αμπα μου, εχω χωρισει τους ανθρωπους σε δυο κατηγοριες εκεινους που ηρθαν στη ζωη για να τη βολεψουν. που βγαινουν με μια λιστα στο χερι ψαχνοντας να τους χαριστει το “καλυτερο”. Αυτο που ολοι θελουν και ζηλευουν και που θα τους δωσει credit στην κοινωνια. το ωραιο σπιτι, τον/την ωραιο/α, γκομενο/α την ωραια δουλεια. κι εκεινους που ηρθαν στη ζωη για να δημιουργησουν. αυτους που σνομπαρουν ο,τι χαριζεται και προτιμουν να χτιζουν. που αναζητουν τη λειτουργικοτητα του ωραιου σπιτιου, την βαθια και ειλικρινη συνδεση με τον/την γκομενο/α, την παραγωγικοτητα της ωραιας δουλειας. τους χωριζω δηλαδη σε εκεινους που ζουν για να ικανοποιουν τους αλλους κι εκεινους που ζουν για να ικανοποιουν τον εαυτο τους. θα ηθελα να καταφερω καποτε να με βαλω στους δευτερους.
πιστευω πως ο,τι χαριζεται χανεται ευκολα ενω οτι χτιζεται μενει για παντα. το σπιτι που μπορει να μην ειναι τοσο καλο αλλα το αγαπας για την ανεση που σου προσφερει ενω το αλλο μια ζωη θα μισεις που σου κανει τη ζωη δυσκολη, τον/την ανθρωπο (δε λεγεται γκομενος σε τετοια περιπτωση) που μπορει να μην ειναι τελειος (οπως δεν ειμαστε εμεις) αλλα τον αγαπας γιατι τον βλεπεις να εξελισσεται μαζι σου ενω αυτος που βρηκες ετοιμο θα χαθει στην πρωτη αναποδια, τη δουλεια που μπορει να μη φαινεται ενδιαφερουσα και εντυπωσιακη αλλα εσυ γουσταρεις να της δινεις την ψυχη σου ενω εκεινη που σου δινει κυρος μπορει να ειναι τυπικη και ανουσια ή εξαντλητικη. δεν εννοω σε ωραριο.
καθε δουλεια ή ενέργεια που δεν κανουμε με καυλα ειναι εξαντλητικη. οι πρωτοι φοβουνται να παρουν τη ζωη τους στα χερια τους γιατι δεν εχουν αρκετη πιστη σε αυτα που θελουν και σταδιακα μαραζωνουν ενω οι δευτεροι παλευουν μια ζωη να αποκτησουν αυτη την πιστη και να πανε κοντρα σε ο,τι δοτο και σταδιακα ευτυχουν. τη μιζερια δεν τη χανει κανεις, μη φοβασαι θα ηθελα να ακουσω την αποψη σου για την τρομακτικη γενικευση που παρουσιασα. 🙂 -mafalda
Οι διαχωρισμοί των ανθρώπων σε κατηγορίες που βγάζουμε από το μυαλό μας είναι κάτι πάρα πολύ εύκολο, όσο και ανούσιο. Έχει πλάκα ως νοητική άσκηση, ως γλωσσική άσκηση, ή για κουβέντα στα μπαρ, αλλά είναι απολύτως χωρίς καμία αξία.
Ας πούμε: οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που δίνουν και σε αυτούς που παίρνουν. Σε αυτούς που μιλούν και σε αυτούς που ακούν. Στους ετερόφωτους και στους αυτόφωτους. Σε αυτούς που χτίζουν και σε αυτούς που γκρεμίζουν. Τα παραπάνω τα έβγαλα μόλις τώρα από το μυαλό μου. Δεν είναι ούτε καλύτεροι, ούτε χειρότεροι διαχωρισμοί από αυτόν που αναφέρεις εσύ. Είναι σίγουρα το ίδιο λανθασμένοι. Οι άνθρωποι δεν είναι το ένα ή το άλλο. Σίγουρα δεν είναι δυαδικοί, έτσι κι αλλιώς, αλλά και να ήταν, κανείς δεν είναι μόνο το ένα ή μόνο το άλλο.
Κάνεις μια προσπάθεια να χωρίσεις τους καλούς και τους κακούς (όπως όλοι οι παραπάνω αφορισμοί που θα ταίριαζαν επίσης σε ατμοσφαιρικές φωτογραφίες για facebook) επειδή προσπαθείς να προφυλαχτείς.
Η κατηγοριοποίηση, τα στερεότυπα, τελικά, δίνουν μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Αν πιστέψεις σε αυτά, νομίζεις ότι μπορείς να αποφύγεις τις παγίδες, το κακό, τις αναποδιές. Άδικος κόπος. Μόνο η εμπειρία δίνει κάποιο μικρό προβάδισμα. Αλλά και αυτό με την εξής, θλιβερή έννοια: όλοι είναι ικανοί για το κακό, υπό τις κατάλληλες συνθήκες.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οι ανθρωποι χωριζονται σε δυο κατηγοριες: σαυτους που χωριζουν σε κατηγοριες και σαυτους που δεν (καλα ντε, μη βαρατε, στο πλαισιο της ασκησης το γραψα)
Χαχαχαχαχαχα! Τοστογιεφσκι θεότητα!!
Μπάι δε γουέι θεϊκή εικόνα προφίλ… Το να βάλεις τον Magritte σε τοστ είναι… έγκλημα και τιμωρία!
guilty as charged (θα κοκκινησει το 🍏 με το κομπλιμαν σας μερσω)
Είναι παγκοσμίως γωστό ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε 10 κατηγορίες: αυτούς που καταλαβαίνουν από δυαδικό σύστημα και αυτούς που δεν έχουν ιδέα.
(κλεμμένο)
νερντι αλλα καλοοο
Tempeloskylos douze points!
Αχ Λένα μου είσαι μια ανέλπιστη σανίδα λογικής για όλους εμάς που σε διαβάζουμε! 🙂
Να ένα τέλειο παράδειγμα γιατί η ανάγνωση της λογοτεχνίας είναι τόσο σημαντική. Τέτοιες σκέψεις κάναμε στα 12-13 που προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας. Μετά διαβάζεις, διαβάζεις, διαβάζεις, βγαίνεις στη ζωή και αντιλαμβάνεσαι οτι οι άνθρωποι δεν είναι μονοδιάστατοι αλλά και κάτι ακόμα πιο σημαντικο:ότι δεν ανταμοιβεται πάντα αυτός που κόπιασε, έχτισε, μοχθήσε αλλά και ο τεμπέλης, ο κακός, ο βολεμένος, η ζωή δεν κάνει διακρίσεις. Μου φαίνεται ότι προσπαθείς να ελέγξεις καταστάσεις βάζοντας τα dos and don’ts σε μια σειρά και πιστεύοντας, αφελως βέβαια, ότι αυτο ειναι αρκετό για να μην σε βρουν τα άσχημα της ζωής. Αφού… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλαδή εγώ που θέλω και ωραίο και λειτουργικό σπίτι, και θέλω δίπλα μου έναν άνθρωπο που να θεωρώ αντάξιό μου (και να ‘ναι και γκομενάκι) και πιστεύω πως η δουλειά μου γαμάει κι εγώ είμαι σούπερ ντούπερ, αλλά μ’ αρέσει κιόλας (γι’ αυτό και είμαι σούπερ ντούπερ), να το ψάξω μήπως έχω κάτι; Ή απλά ανήκω στην πρώτη κατηγορία και προσπαθώ να το καλύψω κολλώντας και ένα ναι μεν, αλλά; Mafalda, χαλάρωσε! Γιατί ενώ λες ότι στη β΄ κατηγορία ανήκουν άνθρωποι μίζεροι, βγάζεις εσύ η ίδια μια μιζέρια. Δεν είναι κακό να θες εντυπωσιακό σπίτι/γκόμενο/δουλειά. Κακό είναι να θες μόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαστε τόσο πολυσυνθετοι για να μπορούμε να χωρεσουμε σε δύο κατηγορίες! Παράδειγμα : μια φίλη μου. Παιδί εργατικό από πολύ μικρη ηλικία. Από μωρό στην οικογενειακή επιχείρηση βοηθούσε ίσα κι όμοια με τους μεγάλους. Στο σχολείο από τις καλύτερες μαθήτριες, στη σχολή άριστη φοιτήτρια, τα καλοκαίρια σκιζοταν στη δουλειά των γονιών της. Χωρίς παράπονα, χωρίς μουρμουρες. Ακουραστη. Γρήγορα θα την κατατασσαμε στην κατηγορία “ήρθε για να προσφέρει στη ζωή αυτή”. Στη δουλειά που βρήκε κι εξακολουθεί να έχει και τώρα ακόμα χρησιμοποίησε κομματικό “μέσον”. Τώρα την κατατασσουμε σε αυτούς που ήρθαν να βολευτουν;; Στη δουλειά αυτή είναι η εργατικοτερη των… Διαβάστε περισσότερα »
Άσπρο-μαύρο. Το δίπολο που σε βασανίζει τόσο πολύ σε όλους τους τομείς της ζωής σου. Και θέλει τεράστια προσπάθεια να αποδεχτείς όλες τις “αποχρώσεις” που υπάρχουν ανάμεσα. Θεωρούσα (και θεωρώ) τον εαυτό μου έναν “καλόν” άνθρωπο,που δεν κάνει συνειδητά κακό ώσπου…έκανε! Τίποτα τραγικό, τίποτα που δεν επανορθωνόταν, παρόλ’αυτα συνειδητά άσχημη συμπεριφορα. Μου πήρε ένα χρόνο ψυχοθεραπεία να δεχτώ ότι ακόμα και οι “καλοί” άνθρωποι είναι ικανοί για “κακές” συμπεριφορές (συνειδητά πάντα) και το αντίθετο. Και άλλο τόσο μου πήρε να συγχωρήσω τον εαυτό μου και αποδεχτώ και αυτή του την πλευρά. Θέλω να καταλήξω λοιπόν ότι όλες αυτές οι κατηγοριοποιήσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Μαφάλντα, όταν απευθύνεσαι σε ανθρώπους που δε σε γνωρίζουν, μιλώντας για το πώς χωρίζεις τους ανθρώπους, καταλαβαίνεις ότι είναι σχεδόν απίθανο να εστιάσουν στο σκεπτικό σου γιατί είναι σαν εμμέσως να λες “σας χωρίζω σε κατηγορίες” και αυτό είναι ένα μεγάλο Χ. Επειδή νομίζω πως καταλαβαίνω τι προσπαθείς να πεις, θα σε παρότρυνα να διαβάσεις. Από την αρχαιότητα οι άνθρωποι αναρωτιούνται για το ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό. Άσχετα αν η δική σου άποψη έχει κενά ή όχι, στέκει ή όχι, σημασία, για μένα, έχει ότι αναρωτιέσαι και ζητάς και άλλες απόψεις, δε ζητάς επιβεβαίωση. Όταν κανείς… Διαβάστε περισσότερα »
socialpolicy.gr/2016/03/%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B1-%CF%80%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA.html
Τα στερεότυπα είναι οι πεποιθήσεις που έχουμε σε σχέση με τα χαρακτηριστικά μιας ομάδας η ενός μεμονωμένου ατόμου. Αν και ο όρος “στερεότυπο” έχει αρνητική χροιά, στην πραγματικότητα βασίζεται πανω στην φυσιολογική τάση του ανθρώπινου νου να λειτουργεί με την βοήθεια γενικεύσεων κλπ.
Οι άνθρωποι είναι πολύ πολύπλοκα όντα και το τι θέλουν είναι πολύ σύνθετο για να μπορείς να τους χωρήσεις σε κουτάκια με βάση αυτό ως κριτήριο. Αν πχ το κριτήριο ήταν το ύψος, τότε μπορούσες να τους χωρίσεις :-).
Γκούγκλαρα από περιέργεια και βρήκα ότι τα πρωτόζωα διακρίνονται σε τέσσερις κατηγορίες. Αλλά και πάλι μπορεί να είναι βάσει παραδοχών και απλοποιήσεων που κάνουν οι επιστήμονες έτσι ώστε να μπορέσουν να τα μελετήσουν.