Τι κάνεις οταν στα 26 σου οι γονείς σου θέλουν αλλα για εσενα,εσυ κάνεις αυτα που θέλεις για τον εαυτό σου,τελικά οι γονεις σου επι συναπτα ετη στεναχωριούνται για τις επιλογες σου(όντως στεναχωριούνται ) και εσυ στεναχωριεσαι που τους στεναχωρεις??Τι αδιεξοδο ειναι αυτο? Πώς δεν μένεις πίσω σε τετοιες καταστάσεις οταν η συζήτηση δεν λυνει κανενα θέμα τελικα??
– Εγκλωβισμένη
Αδιέξοδο είναι αν πιστεύεις ότι αν παρακούς τις επιθυμίες των γονιών σου για σένα είσαι κακή κόρη ή κακός γιος. Εγκλωβισμένη είσαι όταν είσαι ενήλικας για να πάρεις μια απόφαση χρειάζεσαι την έγκριση της μαμάς και του μπαμπά. Δεν είσαι προέκταση των γονιών σου για να έχεις την υποχρέωση να κάνεις ό,τι θεωρούν αυτοί σωστό για τη ζωή σου. Πελαγώνεις αν δεν έχεις καταλάβει ότι μερικές φορές, για να πετύχουμε τους στόχους μας, πρέπει να στενοχωρηθούμε.
Είσαι ξεχωριστός άνθρωπος, και θα κάνεις τις δικές σου επιλογές, σωστές ή λάθος. Πρέπει να το δεχτούν. Αν δεν το δέχονται, εσύ πρέπει να τους δεχτείς όπως είναι. Τα πράγματα αλλάζουν αν, όταν κάνεις λάθη, τρέχεις στους γονείς για να σου τα διορθώσουν, ή αν ζεις με τα δικά τους μέσα για να κάνεις πράγματα που δεν τους αρέσουν.
Η διαδικασία που περιγράφεις ως «αδιέξοδο» και «εγκλωβισμό» λέγεται «ενηλικίωση», και είναι μια διαδικασία που πρέπει να περάσεις για να γίνεις άνθρωπος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εκεί πάνω κάτω στην ηλικία σου το χα πάθει και γω αυτό. Ωσπου μία φίλη μου μου είπε την εξής σοφή ατάκα: Και πότε θα είναι ρε Βίλευ ευχαριστημένοι οι πατεράδες μας; Μόνο αν διοριστούμαι στο δημόσιο και μείνουμε έγκυοι.
Μου φυγαν και ενοχές και όλα μετά. Το ξεπέρασα.
Δεν αλλάζω ούτε τελεία στην απάντηση, και προσθέτω και το εξής. Δούλεψε στο να συνειδητοποίησεις ότι οι γονείς σου είναι άνθρωποι. Με λάθη, προβλήματα, κολλήματα, αδυναμίες, κόμπλεξ, απωθημένα, τα πάντα όλα και σως γιαουρτιού, όπως κι εσύ, κι εγώ, και όλοι μας. Αν μπορέσεις να τους δεις κάποια στιγμή ως “κοινούς” θνητούς που απλώς έτυχε να είναι οι άνθρωποι που σε μεγάλωσαν, θα βοηθηθείς πολύ στο να γίνεις εσύ ο κριτής του εαυτού σου και μόνο, εκτιμώντας ταυτόχρονα τη συνεισφορά τους – χωρίς όμως να συνδέεις αυτά τα δύο.
Ο γονείς σπάνια ασχολούνται με το αν κάνουν εκείνοι περήφανα τα παιδιά τους, παρά μόνο με το αντίθετο! Και αυτό είναι λυπηρό. Αχ καλό μου κορίτσι, δεν τους στενοχωρείς εσύ…. Μόνοι τους στενοχωριουνται για σένα… Και πόσο εγωιστικό είναι αυτό ρε παιδιά? Να θες σώνει και ντε τα παιδιά σου να πραγματοποιήσουν τα δικά σου όνειρα, βλέψεις και απωθημένα…. Όταν δεν σου αρέσει η επιλογή του παιδιού σου, από τη στιγμή που εκείνο είναι ευτυχισμένο θα έπρεπε να σου περισσεύει γονιε….. Ξεκαθάρισε με όμορφο τρόπο πως είσαι ευτυχισμένη και πως στην τελική αν κάνεις κάτι λάθος, θα είναι το δικό… Διαβάστε περισσότερα »
Τον Κινέζο.
Τι κρίμα να στεναχωριέσαι τόσο.
Πασχίζουμε να βρούμε τα ενδιαφέροντά μας και αντί να είναι ένθερμοι υποστηρικτές οι πιο δικοί μας άνθρωποι να μας δημιουργούν ενοχές.. κρίμα.
Αν αυτό που περιγράφεις αφορά προσωπικές επιλογές, σύντροφο, δουλειά, τόπο διαμονής σπουδές, φίλους είναι άδικο.
Αν κάποιος μπλέξει σε αυτοκαταστροφικές εξαρτήσεις είναι η μόνη περίπτωση που μπορώ να φανταστώ να θέλει κάποιος να παρέμβει όπου και πάλι αναρωτιέμαι και εκεί ακόμα αν έχει κανείς το δικαίωμα, εφόσον μιλάμε για ενήλικες.
Καταπληκτική απάντηση της Λένας. Αν δεν βασίζεσαι οικονομικά στους γονείς μπορείς εύκολα να κάνεις τις επιλογές σου. Το τίμημα είναι η στεναχώρια σου και η στεναχώρια τους αλλά δεν μπορείς να είσαι πάντα στρατιωτάκι στις επιθυμίες τους. Αν δεν το καταλάβουν δεν πειράζει. Απλώς πρέπει να δεχτείς πως δεν θα αλλάξουν, πως θα έχεις ένα στήριγμα λιγότερο στις επιλογές σου. Μερικές φορές καλό είναι να φροντίζουμε εμάς πρώτα. Και όταν καταλάβεις πως οι γονείς δεν είναι΄ μικροί θεοί΄ θα μπορείς να διαχειριστείς πιο εύκολα τις αντιδράσεις τους και θα πορεύεστε μια χαρά απλώς γνωρίζοντας ότι ο καθένας σας θα ήθελε… Διαβάστε περισσότερα »
Αν οι γονείς σου έκαναν επιλογές που σε στενοχωρούσαν και στενοχωριόντουσαν που σε στενοχωρούν, τι θα έκανες εσύ;