«Α, μπα» classics: Νιώθω τύψεις απέναντι στο παιδί μου

Αλλά μου λείπει η δουλειά

Καλησπέρα, Μάλλον θα βγει μεγάλο το ποστ προσπαθώντας να εξηγήσω την κατάσταση. Λοιπόν είμαι 38. Από τα 18 δουλεύω χωρίς να έχω σταματήσει παράλληλα με τις σπουδές μου… οι πρώτες δουλειές ήταν δουλειές ίσα για να βγάζω λεφτά να μπορώ να είμαι ανεξάρτητη. Γενικά αφού μου άρεσε να βγαίνω, να πίνω και να ταξιδεύω θεώρησα σωστό να μην επιβαρύνω τους δικούς μου… από τα 23 άρχισα να δουλεύω με βάση αυτά που σπούδαζα εκείνη την περίοδο.. έχω 3 πτυχία (μην με ρωτήσεις τι και γιατί μάλλον ήμουν ανήσυχο πνεύμα) αυτές οι δουλειές ήταν όλες με θέση καλή και κυρίως με πολλές ευθύνες. Τρέλα ωράρια (18ωρες τουλάχιστον). Αλλά μου άρεσε. Την έβρισκα με αυτό το στρες. Και επίσης μου άρεσε που μπορούσα να είμαι αυτόνομη δλδ να ζω μόνη μου οικονομικά ανεξάρτητη. Στην τελευταία μου δουλειά όντας 4 χρόνια εκεί σε θέση πολύ υπεύθυνη έμεινα έγκυος. Με τον σύντροφο μου αποφασίσαμε ότι θα ήταν καλύτερα να τον ακολουθήσω στο εξωτερικό όπου και έμενε (Δανία). Χώρα που παρέχει τα πάντα στην μητέρα και το παιδί. Πάρκα παιδικοί σταθμοί επιδόματα κτλ κτλ. Αλλά και γενικά καλή ποιότητα ζωής. Η απόφαση ήταν κυρίως δίκη μου γιατί αφού έμεινα έγκυος σαν κάτι να άλλαξε μέσα μου… ξαφνικά τα πάντα άρχισαν να περιστρέφονται γύρω από το θέμα μητρότητα. Ήθελα και θέλω εννοείται να κάνω τα πάντα για να είναι το παιδί μου ευτυχισμένο. Οπως όλοι άλλωστε. Να μην στα πολυλογώ όντως εδώ και έναν χρόνο βρίσκομαι με τον σύντροφο μου και το μωρό μας μαζί στο εξωτερικό. Για την χώρα δεν έχω να πω τίποτα. Και μόνο που μου δίνει την ευκαιρία (απλόχερα) να ζήσω εδώ με άνεση αρκεί. Με τον σύντροφο μου τα πάμε πολύ καλά με τα πάνω και τα κάτω που μπορεί να έχει ο πρώτος καιρός ενός μωρού. Αλλά γελάμε πολύ καταλαβαινόμαστε και είμαστε ευτυχισμένοι… θα μου πεις τώρα τι θέλει αυτή εδώ περα και μας τα πριζει… το πρόβλημα μου είναι ότι έχοντας περάσει την μισή ζωή μου δουλεύοντας μου λείπει απελπιστικά η δουλειά. Και νιώθω τύψεις απέναντι στο παιδί μου. Περνάω παρα πολύ όμορφα μαζι του, μπορώ να πω ότι δεν βαριέμαι κιολας (που να προλάβω άλλωστε), είναι το φιλαράκι μου και με έχει αλλάξει προς το καλύτερο… δεν μπορώ να διανοηθώ την ζωή μου χωρίς αυτόν. Βλέποντας τον καθημερινά να μεγαλώνει και να κατακτά πράγματα με πιάνω να χαμογελάω σαν την χαζή. Αλλα παράλληλα μου λείπει η δουλειά. η αλήθεια είναι ότι οικονομικά έως ο μικρός να φτάσει τα 3 και να πάει σε παιδικό, δεν χρειάζεται να δουλεύω. Δεν πνιγόμαστε στα λεφτά αλλά με οικονομία την βγάζουμε. Είχα αρχικά πάρει την απόφαση να μεγαλώσω το παιδί εγώ και μετά να ψάξω εργασία… όμως μετά από έναν χρόνο νιώθω ότι πιεζομαι… επίσης η κοινωνικοποίηση μου εδώ είναι μόνο οι μαμάδες στα πάρκα… δεν λέω αν και όχι πολύ ανοιχτός άνθρωπος, έχω κάνει έναν κύκλο με 1-2 που λέμε καμία κουβέντα… αλλά προς το παρόν οι κουβέντες είναι τι ώρα κοιμήθηκε το παιδί αν έφαγε αν έκανε κακακια… αυτό το καταλαβαίνω. Δεν είναι φίλες μου να λέμε άλλα, μπορεί μελλοντικά ποιος ξέρει. Αυτό που σκέφτομαι με την δουλειά είναι ότι ok στην Ελλάδα έβρισκα με άνεση δουλειά και μετά από πολύ κόπο / προσπάθεια κατάφερνα να ανέβω και να πετύχω ό,τι ήθελα. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος αλλά και λογικός… ποια δουλειά θα θέλει μια μητέρα 40 ετών με 3 χρόνια εργασιακή αποχή που επιπρόσθετα είναι και ξένη; όση εμπειρία και αν έχω το πράγμα γίνεται δύσκολο. Από την άλλη αν βρω δουλειά ο μικρός θα πάει βρεφικό. Το συζήτησα με 2 ανθρώπους. Με τον σύντροφο μου και τον παιδίατρο. Ο ένας μου είπε ότι σαφώς θα προτιμούσε το μωρό να μεγαλώσει με την μητέρα του έως τον παιδικό αλλά σίγουρα αν η μητέρα δεν καταπιέζεται… ο παιδίατρος από την άλλη ήταν πέρα για πέρα ξεκάθαρος. Το παιδί έως την ηλικία των 3 έχει ανάγκη την μαμά και τον μπαμπά. Αν δουλεύουν τότε την γιαγιά και τον παππού, αν δεν μπορούν ούτε αυτοί (και δυστυχώς δεν μπορούν), μια γυναίκα στο σπίτι (εδώ δυσκολεύομαι αρκετά στην ιδέα και η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να βρεθεί άνθρωπος εμπιστοσύνης) και άφησε τον βρεφικό σαν ύστατη αναγκαία λύση. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τρέμω στην ιδέα ότι μετά από χρόνια μπορεί να χρεώσω κάτι στην τωρινή κατάσταση. Όπως επίσης στενοχωριέμαι για κάτι προσωπικό να βάζω σε 2η μοίρα το παιδί. Να σημειώσω ότι η κοινωνικοποίηση του βρίσκεται σε πολύ καλά επίπεδα αφού κάθε μέρα θα περάσουμε 2-3 ώρες παρέα με αλλα παιδάκια στο πάρκο η στις βρεφικές βιβλιοθήκες. Μια ακόμα πλευρά του “προβλήματος” αλλά δευτερεύουσα στην παρούσα φάση, είναι ότι ενώ τόσα χρόνια ήμουν οικονομικά ανεξάρτητη τώρα δεν είμαι. Δεν “αναγκάζομαι” να ζητάω λεφτά γιατί εχοντας κάρτα μπορώ και κινούμαι. Οκ είμαστε πλέον μια οικογένεια όπως μου λέει ο σύντροφος μου και ο καθένας προσφέρει με τον τρόπο του. Αλλά δεν νιώθω άνετα πχ να πάω μια μέρα στα μαγαζια και να ξοδέψω λεφτά για την πάρτη μου. Μπορεί να σου φανεί αστείο αλλά δεν είναι… μπορεί να φανεί ευτελές το παράδειγμα αλλά έτσι θέλω να δείξω ότι αν και έχω το ελεύθερο να κάνω ότι θέλω με τον λογαριασμό μας μην δουλεύοντας δεν μου πάει η καρδιά να το κάνω. Δεν έχω ποτέ ξοδέψει λεφτά που δεν έχω δουλέψει. Δεν κατακρίνω το αντίθετο, αλλά εγώ δεν το έχω βιώσει. Όλα στο μυαλό θα μου πεις είναι και ισως πρέπει να ξεκολλήσω. Ισως τελικά απλά να φταίει που έτσι έχω συνηθίσει τόσα χρόνια. Προφανώς και το θέμα με το παιδί μας έρχεται πρώτο. Σε αυτό θα προτιμούσα να βγάλω μια άκρη. Ξέρω ότι η απόφαση είναι καθαρά προσωπική. Απλά θα ήθελα την γνώμη σου και των σχολιαστών ειδικά των μαμάδων. θα επέλεγες να μείνεις στο σπίτι για αλλα 2 χρόνια να μεγαλώσεις τον μικρό με κίνδυνο μετά να μην βρίσκεις δουλειά η θα τον έστελνες στον βρεφικό και θα ξεκιναγες να ψάχνεις εργασία; Υς: εννοείται ότι το πρόβλημα για μένα ξεκινάει από το γεγονός ότι έχω την επιλογή να κάτσω στο σπίτι. Αν δεν την είχα για τον χι ψι λόγο θα γύρναγα στην δουλειά και τελείωσε και η κουβέντα. Όπως γίνεται με την πλειοψηφία των μαμάδων πλέον. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου και σου εύχομαι καλή συνέχεια.

Ναι, η απόφαση είναι προσωπική. Η δική μου άποψη είναι ότι καλή μαμά είναι η ισορροπημένη μαμά. Όσο πιο καλά είσαι με τον εαυτό σου, τόσο περισσότερα μπορείς να προσφέρεις στο παιδί. Ο χρόνος από μόνος του δεν λέει κάτι, αν η μητέρα δεν έχει κέφια ή όρεξη να επικοινωνήσει, να τραγουδήσει, να παίξει, να διασκεδάσει μαζί με το παιδί της. Όσο για τον παιδίατρο, η άποψη μου είναι ότι οι γιατροί είναι παράγωγα της κοινωνίας που τους ανέθρεψε και η τάση τους είναι προς τον συντηρητισμό, κάτι χρήσιμο για το επάγγελμα τους, αλλά όχι για τις κοινωνικές τους ευαισθησίες. Στη Δανία τον παίρνει να λέει τέτοια επειδή υπάρχει κοινωνική πρόνοια (αν έχει τόση ανάγκη και τη μαμά και τον μπαμπά κάθε παιδί μέχρι τα τρία, τι γίνεται που ο μπαμπάς πάει στη δουλειά; Έχουν μόνιμη έλλειψη πατέρα τα Δανάκια;)

Στην Αμερική που δεν υπάρχει άδεια μητρότητας οι μανάδες πάνε στη δουλειά ενάμιση μήνα μετά τη γέννα και κανένας παιδίατρος δεν λέει τέτοια. Με αυτό θέλω να πω ότι το τι έχει ανάγκη ένα παιδί (εκτός από αγάπη και ασφάλεια) και μέχρι πότε, είναι πολύ συχνά κοινωνική κατασκευή. Οπότε, επανέρχομαι στην αφετηρία: η απόφαση είναι προσωπική και δεν χρειάζεται να είσαι τρομερά πετυχημένη στη δουλειά για να δικαιολογήσεις ότι θέλεις να δουλέψεις, όπως δεν χρειάζεται να δικαιολογηθείς αν θέλεις να φροντίζεις το παιδί μέχρι να πάει φαντάρος. Καταλαβαίνω τις τύψεις που αντιμετωπίζεις αλλά εύχομαι σιγά σιγά να έρθει μια εποχή που οι γυναίκες δεν θα θεωρούνται αποκλειστικά υπεύθυνες για την ανατροφή των παιδιών και όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η δεμένη οικογένεια είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από την πλήρη παραίτηση ενός ανθρώπου από την προηγούμενη του ζωή.

Δεν είμαστε τροφοσυλλέκτες εδώ και αρκετά χρόνια, οπότε και οι αγκυλώσεις για την ανατροφή των παιδιών πρέπει κάποτε να προσαρμοστούν αναλόγως.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

59 points
Upvote Downvote

19
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
14 Θέματα σχολίων
5 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
15 Συντάκτες σχολίων
EvilGameofDronesLifowormXthesini Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Ghostwriter
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Είμαι 38 και έχω παιδάκι ενός έτους. Γύρισα στην εργασία μετά από 5 μήνες άδειας (4 μήνες + 1 μήνας ετήσια άδεια). Ο μικρός είναι με την νταντά του και μεθαύριο θα ξεκινήσει παιδικό σταθμό. Θα κρατήσω και την νταντά παράλληλα, οπότε θα έχω ευελεξία. Δεν έχω τύψεις, εργάζομαι για να προσφέρω στο παιδί (παιχνίδια, ασφάλεια υγείας, πανεπιστήμιο αργότερα – ελπίζω όχι ‘της σειράς’ κ.ά.) αλλά και στον εαυτό μου. Νοιώθω ασφάλεια, μέρος του συνόλου, συναναστρέφομαι με συναδέλφους, παίρνω ικανοποιήση που βγάζω λεφτά και συντηρώ το σπίτι (οικονομικά). Έχουμε φροντίσει με τον σύντροφο να μη σπαταλάμε σχεδόν καθόλου χρόνο στα… Διαβάστε περισσότερα »

mononoke
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πάντως η σχέση που είχες με τη δουλειά πριν δεν ακούγεται πολύ υγιής. Δούλευες 18ωρα και δεν είχες πρόβλημα αλλά σου άρεσε κιόλας λες. Δηλαδή είχες 6 ώρες το εικοσιτετράωρο για να χωρέσεις ύπνο, τις καθημερινές δουλειές και προσωπική ζωή. Προφανώς κοιμόσουν λιγότερο από 4ωρο δηλαδή και δεν είχες χρόνο για σχεδόν τίποτα άλλο. Δεν ξέρω, κάπως workaholic μου ακούγεσαι και θα πρότεινα να το ψάξεις λίγο.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Μου κακοφάνηκε η άποψη του συντρόφου σου, που λέει πως προτιμά να μεγαλώσει το παιδί με τη μητέρα του έκτος εάν αυτή καταπιέζεται. Μπορεί να κάνω δικές μου προβολές. Θα προτιμούσα η αντίδραση του συντρόφου σου να είναι: θα κάνεις αυτό που εσύ έχεις ανάγκη και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε. Ουσιαστικά με το να λέει ‘προτιμώ αυτό-εκτός εάν’ σου μεταβιβάζει την ευθύνη της απόφασης και της δίνει ενοχικό τόνο. Το κάνει να φαίνεται ως μια απόφαση που τελικά θα πάρεις λόγω εγωισμού: είσαι οικονομικά καλυμμένη, άρα το να πας να δουλέψεις το κάνεις για καπρίτσιο. Αρκετά ύπουλο. Γιατί δεν… Διαβάστε περισσότερα »

Το_κοτσύφι
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Εγω πάλι το βρίσκω εξοργιστικο αυτό που συμβαίνει. Αναμενόμενο, αλλά εξοργιστικο. Μόνο σκέψου πόσο η πλάστιγγα της ανατροφής βαραίνει σε σένα. Υποθέτω ότι οι λόγοι που αποφασίσατε να δουλεύει αυτός μόνο τον πρώτο καιρό ήταν και οικονομικοι, αλλά πολύ αμφιβάλλω αν ήταν μόνο οικονομικοί. Εσένα σε τρώνε οι τύψεις, οκ. Τον πατέρα του που δουλεύει και δεν βλέπει το παιδί γιατί δεν τον τρώνε;; Αναρωτιέμαι επίσης αν τέθηκε επί τάπητος να δουλεύεις μόνο εσύ αφού ειχες τόσο καλή θέση και να μεγαλώνει αυτός το παιδι. Κάτι μου λέει πως όχι. Και για να μην παρεξηγηθω δεν τα βάζω με την… Διαβάστε περισσότερα »

long_socks
Μέλος
Συμμετέχων

Προς την κοπέλα που έγραψε την ερώτηση αν διαβάσει το σχόλιό μου, έχουμε πει για μια πρώτη αμποσυνάντηση στις 3 Οκτωβρίου στην Κοπεγχάγη. Θα ταν ωραίο να γνωριστούμε. Και ο μικρός ευπρόσδεκτος εννοείται. Μπορείς να μας βρεις στη συζήτηση ‘Δανία’. 😊

Lady Chatterley
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Advocate

Ναι, ναι!

Between Worlds
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Χαχα! Μου αρέσει που κάνεις και διαφήμιση της συνάντησης!

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Θα βρεις δουλειά, τόσοι και τόσες βρήκαν. Με τέτοιο πλούσιο βιογραφικό είναι δυνατόν να μη βρεις; Θα ψάξεις εντατικά και θα βρεις. Βέβαια θα συμφωνήσω πως η απουσία από την αγορά για χρόνια δεν μετράει υπερ σου. Άρα, μην το καθυστερείς άλλο. Και αν αποφασίσεις να μείνεις και άλλο χρόνο στο σπίτι φρόντησε τουλάχιστον να μάθεις τη γλώσσα, θα μετρήσει πάρα πολύ υπερ σου αργότερα στο ψάξιμο δουλειάς. Και στην κοινωνικοποίηση. Είσαι ικανή, το έχεις, μην αυτοκόβεις τα φτερά σου, βουρ!!!!!

GameofDrones
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητή γράφουσα, εγώ πάλι δεν έχω καταλάβει γιατί έχεις τύψεις απέναντι στο παιδί σου. Δε σκοπεύεις να το εγκαταλείψεις, επιθυμείς να δουλέψεις και να λείπεις κάποιες συγκεκριμένες ώρες από το σπίτι. Αν οι συνθήκες της ζωής σας ήταν διαφορετικές, θα μπορούσε να μην τίθεται καν θέμα επιλογής και περίσκεψης και απλώς να ξαναγυρνούσες στη δουλειά μετά την άδεια μητρότητας. Όπως επίσης δεν καταλαβαίνω την ανάγκη που προφανώς σου έχει δημιουργηθεί (από ποιον; από τι;) να πρέπει να “δικαιολογήσεις” τη σχέση σου με την εργασία και την οπτική σου απέναντι σε αυτή. Μπορεί να είναι η ιδέα μου, αλλά πρόσεξα ότι… Διαβάστε περισσότερα »

mononoke
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Λυπάμαι αν φάνηκε επικριτικό το σχόλιο μου, δεν ήταν αυτή η πρόθεση. Στάθηκα σε ένα σημείο που μου φάνηκε ανησυχητικό. Μπορεί ο όρος workaholic να μην είναι επίσημος κλινικός όρος αλλά η υπερβολική προσήλωση στη δουλειά μπορεί να συνδέεται ακόμη και με ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές. Και το να αντλεί κανείς ευχαρίστηση από το στρες (δικά της λόγια) που προσφέρουν οι 18 ώρες δουλειας ημερισίως, κατα τη γνώμη μου είναι red flag. Προφανώς μπορεί να πέφτω εντελώς έξω, να μην υπάρχει τίποτα βαθύτερο που χρήζει διερεύνησης, απλά εμενα σε αυτό το σημείο μου άναψε ένα αλάρμ και το επισήμανα just in case.

GameofDrones
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Mononoke, thanks για την απάντηση! Καταλαβαίνω, κι έπρεπε να το εκφράσεις αφού είδες μια τέτοια διάσταση στα λεγόμενα της γράφουσας. Στις περιπτώσεις που όντως συντρέχει λόγος ανησυχίας για αυτοκατοστροφικές τάσεις, ο άμεσα εμπλεκόμενος δεν το βλέπει, οι απ’έξω είναι πιο οξυδερκείς και πρέπει να κρούουν κώδωνα. Ωστόσο εμένα το μέιλ της κοπέλας σε ό,τι αφορά τα πρώτα χρόνια μου έβγαλε λίγο μια “καριερίστα”, μια νέα γυναίκα που μπαίνει στον εργασιακό στίβο και συνειδητοποιεί τις δυνατότητές της, πιάνει την πέτρα και τη στύβει και γουστάρει. Και το υπόλοιπο μέιλ της, μου βγάζει – πάλι εντελώς υποκειμενικά και αυθαίρετα – άνθρωπο που… Διαβάστε περισσότερα »

Μέρσυ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μου άρεσε το κείμενό σου. Το αίσθημα αυτονομίας ειναι πολύ σημαντικό, ειδικά αν έχεις συνηθίσει σε αυτό. Πιστεύω ότι τα παιδιά παίρνουν εγκεφαλικά κύματα και αν θεωρείς ότι η σωστή απόφαση είναι να δουλέψεις και δεν έχεις τύψεις γι αυτό, το ίδιο στο περίπου θα νιώθει και το παιδί. Πώς και δεν σκέφτεσαι τη λύση του παρτ-τάιμ; Ειδικά στο εξωτερικό προσφέρεται πολύ. Έτσι μπορείς να κάνεις μια ομαλή αρχή. Επίσης: ξοδεύοντας από τα κοινά χρήματα δεν ξοδεύεις χρήματα που δεν έχεις δουλέψει, αν το σκεφτείς. Έχετε συμφωνήσει να μοιράσετε έτσι τους ρόλους ως ομάδα.

Westie
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Από πού και ως πού ακριβώς είναι δευτερεύον το ότι εξαρτάσαι οικονομικά από τον σύζυγο;

Lady Chatterley
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Advocate

Στη Δανια, αν δεν εργαζεται ο ενας γονιος τοτε δικαιουται ολη τη γονεικη αδεια ο εργαζομενος γονιος. Γιατι δεν κοιταει να παρει λιγη αδεια και ο συντροφος σου για να κανεις εσυ αλλα πραγματα εκτος παρκου; Για να βρεις δουλεια στη Δανια, και για ντοπιους και για ξενους, το πιο σημαντικο ειναι το προσωπικο σου δικτυο. Οσο πετυχημενη και να εισαι δεν σημαινει πως ψαχνεις σημερα, θα βρεις δουλεια αυριο. Θα σου προτεινα να ξεκινησεις τις επαφες οσο το γρηγοροτερο. Μπορει να παρει και πανω απο χρονο η αναζητηση εργασιας. Μεχρι τοτε θα εχει μεγαλωσει και το πιτσιρικι. Ασχετο αλλα… Διαβάστε περισσότερα »