Αγαπητή αμπα, γιατί στην αρχή ενός φλερτ το παίζω γκόμενα κ μοιραία, ενώ μετά όταν ερωτεύομαι τον άλλο γίνομαι ένα ανασφαλές μικρό σκουληκάκι? Το χειρότερο δε είναι ότι το εκδηλώνω στον άλλο για τον οποίο πριν λίγο καιρό ούτε να τον φτύσω. πχ τον ρωτάω σαν ανασφαλής χαζογκόμενα αν του άρεσε το σεξ και πείθω τον εαυτό μου ότι δεν του άρεσε καθόλου κ κλείνομαι στο καβούκι της ανασφάλειας μου. θα μου προτείνεις ψυχολόγο? μη, δεν έχω λεφτά.- σαικο
Πάνω κάτω όλοι αυτό κάνουμε, βρε σάικο. Ο έρωτας μας κάνει ευάλωτους (και αυτό απαντάει και την ερώτηση 1) επειδή ανοιγόμαστε, παραδεχόμαστε μια αδυναμία μας, ή μάλλον, πάρα πολλές αδυναμίες μας. Γι’ αυτό είναι τόσο ωραίος ο αμοιβαίος έρωτας. Είναι ένας σπάνιος συνδυασμός που δημιουργεί ας πούμε ένα κενό αέρος όπου, αν υπάρχει ωριμότητα από τις δύο πλευρές, μπορεί να ανθίσει στο μέλλον η βαθιά αγάπη.
Αν πιστεύεις ότι το κάνεις σε εξαιρετικά υπερβολικό βαθμό, σε σημείο που δυσκολεύεσαι να σχηματίσεις ισότιμες σχέσεις, ναι, να πας σε ψυχολόγο. Τα χρήματα δεν είναι δικαιολογία, όπως έχουμε πει τρισεκατομμύρια φορές σε αυτή τη στήλη. Για φτηνές ή δωρεάν επιλογές στην περιοχή διαμονής σου, google it.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
