι κ να περάσουμε το 1ο χρόνο του γάμου να λέμε πιο συχνά τη λέξη “διαζύγιο” παρά “σε αγαπώ” κ… Διαβάστε περισσότερα »
Καστορα τώρα τα πράγματα με τον άντρα σου πως είναι;
Καλύτερα από ποτέ <3 αλλά λόγω της πίεσης που δεχθήκαμε για το θέμα γάμος ταλαιπωρηθήκαμε ένα χρόνο χωρίς λόγο. Αυτό ήθελα να δώσω κ στη θεματοθέτρια να καταλάβει, ότι αν υποκύπτεις σε εξωτερικές πιέσεις σου γυρνάει μπούμερανγκ.
Σου χω λύση, πας σε φτηνό ενοικιαζόμενο, γνωρίζεις τον τόπο σου στο σύντροφο σου, περνάς υπέροχα και άσε τον πατέρα σου να διαχειριστεί στο μυαλό του τη συνειδητοποίηση ότι δεν θα σε ελέγχει για πάντα…
Ή και σε ακριβό ενοικιαζόμενο και κάνει ζωάρα 8-10 μέρες,
με το μπαμπά στα πρόθυρα nervous breakdown που σήκωσε κεφάλι το “θηλυκό”‘ ακόμα δε βγήκε απ’ τ’ αυγό.
έχεις εντελώς άδικο. Δέκα χρόνια, δέκα(!) και δεν έχετε πάει ούτε μια φορά μαζί;
Υπάρχει λύση χωρίς να μαλώσεις με τον μπαμπά. Μείνε με τον μπαμπά.
Αχ… ΔΥΣΤΥΧΩΣ αυτό που περιγράφεις μου είναι πάρα πολύ οικείο… Στενοχωρήθηκα και ταυτίστηκα. Κι εγώ έχω έναν πατέρα παρόμοιο, που γενικά μου είναι ΠΑΡΑ πολύ δύσκολο να του βάζω όρια και κάθε φορά που το κάνω, είμαι άρρωστη έναν μήνα. Εγώ στην πίστα που είσαι εσύ, αποφάσισα να πάω στον τόπο καταγωγής μου με τον φίλο (και νυν σύζυγό) μου. Και ο αθεόφοβος ο πατέρας μου τον σύστηνε σαν αρραβωνιαστικό μου! Κι άλλα κι άλλα κι άλλα… Πλέον δεκαετίες ολόκληρες έχουμε παγιώσει μία σχέση “Πετάει ο γάιδαρος, πετάει”, τον αγαπώ αλλά βρισκόμαστε ελάχιστα, κυρίως σε γιορτές και έχω αποφασίσει πως… Διαβάστε περισσότερα »
Bella ciao πόσο καταλαβαίνω αυτό που λες για τη δυσκολία να βάλεις όρια στον πατέρα σου και όταν τελικά το κάνεις καταλήγεις να αρρωσταίνεις εσύ… Η δική μου δυσκολία με τον πατέρα μου είναι άλλου τύπου (έχει παθητικοεπιθετικό χαρακτήρα) αλλά και γω για χρόνια δεν μπορούσα με τίποτα να βάλω όρια. Νόμιζα ότι ήταν δικό μου θέμα να μη νιώσει αυτός άσχημα. Ούτε τώρα βάζω όρια με πολλή άνεση, αλλά κάπως ψιλοβάζω πια. Με πολλές τύψεις εννοείται. Πάνω σε αυτό η ψυχολόγος μου είχε πει ότι η συναισθηματική ισορροπία των γονιών μας δεν είναι δική μας ευθύνη. Είναι ενήλικες και… Διαβάστε περισσότερα »
Ε βέβαια γιατί ο αρραβώνας μπορεί να διαλυθεί, ενώ ο γάμος είμαι μόνιμος και αιωνίος, σαν τις μεθόδους της Αγίας οικογένειας για να ελέγχει τα τέκνα της ένα πράγμα και όσοι κάνουν προγαμιαιο σεξ καίγονται στην κόλαση. Είναι γνωστό αλώστε οτι το διαζύγιο υπάρχει μόνο στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας.(Μα τι ταινίες λέω στο 1721 δεν είμαστε;)
*άλλωστε