Αγαπητή Α,μπα, ήρθε η στιγμή να σου στείλω και εγώ μια ερώτηση. Είμαι 27 χρόνων και μόλις τελείωσα το μεταπτυχιακό μου. Το περσινό καλοκαίρι ήταν πάρα πολύ δύσκολο (του 2018), από ψυχολογικής άποψης, κυρίως. Μόλις ξεκινούσα τη συγγραφή της χαοτικής διπλωματικής μου, περνούσα μια μεγάλη ερωτική απογοήτευση, δεν είχα δουλειά και ας έψαχνα με αποτέλεσμα να μην έχω ούτε 5 ευρώ στην τσέπη μου, όσο για τις διακοπές – ας μην το συζητήσω καλύτερα. Παρόλα αυτά, όμως, δεν ήθελα να παραπονιέμαι. Γιατί σκεφτόμουν ότι προσπαθούσα, τουλάχιστον, και είχα τη στήριξη της οικογένειάς μου. Και ξέρω πόσο σημαντικό είναι να σε στηρίζουν δικοί σου άνθρωποι σε δύσκολες φάσεις… Αλλά, ρε συ, Α,μπα, έπεφτα συνέχεια σε ένα φαύλο κύκλο συναισθημάτων: από τη μια να παλεύω να βρω κουράγιο, από την άλλη να απελπίζομαι και στο τέλος να λέω: “Μα πόσο αχάριστη είμαι; Άλλοι δεν έχουν να φάνε και εγώ παραπονιέμαι επειδή ζορίζομαι;” Είναι όμως έτσι; Θεωρούμαστε αχάριστοι αν παραπονεθούμε για τα δικά μας μικρά δράματα, ιδιαίτερα αν ξέρουμε ότι άλλοι έχουν πολύ λιγότερα από εμάς ή περνούν πολύ πιο δύσκολα από εμάς; Ακυρώνουμε όλα όσα έχουμε πετύχει με το να απογοητευόμαστε με την τροπή της ζωής μας ή το παράπονο είναι και αυτό κομμάτι της ζωής; Προς ενημέρωσην, είμαι πολύ καλύτερα τώρα γιατί υπάρχουν κάποιες επαγγελματικές βλέψεις τις οποίες προσπαθώ να κατακτήσω γιατί μου αρέσουν πολύ και νομίζω πως βρίσκομαι σε καλό δρόμο. Πάντα με την στήριξη της οικογένειάς μου, βεβαίως. Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπημένη, ανυπομονώ για την απάντησή σου.
-Αχάριστη;
Δεν είσαι αχάριστη, είσαι απροετοίμαστη και αφελής, και ίσως γι’αυτό να φταίει η πολλή υποστήριξη από την οικογένεια σου, ή μάλλον, ο τρόπος με τον οποίον εκδηλώνεται και ο τρόπος με τον οποίο βασίζεσαι σε αυτή. Με λίγα λόγια, ίσως να είσαι ανώριμη, αλλά αυτό θα φανεί στο μέλλον.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Από πού προκύπτει ότι η γράφουσα είναι αφελής και ανώριμη;
Ευχαριστώ… Είπα να γράψω ακριβώς το ίδιο αλλά κρατήθηκα γιατί σκέφτηκα ότι μέσα από τα σχόλια θα καταλάβω…
Όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, από το ότι θεωρεί στα 27 πως αν δεν πάνε καλά τα γκομενικά, τα εργασιακά και οι σπουδές το λογικό ερώτημα είναι το αν έχει δικαίωμα να παραπονιέται. Δεν καταλαβαίνει πως το ζόρι που νιώθουμε σε αυτές τις δύσκολες φάσεις έχει μια χρησιμότητα: μας δίνει τη δύναμη να βρούμε λύση στα προβλήματά μας. Αντί να παραπονιόμαστε, και να σκεφτόμαστε αν έχουμε το δικαίωμα να παραπονιόμαστε, καλύτερα να αφιερώνουμε την προσοχή μας στην επίλυση των προβλημάτων μας. Όταν έχεις μεγαλώσει σε ασφαλές περιβάλλον χωρίς ιδιαίτερες προκλήσεις είναι κάπως εύκολο να παραπονεθείς για το ζόρι και να φοβηθείς… Διαβάστε περισσότερα »
Σίγουρα μπορούμε να κάνουμε και τα δυο, και να παραπονιόμαστε, και να βρίσκουμε λύση. Απλά, ταπεινή μου άποψη, καλό είναι όσο μεγαλώνουμε να κάνουμε κυρίως το δεύτερο. Το παράπονο είναι μια εκτόνωση, αλλά δεν προσφέρει κάτι παραπάνω. Ίσα ίσα, καμιά φορά το παράπονο μπορεί να σε κάνει να λυπάσαι τον εαυτό σου και αυτό να σε κάνει να νιώθεις πιο αδύναμη. Επίσης, συμφωνώ πως είναι πολύ σημαντικό το να έχουμε επίγνωση πως άλλοι είναι σε χειρότερη μοίρα, με σκοπό να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για αυτά που έχουμε (και όσο περνάει από το χέρι μας να βοηθάμε και τους έχοντες λιγότερα, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Να προσθέσω πως μπορεί να ακούγεται λίγο σκληρός ο χαρακτηρισμός ανώριμη και αφελής, αλλά μακάρι να μου τα είχε πει και μένα κάποιος στα 27 (ή και πιο μετά που ακόμα δεν είχα πάρει χαμπάρι), θα με βοηθούσε πολύ. Γι’ αυτό προσυπογράφω στο σχόλιο της Λένας…
Και τι παραπάνω πρέπει να προσφέρει ένα παράπονο εκτός από εκτόνωση, για να είναι θεμιτό και αποδεκτό; Να αντιστρέψει την κλιματική αλλαγή και να δώσει τέλος στους πολέμους ανά τον κόσμο;
Το ίδιο ενοχικό μου φαίνεται να απορρίπτει κάποιος το απολύτως ανθρώπινο παράπονο επειδή “δεν δίνει λύσεις” (ενώ αν δεν παραπονιέσαι, λύνονται όλα), με το να το απορρίπτει επειδή “άλλοι έχουν πιο σοβαρά προβλήματα” (ενώ άμα σταματήσεις να παραπονιέσαι, θα σταματήσουν να τα έχουν).
Τίποτα παραπάνω δε χρειάζεται να προσφέρει, αυτό, εκτόνωση. Δε λέω πως απαγορεύεται. Αυτό που θέλω να πω είναι πως πιστεύω πως όσο μεγαλώνουμε καλό είναι το παράπονο να είναι λιγότερο από την προσπάθεια εύρεσης λύσεων.
Ελπιζω να μην ξαναπεσει η γραφουσα σε κακη ψυχολογική κατασταση μετα απο αυτη την απαντηση
Ε ναι, η αλήθεια είναι ότι δεν βοηθάει η απάντηση, σωστά το επισημαίνεις. Τα 20’s και ειδικά σήμερα, με τόση αστάθεια κι αβεβαιότητα γύρω μας, μπορεί να πέσουν πολύ βαριά – καμία σχέση με την κουκουρούκου κατάσταση που αναμένεται γιατί “τώρα που είσαι νέος/ πώς κάνεις έτσι, νέα είσαι κλπ” (εμετούλης) Αγαπητή γράφουσα, πέρασες και ξεπέρασες μια δύσκολη φάση, προχώρα με αισιοδοξία, σε στηρίζουμε!
Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή η 1 προς 100 άστοχη απάντηση της Λένας να μας υπενθυμίζει ότι είναι κι εκείνη άνθρωπος με δικές της προκαταληψεις και όχι αλάνθαστη οιονει ιέρεια της αλήθειας. Καμία φορά ανησυχω όταν συμφωνώ με τις όλες μα όλες τις απαντήσεις της ημέρας και θαυμάζω τις περισσότερες από αυτές, γιατί αναρωτιέμαι αν συμφωνώ επειδή είναι πράγματι άρτιες ή επειδή έχω χτίσει εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της Λένας κι εύκολα παραμεριζω την κριτική μου διάθεση στο βωμό της εκτίμησης. Αλλά όχι. Εδώ η γράφουσα δε φαίνεται αφελής ή ανωριμη και οι προβληματισμοι της είναι κατάλληλοι και συμμετροι των συνθηκών… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν διάβασα αυτό το κείμενο μου θύμισε εμένα πριν κάποια χρόνια. Έκανα τις ίδιες σκέψεις, ότι τα προβήματά μου είναι λιγότερο σοβαρά από αλλών ανθρώπων κ ότι μάλλον είμαι αχάριστη. Μιλώντας όμως με έναν ψυχολόγο μου είπε ότι αυτή η σκέψη δεν είναι σωστή. Δεν πρέπει να συγκρίνουμε τα προβλήματα που έχουμε με άλλων ανθρώπων, όσο μικρά ή μεγάλα κι αν είναι, γιατί εκεινή τη χρονική στιγμή για εσένα αυτό το πρόβλημα είναι σημαντικό, σε επηρεάζει ψυχολογικά και επηρεάζει την καθημερινότητά σου. Οπότε το να το συγκρίνεις με άλλα προβλήματα δεν θα λύσει ποτέ το πρόβλημα σου. Πέρασα κ εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαίνω πως προκύπτει ότι είναι ανώριμη. Απλά της συνέβησαν πολλά γεγονότα μαζί, ανεργία, χωρισμός, διπλωματική και αγχώθηκε. Το ποσό δύσκολα περνάνε άλλοι άνθρωποι δεν νομίζω ότι σε βάθος χρόνου μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα. Τώρα η στήριξη της οικογένειας δεν είναι κάτι αρνητικό, αν δεν φτάσει στο σημείο να κάνει τον άνθρωπο τελείως νωθρό και αδιάφορο στο να κάνει κάτι μόνος του.
Αν σταματήσεις να παραπονιέσαι, θα βρουν τα παιδάκια στην Αφρική φαγητό να χορτάσουν;
Από τη μια, ο κόσμος ίσως ήταν καλύτερος αν μπορούσαμε όντως να ιεραρχήσουμε εντελως αντικειμενικά τα προβλήματα τα οποία θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον και την ενέργειά μας: να ξεκινούσαμε όλοι από την κλιματική αλλαγή, να περνούσαμε στον σεξισμό κλπ κλπ.
Από την άλλη, δεν ξέρω κανέναν που να τα έχει καταφέρει…μάλλον δεν είμαστε καλωδιωμένοι έτσι. Καλό είναι να δουλέψουμε με τον εαυτό μας ώστε να μην μισεριάζουμε με το παραμικρό αλλά όχι και να νιώθω κι άλλες τυψεις επειδή είμαι στενοχωρημένη!
συμφωνώ μαζί σου. Είναι ανθρώπινο ο καθένας να θεωρεί πρόβλημα, το δικό του πρόβλημα και είναι ανθρώπινο να ξεχνάμε τα σημαντικά προβλήματα αυτού του κόσμου.
Και δεν χρειάζεται όταν συμβαίνει κάτι που μας στεναχωρεί να μετράμε τις στεναχώριες των γύρω μας εμμονικά για να μην φανούμε αχάριστοι.
Καλό είναι να αναγνωρίζουμε τα καλά που έχουμε στη ζωή μας κι εκεί κάποιες φορές βοηθάει το “υπάρχουν τα τάδε χειρότερα”, αλλα έχουμε κάθε δικαίωμα να νιώθουμε τον όποιο πόνο μας.
Το κλειδι για μένα είναι εδώ: “Ακυρώνουμε όλα όσα έχουμε πετύχει με το να απογοητευόμαστε με την τροπή της ζωής μας ή το παράπονο είναι και αυτό κομμάτι της ζωής;” Νομίζω ότι περίμενες στα 27 σου να έχεις κάνει ίσως άλλα πράγματα, περισσότερα, εν ολίγοις είχες άλλες προσδοκίες και δεν περίμενες να δυσκολεύεσαι ακόμα με τα χρήματα και τις σπουδές ίσως. Και σου βγαίνει παράπονο – είναι ανθρώπινο σε μεγάλο βαθμό. Εμένα μου φαίνεται πολύ κοινός προβληματισμός, δεν είναι θέμα αφέλειας νομίζω. Επίσης, όσο υποστηρικτικοί κι αν είναι οι γόνεις μας, κανείς δεν μας προετοιμάζει επαρκώς για τις σφαλιάρες της… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω ρε συ Felis… Στα 27 το να μην έχεις προβλέψει πως αν κάνεις μεταπτυχιακό θα ζοριστείς μα τα χρήματα ε ναι, μου φαίνεται λίγουλάκι ανώριμο… Κάνεις μεταπτυχιακό, οπότε θα έχεις λιγότερο χρόνο για να δουλέψεις, άρα και λιγότερα λεφτά. Επίσης θα έχεις και διάβασμα και διπλωματική, δηλαδή χρόνος πέρα από τα μαθήματα που πρέπει να παρακολουθήσεις. Θα έπρεπε να είναι κάπως προετοιμασμένη. Ναι, θα παραπονεθείς, αλλά όπως είπα και παραπάνω, από κάποιο σημείο και ύστερα το παράπονο μπορεί να γίνει εμπόδιο. Ευτυχώς η ερωτώσα λέει πως έχει επαγγελματικές βλέψεις και προσπαθεί να τις κατακτήσει, δηλαδή δεν κάθεται στα… Διαβάστε περισσότερα »
Αχάριστη δεν είναι σίγουρα. Η αφέλειά της (νομίζω πως) βρίσκεται στο ότι θεωρεί πως είναι ζόρισμα το να τελειώνεις πληρωμένο από άλλους (προφανώς) μεταπτυχιακό, να μη βρίσκεις δουλειά στο αντικείμενό σου (προφανώς) με τη μία, να μην μπορείς να πας διακοπές γιατί οι σπόνσορες του μεταπτυχιακού (προφανώς) δεν μπορούν να πληρώσουν και διακοπές και να έχεις πάνω από 5 ευρώ στην τσέπη (από το χαρτζιλίκι) να ξοδέψεις όπου εσύ θέλεις, ενώ όλες οι υπόλοιπες υποχρεώσεις είναι καλυμμένες από τους προηγούμενους σπόσνσορες. Ε δεν είναι αυτές οι δυσκολίες της ζωής, αυτές θα ήταν αν δεν υπήρχαν οι σπόνσορες. Τώρα ακόμα ζει… Διαβάστε περισσότερα »
Και μένα αυτό το “με την υποστήριξη της οικογένειάς μου πάντα” δεν μου έκατσε καλά. Και 2 φορές μάλιστα! Δηλ αν εκεί τα έβρισκε μπαστούνια τι; Θα έλεγε, “ορίστε, τώρα μπορώ να παραπονιέμαι ελεύθερα για αυτά που μου συμβαίνουν κι ας έχω να φάω;”
Δεν βλέπω που είναι «πρόβλημα» η υποστήριξη της οικογένειας. Δεν ξέρουμε τι σχέση έχουν- μπορεί να είναι εντελώς ρεαλιστές άνθρωποι που με υπομονη την παρακίνησαν να ψάξει/δουλέψει ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες. Περιγράφει συνθήκες μεγάλου στρες – δεν είναι παράλογο να εξακολουθεί να το βιώνει, αφού ακόμα προσπαθεί να πάνε καλύτερα τα πράγματα, μπορεί απλά ακόμα να νιώθει αβεβαιότητα και άρα κάποια αδυναμία. Νομίζω η ερώτηση της έχει πιο πολύ να κάνει με το αν η νοηματοδότηση «άλλοι περνάνε χειρότερα, καλά είμαι εγώ, σώπα» είναι ένας μηχανισμός που δουλεύει σε βάθος χρόνου για όλες τις δυσκολίες που προκύπτουν.
Ο καθένας θεωρεί ζόρισμα αυτό που αντιμετωπίζει ο ίδιος, όσο μικρό και να είναι σε σύγκριση με τα ζόρια άλλων. Αυτή η λογική, τί να πεί και ο α ή β που εχουν τα τρισχειρότερα μου δίνει στα νεύρα, εμ δεν δίνει λύσει, εμ σε φορτώνει με ενοχές. Οπότε, όχι, δεν είσαι αχάριστη. Το ανώριμη και αφελής επίσης μου φάνηκαν λίγο άστοχα. Ολοι όσοι μεγάλωσαν κάπως πιο προστατευμένα δεν γνωρίζουν τα ζορια της ζωής, τρώνε τα χαστούκια τους και μαθαίνουν, δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Οι περισσότεροι κάπως έτσι μάθαμε. Οπότε, αγαπητή γράφουσα, μην αναλώνεσαι σε αχρηστες σκέψεις τυπου “ειμαι… Διαβάστε περισσότερα »