Αγαπητή «Α, μπα»: Αισθάνομαι ενοχές που πηγαίνω για βόλτα ενώ οι γονείς μου πεθαίνουν από την κούραση

Πρέπει και εγώ να συμμετέχω στο πρόβλημα

Illustration: Davide Bonazzi

Γεια σου αγαπημενη Α,μπα! Συγχαρητηρια για το site κι ευχομαι να ερχονται συνεχεια καινουρια,θετικα πραγματα για να αλλαζουμε ολοι προς το καλυτερο. Ειμαι 25 χρονων και μολις τελειωσα τη σχολη μου,ενω ταυτοχρονα δουλευα πανω στο αντικειμενο μου και για την εμπειρια αλλα και για να ζηταω οσο το δυνατον λιγοτερα χρηματα απο τους γονεις μου γιατι πιεζονται οπως ολοι αυτον τον καιρο. Ψαχνω,ψαχνω κι αλλη δουλεια και δουλεια δεν βρισκω οποτε η επιστροφη στο πατρικο μου φανταζει αναποφευκτη γιατι δεν μπορω να σταθω στα ποδια μου μονο με τα 3 ευρω/ωρα που παιρνω στην παρουσα φαση. Το θεμα ειναι α,μπα οτι στο σπιτι μου δεν θελω να γυρισω γιατι δεν μπορω να διαχειριστω την κατασταση που επικρατει. Τουλαχιστον οχι για πολυ καιρο,οσο οσο διαρκει στις διακοπες. Οι γονεις μου ειναι οι πιο στοργικοι ανθρωποι που εχω γνωρισει με αποτελεσμα να επωμιζονται ολα τα προβληματα της ευρυτερης οικογενειας γιατι ολοι οι υπολοιποι βαριουνται να ασχοληθουν. Δηλαδη τι να κανουν; Να αφησουν τη γιαγια με την ανοια σε καποιο τελειωμενο γηροκομειο γιατι τα αλλα αδερφια την παρατανε; Τον παππου που δεν βλεπει το ιδιο;Ειναι η επιλογη τους,η οποια ομως,κουραζει,ειδικα οταν δεν υπαρχουν τα χρηματα για να παρεις καποιον να σε βοηθαει. Ετσι η μαμα μου,φροντιζει,πλενει,μαγειρευει για ολους περα απο τη δουλεια της κι ο μπαμπας μου καθαριζει,τρεχει δεξια κι αριστερα σε γιατρους και σουπερ μαρκετ κι αυτος περα απο τη δουλεια του. Οταν γυρναω λοιπον με πιανει ενα παραπονο που δεν εχουν λιγο χρονο για αυτους παρολο που ειναι επιλογη τους,αλλα ρε α,μπα απο ποτε η ανθρωπια ειναι προαιρετικη επιλογη; Ποιος θα γυρισει να τους πει οτι πρεπει να κοιταξουν τον εαυτο τους κι οχι τους ανθρωπους που τους γεννησαν; Ετσι λοιπον,εγω στα 20,στα 22,στα 25 οποτε γυρναω,καταργω ως ενα μερος την κοινωνικη μου ζωη,δημιουργωντας προβληματα στη σχεση μου και στις φιλες μου καθως “εξαφανιζομαι” γιατι προσπαθω να βοηθησω οσο μπορω με αποτελεσμα να βρισκομαστε μια φορα την εβδομαδα. Νιωθω κι εγω υπευθυνη για την κατασταση και οτι πρεπει να λυσω το προβλημα,κανενας δεν μου το ζηταει αλλα δεν μπορω να πηγαινω για βολτα κι οι γονεις μου να πεθαινουν απο κουραση.Τι να κανω; Πως να βοηθησω αλλα ταυτοχρονα να μην τρελαθω κι εγω; Οσο σκεφτομαι οτι θα γυρισω και για ενα χρονο θα ζω οτι ζω στις διακοπες,πνιγομαι και μετα πνιγομαι παραπανω νιωθοντας ενοχες.

Η κορη

Πριν από όλα, και πιο επιτακτικά, συνέχισε να ψάχνεις, ψάχνεις ψάχνεις δουλειά εκεί που είσαι, ή αλλού, γιατί το πιο ασφαλές είναι να μην γυρίσεις στο πατρικό σου, κάτι που ξέρεις, αλλά δεν γίνεται να μην το επισημάνω κι εγώ. Μην τα παρατάς, και μην τα παρατήσεις ακόμα και αν γυρίσεις πίσω. Δεν είσαι δέντρο, δεν είσαι καταδικασμένη να μείνεις για πάντα όπου πας, άνοιξε τους ορίζοντες για άλλες ασχολίες, για άλλα μέρη. Προσπάθησε να σκεφτείς αντισυμβατικά, από άλλη πόλη μέχρι άλλη χώρα. Ρώτα τους συμφοιτητές σου τι σκοπεύουν να κάνουν, μπορεί να σου έρθουν ιδέες.

Και τώρα, στο τι θα γίνει αν δεν πετύχει τίποτα από όλα αυτά:

Είναι αξιέπαινος ο τρόπος που σκέφτεσαι. Μπορεί να σου φαίνεται παράδοξο που γράφω κάτι τέτοιο ενώ καταλήγεις στις ενοχές σου, αλλά ειλικρινά το πιστεύω. Το πιστεύω επειδή η αμφιταλάντευση που έχεις μεταξύ του σωστού και της αυτοπροστασίας είναι ακριβώς αυτό που μάλλον λείπει από τους γονείς σου. Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Είναι μερικές φορές που το πιο σταθερό σημείο είναι να ισορροπείς πάνω σε ένα μπαλόνι που βρίσκεται πάνω σε μια σανίδα που βρίσκεται πάνω από το νερό. Νομίζω ότι εσύ τώρα είσαι πάνω στο μπαλόνι

Η λύση, αν μπορεί να την πει κανείς λύση, είναι τα όρια. Θα χρειαστεί να αποφασίσεις τι είσαι διατεθειμένη να κάνεις και τι όχι, βάζοντας στην εξίσωση και την βοήθεια που θέλεις να δώσεις, αλλά και τους φίλους που θέλεις – και πρέπει – να δεις. Δουλειά, διασκέδαση, και προσωπική επίτευξη στόχων, στις δόσεις που θέλεις εσύ για σένα. Ανακοίνωσε στους γονείς σου σε τι θα τους βοηθάς ώστε να έχουν καλύτερη εικόνα και να μπορούν να προγραμματίσουν και τα δικά τους, και προσπάθησε να μην παραβιάζεις τα όρια που έχεις βάλει στον εαυτό σου και στους άλλους, όσο είναι δυνατό βέβαια, γιατί θα προκύπτουν συνέχεια διάφορα έκτακτα.

Θα είχες πραγματικά τεράστιο πρόβλημα αν οι γονείς σου σε πίεζαν να είσαι όπως αυτοί με συναισθηματικό εκβιασμό. Τώρα, απλώς ζουν τη ζωή τους. Μπορείς να διαφωνείς με τον τρόπο που τη ζουν, μπορείς ακόμα και να στενοχωριέσαι με τον τρόπο που τη ζουν, αλλά είναι δική τους και θα εκπληρώσουν το προσωπικό τους όραμα στην δική τους ζωή όπως θέλουν. Η κούραση είναι αυτό που θέλουν, η αυταπάρνηση είναι αυτό που θέλουν, μπορεί ακόμα και να θέλουν να ζουν ως οσιομάρτυρες. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι, δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι – μπορείς να συμπαρασταθείς, δεν χρειάζεται να τους αλλάξεις, ούτε να αλλάξεις τον εαυτό σου. Ναι, μπορείς να πηγαίνεις για βόλτα και να πεθαίνουν οι γονείς σου από κούραση. Μπορείς. Πρέπει να μπορέσεις.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

63 points
Upvote Downvote

9
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
9 Θέματα σχολίων
0 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
8 Συντάκτες σχολίων
BombaLoellaTheHippieHippieShakelcommalX Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
lcommalX
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Άσχετο πάντως με την ερώτηση της κοπέλας, οι γονείς της μου φαίνονται πολύ ταιριαστό ζευγάρι!

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Επειδή έχω βρεθεί στη θέση των γονιών σου, θέλω να σου πω ότι χαιρόμουν πολύ κι εγώ κι ο πατέρας τους όταν τα παιδιά μας έβγαιναν και διασκέδαζαν.Πως να στο πω, μας φαινόταν εντελώς φυσιολογικό και σωστό. Ζητούσαμε τη βοήθεια τους μερικές φορές σε συγκεκριμένα πράγματα και την είχαμε πάντα : πχ σούπερ μάρκετ εναλλάξ, πού και πού μαγείρεμα ή επίβλεψη του φαγητού, τακτοποίηση, κάνα πλυντήριο και άπλωμα, αραιά και που μεταφορά σε γιατρό’η να πάνε το φαρμακείο..Αυτά νομίζω μπορεί να τα κάνει ένα νέο παιδί χωρίς να στερηθεί τον καφέ ,τη βόλτα την έξοδο με την παρέα του.Και για… Διαβάστε περισσότερα »

Haifischnet
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Πάντως είναι προς τιμήν των γονέων σου που δεν σου επιβάλλουν κάποια υποχρέωση από αυτές που έχουν αναλάβει οι ίδιοι, μέσω συναισθηματικού εκβιασμού, όπως λέει και η Λένα.

Το αξιακό σύστημα (ή οι παραδόσεις) των γονιών σου επιτάσσουν κάποια πράγματα τα οποία έχουν αναλάβει αγόγγυστα. Εφόσον κι εσύ τους συμπονάς και θέλεις να τους συμπαρασταθείς, ο καλύτερος τρόπος είναι να προτείνεις εσύ τι είσαι διατεθειμένη να προσφέρεις ώστε να προγραμματίσουν αυτοί τα υπόλοιπα. Ο προγραμματισμός πάντα βοηθάει και απαλλάσσει από το άγχος, το οποίο άγχος είναι ο πιο εξοντωτικός παράγοντας από όλα τα υπόλοιπα.

Loella
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Χμμμ επειδή μεγάλωσα και γω σε μια τέτοια οικογένεια, μαζί με την αυταπάρνηση, το υψηλό αξιακο σύστημα κλ τα οποία δεν αμφισβητώ, βάλε και τη διάθεση να μη σπάσουν αυγά… Και εξηγώ, θα ήταν εξίσου λογικό να κάνουν μια κουβέντα με τους θεούς σας ώστε να αναλάβουν όλοι από κάτι συγκεκριμένο και να μη πέφτουν οι ευθύνες στους γονείς σου, διαφορετικά ας αξιωσουν τα χρήματα που θα έδιναν οι υπόλοιποι σε κάποιο βοηθό. Ξέρουν όμως οτι ετσι θα έρθουν σε αντιπαράθεση και αυτό είναι άλλο ένα πράγμα που δεν επιλέγουν.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

‘Ποιος θα γυρισει να τους πει οτι πρεπει να κοιταξουν τον εαυτο τους κι οχι τους ανθρωπους που τους γεννησαν; Ετσι λοιπον,εγω…’

Αν δε βάλεις όρια, θα συνεχίσεις να κάνεις στους γονείς σου, αυτό που κάνουν οι γονείς σου στους γονείς τους. Τα όρια μόνο, θα σε διαφοροποιήσουν από αυτή την ταύτιση.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ με όσα ανέφερε η Α, μπα! Από τη στιγμή που οι γονείς σου δεν σε πιέζουν να βοηθήσεις και η όλη βοήθεια είναι δική σου πρωτοβουλία, θα σε συμβούλευα να βάλεις ως προτεραιότητα τους στόχους σου και την προσωπική σου ευτυχία. Γιατί πολύ απλά αν δεν φροντίσεις τον εαυτό σου πως θα φροντίσεις τους άλλους. Συνέχισε να ψάχνεις και μην απελπίζεσαι. Υπάρχουν πολλές ευκαιρίες και στο εξωτερικό, κρίμα που δεν μας λες τι σπούδασες. Κι αν το να πας κάπου αλλού σου φαίνεται τεράστιο βήμα χωρίς κιόλας οικονομική στήριξη, υπάρχουν και τα προγράμματα erasmus evs. Έτσι θα μπορούσες να… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Άσχετο. Πώς γίνεται να μην μου έρχεται μέιλ ότι το σχόλιο μου έχει εγκριθεί προς δημοσίευση;

TheHippieHippieShake
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δύσκολη η κατάσταση. Είναι δύσκολο να αποστασιοποιηθείς και να βάλεις τα όρια σου όταν είσαι μέσα στην κατάσταση αλλά πρέπει να βρεις τον τρόπο. Ελπίζω ,όπως είπε και η Λενα, οι γονείς σου να μην σε εκβιάζουν συναισθηματικά (έστω και έμμεσα) να ακολουθήσεις τον ίδιο δρόμο “γιατί είναι υποχρέωση σου αν δεν νοιαστεις εσύ ποιός θα νοιαστεί ” κλπ. Συνέχισε να ψάχνεις δουλειά και σκέψου και την πιθανότητα της συγκατοίκησης. Τα έξοδα θα μειωθούν σημαντικά. Δεν είναι πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα αλλά υπάρχουν σάιτ που μπορούν να σε βοηθήσουν να βρεις συγκάτοικο. Όπως και να έχει good luck .

Bomba
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Εγώ θα τολμήσω να ρωτήσω κάτι, είσαι απόλυτα σίγουρη ότι δε σου το ζητάει κάνεις; Με έμμεσο τρόπο; Χτυπώντας στο συναίσθημα ή στις ευαισθησίες σου πλαγίως; Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να θέσεις όρια στον εαυτό σου, όπως προτείνει η Λένα και οι σχολιαστές πιο πάνω. Εάν τύχει και αρχίσεις να αντιμετωπίζεις έντονες αντιδράσεις, να σου ζητάν να κάνεις πράγματα, να ακυρώνεις άλλα, να βλέπεις περίεργες δραματικές (σχεδόν θεατρικές) συναισθηματικες εκφράσεις, καλό θα είναι να ξανασκεφτείς αν η απόφαση να θυσιάζεις τα πάντα για να βοηθάς ήταν 100% δικιά σου ή αν αυτή η “ντροπή” σου υποβλήθηκε έμμεσα.… Διαβάστε περισσότερα »