Αναδημοσίευση από το 2014
γεια σου Αμπα! Ο λογος που σου γραφω ειναι η σχέση μου με τους γονεις μου. Ειμαι 30 χρονων και εδω και 12 χρονια ζω στο εξωτερικο σε διαφορες χωρες. Εχω αλλα δυο αδερφια τα οποια μενουν με τους δικους μου αλλα πασχουν απο σοβαρα προβλ-ματα υγειας (εξαρτωνται απ’τους δικους μου για την ικανοποιηση και των πιο βασικων αναγκων. Οι γονεις μου απο τοτε που τους θυμαμαι μενουν μαζι οχι απο αγαπη αλλα για να φροντιζουν τα αδερφια μου. Δεν υπαρχουν συναισθηματα μεταξυ τους, τρυφεροτητα, κτλ. Ποτε δεν κανουν κατι μαζι σαν ζευγαρι μονο προσβαλλουν ο ενας τον αλλο και συνεργαζονται στη φροντιδα των παιδιων τους. Αυτο εχει ως αποτελεσμα τη δημιουργια ενος απαισιου κλιματος στο σπιτι. Παντα υπαρξει ενα ειδος πενθους και το σπιτι σφυζει απο νευρα και απωθημενα. Αυτη η ατμοσφαιρα ειναι και ο λογος που δεν επιστρεφω συχνα στο σπιτι (μια φορα ανα δυο τρια χρονια). Μου λειπει οχι η οικογενεια μου, αλλα η ιδεα της οικογενειας ειδικα τωρα που ξεκιναω εγω τη δική μου οικογενεια. Οι δικοι μου ειναι γενικα αποντες, ειτε αφορα οποιουδ-ποτε ειδους βοηθεια ειτε απλα να μοιραστουν τις χαρες μου. Επειδή οι ιδιοι δεν ασχολουνται με τιποτα εκτος απο τα αδερφια μου και δεν κανουν τιποτα για τους ιδιους με θεωρουν επιπολαιη, κριτικαρουν τον τροπο ζωής μου και ειδικα η μ-τερα μου ζηλευει οτιδ-ποτε κανω και βγαζει μια κακια συνεχεια στα σχολια της σε σ-μειο που φοβαμαι πλεον να μοιραστω μαζι τους οτιδηποτε ευχαριστο. Μ’αρεσει να ταξιδευω, να πηγαινω σε συναυλιες, να κανω δραστηριοτητες και γενικα να ξεζουμιζω τη ζωη. Δυστυχως -και για να προλαβω κακεντρεχη σχολια- στο σπιτι δεν μπορω να βοηθησω, η αρουσια μου εκει δε θα αλλαζε τηνκατασταση απλα θα ήμουν μια ανεργη πυρηνική φυσικος σε ενα μικρο χωριο χωρις ενδιαφεροντα κτλ.
πως μπορω να ξεπερασω αυτο το αισθημα οτι κατι λειπει απ’τη ζωή μου; Μπορω να ζήσω χωρις να μου λειπει η ιδεα της οικογενειας;- Lou
Αν είσαι πυρηνική φυσικός, θα έχεις αναλυτικό μυαλό, και θα ξέρεις ότι μια ερώτηση που αφορά ένα θεμελιώδες αίσθημα όπως ότι «κάτι λείπει» που έχει καθοριστεί από ιδιαίτερα γεγονότα, όπως είναι τα σοβαρά προβλήματα υγείας, δεν μπορεί να απαντηθεί στο πόδι από μια στήλη ενός αγνώστου και δεν λύνεται με γραπτές προκάτ συμβουλές.
Είσαι αποτέλεσμα πολλών πραγμάτων και η ανακαλωδίωση γίνεται με προσπάθεια και παίρνει χρόνο. Αν πραγματικά θέλεις να αλλάξεις τον τρόπο που λειτουργεί τώρα η ζωή σου, πρέπει να αναζητήσεις βοήθεια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εμένα πάντως το ‘κάτι λείπει’ δεν μου έχει φύγει ακόμα, παρά τα πόσα χρόνια θεραπείας. Νομίζω κάποια πράγματα δεν αντικαθίστανται, απλά μαθαίνεις να ζεις με τη μη ύπαρξή τους. Σε αυτό η θεραπεία βοηθάει πολύ.
Δεν ξέρω αν το ότι οι γονείς σου έγιναν φροντιστές πλήρους απασχόλησης ήταν επιλογή τους ή έγινε επειδή δεν υπάρχει βοήθεια από κατάλληλες δομές και επαγγελματίες εκεί που ζουν. Πολύ πιθανό να είναι ένα μείγμα αυτών. Η απουσία οικονομικά προσβάσιμων δομών και επαγγελματιών είναι ένα πολύ λυπηρό, και μεγάλο πρόβλημα του συστήματος Υγείας, και κάπως έτσι καταλήγουν να παλεύουν οικογένειες με δυσβάσταχτα προβλήματα φροντίδας.
“εξαρτωνται απ’τους δικους μου για την ικανοποιηση και των πιο βασικων αναγκων.”
Μιλάμε προφανώς για βαριά αναπηρία.
Αδύνατο να γίνουν “πιο υπέυθυνα”.
Φαντάσου 90χρονο με άνοια ή μωρό 3 μηνών,
αλλά με διαστάσεις, βάρος κλπ ενήλικα.
Μιλαμε για ΜΕΓΑΛΟ σταυρό.
Ο…οντως. Δικη μου μαλακια, διαβαζα βιαστικα μεσημεριατικα το αρθρο κ δεν προσεξα εκει που ελεγε για τα προβληματα τους. Μια συγνωμη απο μενα στη γραφουσα
Νομιζω οτι εννοεί οτι τα αδερφια της δεν εχουν την δυνατοτητα να αυτοεξυπηρετηθουν, μπορει πχ να ειναι ΑμεΑ.
Aν είναι άνθρωποι που φροντίζουν 20 χρόνια δύο παιδιά ΑΜΕΑ και το άλλο τους παιδί, το πετυχημένο και κανονικό, πηγαίνει να τους δει μια φορά στα τρία χρόνια από υποχρέωση, γιατί το χαλάει ρε παιδί μου το κλίμα, έχει συνηθίσει ζωάρα και δε μπορεί να βλέπει τη μιζέρια, είναι ένας λόγος ακόμα για να πληγώνονται, εκτός από τον τεράστιο σταυρό που σηκώνουν.
Κανονικο; Περιεργη κ κριντζ εκφραση…εγω δεν την πολυχρησιμοποιω, για καταστασεις οπως αυτη αν δε βρισκω αλλη πιο κατατοπιστικη λεξη τοτε τη βαζω σε εισαγωγικα
Δεν μπορείς καν ν ακουμπήσεις το θέμα….μην γράφεις λοιπον
Διαφωνώ tropique, εισαι άδικη νομίζω. Δεν είναι υποχρέωση της να θυσιάσει την ζωή της για να μείνει σ ενα μέρος που δεν θελει, με ανθρώπους που δε νιώθει οικογένεια, ουτε με ενα ψυχικό φορτίο που δεν μπορει να αντέξει ολοφάνερα, και δεν της αναλογεί κι ολας. Τα παιδιά τα ελευθερωνουμε οταν ενηλικιωθουν να ζήσουν την ζωη που θελουν, δεν τα κραταμε δέσμιους να μοιράζονται τα βάρη μας κ τον σταυρο μας. Παω στοίχημα ότι αν δεν εχει κανει θεραπεια, εχει αρκετές ενοχες που “ζει” κ σιγουρα αυτο δεν ειναι ζωαρα.
Η ερώτηση είναι από το 2014. Εύχομαι η γράφουσα να είναι καλά και να έχει μια πολύ όμορφη και γεμάτη ζωή. Τι κρίμα που αυτοί οι γονείς αδυνατούσαν να βρουν παρηγοριά και δύναμη στο ότι η κόρη τους είναι καλά και χαίρεται τη ζωή της.
Ενταξει, πολυ λογικό να σου λείπει η ιδεα της οικογένειας, ακούγεσαι να εχεις στερηθεί πολλά για λόγους που δεν περνουν απο το χέρι σου ουτε ευθυνεσαι. Δυστυχώς ειναι πολύ συχνα βαρύ το φορτίο για το υγιες παιδί σε τετοιες οικογένειες. Οπωσδήποτε κανε θεραπεία αν εχεις την δυνατότητα, για να αποδεχτείς καποια πράγματα που δεν αλλάζουν κ να μάθεις ουσιωδώς να εισαι εσύ η οικογενεια σου ό,τι κιαν γινει σε αυτη την ζωή. Οσα χιλιόμετρα κ να απομακρυνθεις, δεν ξεφεύγεις απο αυτη την δυσκολη δυναμικη αν δεν το δουλέψεις μεσα σου κ με μια αντικειμενική φωνή για οδηγο.
Περιμένω κάποια στιγμή στην Ελλάδα να καταλάβατε ότι όταν λέμε με ζηλεύει , εννοούμε με ζηλεύει δεν το λέμε γιατί είμαστε κακομαθημένα, όταν λέμε κακό κλήμα εννοούμε κακό μίζερο κλήμα με βρησιμαυα και κατηγορίες όλη μέρα , δεν το φανταζόμαστε έτσι ειναι, όταν λέμε θέλουν να μη περνάω καλά γιατί δεν περνάνε ούτε αυτοί το εννοούμε.γο θέλουνε , δεν το φανταζόμαστε!
Υπάρχουν εναααααα σωρό άνθρωποι με ΑΜΕΑ παιδιά, δεν κατηγορούν το υγιές παιδί όμως, ούτε του φεροντακ άσχημα!
Εγώ επειδή έχω ζήσει τέτοιες καταστάσεις ξέρω και κατάλαβα αμέσως τι εννοεί!
Δηλαδή έλεος κάπου….
Δεν κατάλαβα τον τόνο της απάντησης σου, γιατί δε νομιζω οτι διαφωνούμε κάπου. Ουτε εχω λόγο να αμφισβητήσω το πως βιώνει ενας άνθρωπος μια δύσκολη κατασταση που δεν εχω ζησει.
Ακόμη κ στις οικογενειες που δεν υπάρχει άσχημη συμπεριφορά απέναντι στο “υγιές” παιδί παλι συχνά το παιδι αυτό επιβαρύνεται λογω των συνθηκών, ακόμη κιαν δεν υπάρχει πρόθεση, απλά γιατι δεν υπαρχει επαρκής στήριξη γι’αυτές τις οικογενειες κ γιατί ποτέ δεν αναλογεί σ ενα παιδί το οποιοδήποτε βαρος στήριξης της υπόλοιπης οικογένειας, ψυχολογικό ή πρακτικό.