Αγαπητή Α μπα με αφορμή μια ερώτηση σχετικά με τον κίνδυνο ανεργίας μετα απο μακροχρόνιες σπουδές νομικής , θα ήθελα να σε ρωτήσω αν τελικά αξίζει κανείς να σπουδάσει με μόνο σκοπο να εργαστει και όχι επειδή του αρεσει το αντικείμενο. Μετα απο δικες μου προσωπικές ματαιώσεις με καλλιτεχνικούς και ακαδημαϊκούς τιτλους σπουδών και εχοντας πλεον μπει στα πρώτα άντα και ουσα ανεργη φυσικα,εχω σχηματισει τη γνωμη οτι οι μη στοχευμένες σπουδές ειναι χάσιμο χρόνου. Και πλέον εχω αποφασίσει οτι ειναι επικίνδυνο να περιμενει κανεις να βρει δουλεια πανω στις σπουδές του αντί να βγει στη βιοπάλη κάνοντας μια δουλειά που θα του εξασφαλισει ανεξαρτησία και κανονικη μετάβαση στην ενηλικίωση. Ποια η γνώμη σου πανω σ αυτο? -Χρυσούλα
Κάπου ενδιάμεσα βρίσκεται. Δεν είναι χάσιμο χρόνου να σπουδάσεις κάτι που σου αρέσει ενώ ξέρεις ότι θα δυσκολευτείς να βρεις δουλειά μετά, ρίσκο είναι, και μάλιστα μεγάλο ρίσκο. Μπορεί να βγει σε καλό, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Υπάρχουν σπουδές που σε πρώτη ανάγνωση μοιάζουν πολυτέλεια ή δρόμος προς την ανεργία, αλλά έχουν εφαρμογές που συνειδητοποιείς αφού τις ολοκληρώσεις. Ή είναι σπουδές που δίνουν σφαιρική μόρφωση που χρειάζεται σε πολλούς τομείς. Ή τελικά αποδεικνύεται ότι είσαι πάρα πολύ καλός και βρίσκεις δουλειά, ενώ άλλοι που σπούδασαν το ίδιο, δυσκολεύονται. Ή έχεις γνωριμίες, ή ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου, και βρίσκεις δουλειά, ενώ άλλοι που σπούδασαν το ίδιο, δυσκολεύονται. Ή είσαι πλούσιος, οπότε όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Είναι επικίνδυνο να περιμένει κανείς να βρει δουλειά, γενικώς. Περιμένοντας δεν θα βρει. Πάντα ισχύει αυτό, αλλά σε περιόδους οικονομικής κρίσης, ακόμη περισσότερο. Όταν δεν βρίσκεις δουλειά, πρέπει να δημιουργήσεις μόνος σου τις προϋποθέσεις για να γίνεις απαραίτητος. Χρειάζεται μεγάλη ευελιξία και προσαρμοστικότητα και δεν εννοώ στα ωράρια ή στον μισθό. Στο τι μπορείς τελικά να κάνεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λίγο πριν τα δεύτερα αντα εκανα swift για career progress σε επάγγελμα που δεν σπούδασα ακριβώς, αλλά ασχολήθηκα έμμεσα για 10 χρόνια από διάφορες θέσεις και αποφάσισα να αφοσιωθώ σε αυτό από δω και πέρα παίρνοντας και κάποιες πιστοποιήσεις. Οι σπουδές δε σε καθορίζουν, σου ανοίγουν ορίζοντες που άλλοτε οδηγούν σε εξειδίκευση και άλλοτε σε αλλο τελείως επάγγελμα. Πολλές φορές και οι συνθήκες είναι αυτές που θα σε οδηγήσουν κάπου, σε εμένα οι συνθήκες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Αφουγκρασου τον εαυτό σου και το περιβάλλον και πορευσου σε μία λύση που θα σε κάνει ευτυχισμένη!
Έχω ένα γνωστό, που σπούδασε ισπανική φιλολογια και στη συνέχεια έκανε διδακτορικό στην “εικονογραφημένη λογοτεχνια”, κοινώς στα κόμικ. Επισης ηταν συλλεκτης, ειχε δωματιο στο σπιτι του με τη βιβλιοθηκη των κομικ, ενα ολοκληρο δωματιο μονο για τα κομικ! Φαντάζομαι στην αρχή θα τον πέρασαν πολλοι για τρελό. Σήμερα είναι περιζήτητος στους εκδοτικούς οίκους όλου του κόσμου, βρίσκει δουλειά από Λατινική Αμερική μέχρι Ασία.
Βγηκα στην βιοπάλη από ανάγκη, (γιατί δεν περασα στις εξετάσεις). Ωστόσο τελείωσα ένα ΙΕΚ. Εχω ακουσει διάφορους χαρακτηρισμούς για το μορφωτικό μου επίπεδο, πχ “αγράμματη”, “αμόρφωτη” τα πιο συχνα. Με έχουν ρωτήσει τι σπουδασα., απάντησα :ΙΕΚ, και έλαβα την απάντηση : α.. Τίποτα δηλαδή. Με έχουν δει με βιβλία της δανειστικής βιβλίοθηκης, και μου είπαν : ε αφου δεν διάβασες ποτε σου, λογικό να έχεις αντοχές. Εγώ με το Πανεπιστήμιο, κουράστηκα πολυ. Όλα τα παραπανω στα πλαισια “φιλικής” συζήτησης, εσκαγαν σαν τουβλα, από το πουθενα, χωρίς να δώσω αφορμή. Πχ με τα βιβλία, δεν χώρεσαν στην τσάντα μου, όταν καθισα… Διαβάστε περισσότερα »
Οι σπουδές δεν εξασφαλίζουν επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά ανοίγουν τους ορίζοντες και δίνουν εφόδια. Για μένα είναι σημαντικό να εργάζεται κανείς οταν σπουδάζει (ιδίως στις μεταπτυχιακές σπουδές), ακόμα και αν δεν είναι άμεσα σχετικό με το αντικείμενο. Η άνεση που έχει κανείς όταν είναι οικονομικά ανεξάρτητος και ψάχνει δουλειά , τ@ δίνει άλλο αέρα κατά την αναζήτηση.