Αγαπητή «Α, μπα»: Αισθάνομαι φόβο και ζήλεια για ένα κορίτσι που άρεσε παλιότερα στο αγόρι μου

Εδω και ενα χρονο ειμαι σε σχεση και πολυ ερωτευμενη με ενα παιδι. Ειμαστε κι οι δυο 20 χρονων, φοιτητες και συγκατοικουμε σχεδον απο την αρχη της σχεσης μας. Ταιριαζουμε στα παντα, ειναι το μοναδικο ατομο με το οποιο βλεπουμε με τοσο ομοιο τροπο τα παντα και εχουμε κοινη σταση ζωης και κοινους στοχους. Ειναι και για τους δυο η πρωτη σοβαρη σχεση και περα απο θεματα ανωριμοτητας και εγωισμου που σιγα σιγα λυνονται, ολα πανε τελεια μεταξυ μας. Ολα εκτος απο ενα σημαντικο για μενα ζητημα που οσο κι αν προοσπαθω να ελεγξω, με επηρεαζει παρα πολυ. Τι θελω να πω: στη αρχη της γνωριμιας μας, καποιους μηνες πριν τα φτιαξουμε, το αγορι μου ειχε ξεκινησει να ενδιαφερεται για μια αλλη κοπελα, επισης φοιτητρια στην πολη μας, στην ιδια σχολη με μενα. Της ειχε κανει αιτημα φιλιας, την ψιλοπαρακολουθουσε οπως κανουν συνηθως τα αγορια στο fb και γενικα ειχε δειξει ενδιαφερον. Εγω, ως κολλητη του τοτε, τα ακουγα ολα οποτε μου τα ελεγε. Το ξεχωριστο με την κοπελα αυτη ηταν οτι ειχε ενα συγκεκριμενο στυλ το οποιο αρεσει πολυ στο αγορι μου, ουσιαστικα μονο τετοιες κοπελες του αρεσαν παντα κ σε τετοιες κολλουσε. Εγω απο την αλλη, αν κ εχω κοινα με αυτη τη φαση, δεν ειχα καθολου αυτο το στυλ. Η κοπελα αυτη λοιπον ηταν η μονη τετοια περιπτωση εδω και το αγορι μου ενδιαφερθηκε. Λιγο καιρο μετα κ οσο η φιλια μας προχωρουσε σε κατι παραπανω κ αρχισαμε να ερωτευομαστε, την ξεχασε εντελως. Ξεκινησαμε τη σχεση μας, με ερωτα, αγαπη, ολα αυτα τα ομορφα αισθηματα της πρωτης φορας. Κατα τη διαρκεια της σχεσης, λογω ανασφαλειας απο μερους μου, ρωτουσα καποιες φορες το αγορι μου αν ακομα του αρεσει κ τη βρισκει ωραια κλπ, κατι στο οποιο το αγορι μου απαντουσε παντα κατηγορηματικα οχι. Μου εξηγουσε οτι απλα ηταν κολλημενος σε αυτο το στυλ για καιρο και το εβλεπε σαν κατι σπουδαιο, αλλα τωρα πια οχι. Ομως, επειδη με την κοπελα αυτη ειμαστε στην ιδια σχολη, την βλεπω αναγκαστικα αρκετες φορες την εβδομαδα, ή μπορει να την πετυχουμε στο δρομο ή σε καποια καφετερια και καθε μα καθε φορα που τη βλεπω, με πλυμμηριζουν συναισθηματα πικριας κ ζηλειας κ ανησυχιας. Κι αυτο γιατι στο μυαλο μου την εχω σαν κατι ωραιο, ενδιαφερον, κοντα στο στυλ που αρεσει στο αγορι μου και εχω τη μονιμη ανησυχια οτι μπορει το αγορι μου οποτε τη βλεπει να σκεφτεται το ιδιο. Και το αστειο της υποθεσης ειναι οτι πριν το αγορι μου ξεκινησει να ενδιαφερεται για εκεινη, εμενα μου περνουσε αδιαφορη. Του εχω ζητησει πολλες φορες να με καθησυχασει και το κανει, ειτε με λογια ειτε με πραξεις αγαπης, αλλα ο φοβος και η ζηλεια μενει παντα εκει, οπως και η ανασφαλεια οτι αυτα τα κολληματα που ειχε παντα το αγορι μου δεν εχουν φυγει ολοκληρωτικα. Το ξερω πως ειναι στο μυαλο μου, το ξερω πως εχει να κανει με την ανωριμοτητα μου και τις ανασφαλειες μου, αλλα μου καταστρεφει την ψυχολογια, με κανει να νιωθω υποδεεστερη, και ισως καταληξει να μου χαλασει και τη σχεση που εχω..Τι να κανω? Τι λαθος κανω και οσο κι αν προσπαθω, δεν μπορω να απομυθοποιησω αυτη την κατασταση?

Έχεις κολλήσει το μυαλό σου εκεί για να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι δεν είσαι αρκετά καλή. Η σχέση σου πάει καλά, αλλά για δικούς σου λόγους έχεις την ανάγκη να νιώθεις υποδεέστερη. Δεν μπορείς να πιστέψεις ότι κάποιος σε διάλεξε για αυτό που είσαι, γιατί δεν ξέρεις τι ακριβώς είσαι και δεν μπορείς να το εκτιμήσεις. Περιμένεις να καταλάβεις από τις προτιμήσεις ενός άλλου.

Είναι κάτι που δεν λύνεται με παραγράφους από το ‘Α μπα’. Πρέπει να καταφέρεις να μάθεις τον εαυτό σου μέχρι να μπορείς να τον δεις και να μην παραξενεύεσαι τόσο πολύ όταν αρέσεις σε κάποιον άλλον, χωρίς να χρειάζεται να καθρεφτιστείς για να βεβαιωθείς ότι υπάρχεις. Δεν έχεις πρόβλημα με την άσχετη κοπέλα που ιδέα δεν έχει για όλα αυτά, ούτε με τον φίλο σου, που τον βάζεις να επιβεβαιώνει (τι ακριβώς; Απορώ που το κάνει) Έχεις έλλειψη αυτογνωσίας, που δικαιολογείται ως ένα σημείο από την ηλικία σου, αλλά φοβάμαι ότι δεν έχεις επίγνωση της έλλειψης και δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News