«Α, μπα» classics: Πώς θα ήταν η ζωή αν μπορούσαμε να πατήσουμε ένα κουμπί και να τελειώσει;

Έχεις σκεφτεί πώς θα ήταν η ζωή μας αν είχαμε ένα κουμπί με το οποίο θα μπορούσαμε να την τερματίσουμε; Χωρίς πολλές πολλές αποφάσεις, γραφειοκρατίες, υπογραφές, πόνους, φόβους και δεν ξέρω γω τι άλλο. Να ήταν τόσο προσεγγίσιμο, που θα μπορούσε να πατηθεί και κατά λάθος. Ποια θα ήταν η αντιμετώπισή μας για τη ζωή;
Αυτοκαταστροφικός

Αυτό το κουμπί υπάρχει και πατιέται καθημερινά εκατομμύρια φορές κατά λάθος. Αυτή είναι η αδικαιολόγητη επιπολαιότητα στην αντιμετώπιση της ζωής μας, ότι πιστεύουμε εξωφρενικά ακλόνητα πως η ύπαρξή μας είναι κάτι γραμμένο στα άστρα που πρέπει να υπομείνουμε όσο κρατάει και πως αυτό το χρονικό διάστημα στο μυαλό μας ισούται με το άπειρο: η πεποίθηση ότι αν θα ζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε εξαρτάται από εμάς.

Πιστεύεις ότι χρειάζεται πολλή γραφειοκρατία, υπογραφές και αποφάσεις για να παραπατήσεις σε ένα μονοπάτι και να σπάσεις τον λαιμό σου; Για να νιώσεις έναν ξαφνικό πόνο και να σωριαστείς πριν καταλάβεις τι έχει συμβεί; Για να μάθεις ότι πάσχεις από μια αρρώστια που είναι ανίατη και πριν σε αποτελειώσει εντελώς, θα σε κάνει να υποφέρεις; Νομίζεις ότι όλα αυτά είναι μόνο για τους άλλους και όχι για σένα;

Αυτό νομίζεις, όπως όλοι μας. Νομίζεις ότι το σύμπαν υπάρχει επειδή υπάρχεις εσύ, ότι δεν θα τολμούσε να συνεχίσει ατάραχα την ύπαρξή του κατά την απουσία σου. Το σύμπαν (ό,τι είναι αυτό), ανεξήγητα, μαγικά, σου έδωσε μια θέση στην παράσταση με τέλος σίγουρο, αλλά χωρίς να το προσδιορίσει. Εσύ παρακολουθείς και λες ότι το έργο δεν είναι και τόσο συναρπαστικό. Αν ποτέ η ζωή σε απειλήσει ότι θα σου το απαρνηθεί, ίσως σκεφτείς πόση μαγεία υπάρχει στο γεγονός ότι είσαι σε θέση να νιώθεις τον αέρα και να ζεσταίνεσαι από τον ήλιο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News