Αγαπητή Αμπα! Είμαι 30 χρονών και εκείνος 39. Δουλεύουμε και οι δύο νυχθημερόν. 4 χρόνια και κάτι μαζί. Έρωτας, πάθος, θαυμασμός. Τα πρώτα 2 χρόνια. Γιατί μετά μας έφαγε η δουλειά. Και το να μαζεύουμε χρήματα. Για να μείνουμε μαζί. Και μαζεύουμε, και δεν φτάνουν, και φτου και από την αρχή. Και εγώ δεν είμαι καλά. Και όπως πάντα, κάνω τον καραγκιόζη. Μεσα μου νιώθω μπουχτισμένη από ρουτίνα και έξω μου είμαι τρελό παιδί χαρά γεμάτο. Για να μην τον στεναχωρήσω. Δεν του έχω δώσει το παραμικρό δείγμα. Αυτός νομίζει πως όλα είναι τέλεια, γιατί έτσι του τα παρουσιάζω. Γιατί δeν είμαι καλά? Γιατί επεξεργαζομενη τα όσα έχω ζήσει γενικά ως τώρα, εφτασα στο σημείο να δω ξεκάθαρα τον εαυτό μου. Και κατέληξα στο ότι μέχρι τώρα, 30 χρόνια τώρα, ζω στο πρέπει και ζω την ζωή των αλλων ,του κάθε συντρόφου που επέλεγα. Όμως τώρα, ο σύντροφος μου χτίζει τη ζωή του εξολοκλήρου πάνω μου. Να μείνουμε μαζί, να κάνουμε οικογένεια, να παντρευτουμε, να ζήσουμε στο μέλλον οσα στερηθηκαμε μέχρι τώρα. Και να σου πω κάτι Α μπα μου? Στερηθηκαμε πολλά. Από την έξοδο, από την ανεμελιά, από την εκδρομή, από το δέσιμο που μπορεί να δώσει μια στιγμή, ένα χάδι, ένα ηλιοβασίλεμα. Γιατί τα στερηθηκαμε? Γιατί έπρεπε πάντα μαζί να είμαστε στημένοι. Ραντεβού προγραμματισμενο σε ώρα και μέρος για σεξ, συνάντηση προγραμματισμένη στο ίδιο καφέ για να τον δω μέσα στην εβδομάδα ένα 2ωρο με τη συζήτηση να κινείται γύρω από τις δουλειές μας και από το πόσα χρήματα θα βάλουμε στην άκρη για να μείνουμε επιτέλους μαζί, και πως όλα θα αλλάξουν όταν μείνουμε μαζί. Και ρωτάω αγαπημένη μου, γιατί να μην είναι τώρα διαφορετικά και να περιμένω ένα σπίτι να μου τα αλλάξει όλα? Κάθε φορά η απάντηση διφορούμενη. Τον αγαπάω, αλλά νιώθω ότι δεν ζω. Και ειλικρινά δεν ζητάω μεγαλεία. Ποτέ δεν με ενδιέφεραν. Μια βόλτα στη θάλασσα, να ερθει να με πάρει απροειδοποιητα από τη δουλειά, ένα τηλέφωνο να μου λέει ότι με σκέφτηκε και όχι “άσε τί έγινε σήμερα στη δουλειά”. Πώς αυτά θα μου τα αλλάξει ένα σπίτι, δεν το καταλαβαίνω. Ναι, πράγματι τον θαυμάζω και τον νοιάζομαι, ναι πράγματι τον λαχταρώ, τον σκέφτομαι, ό,τι έχω του το δίνω με όλη μου τη καρδιά και ξέρω ότι όλα όσα σου γράφω τώρα είναι αμοιβαία και από την πλευρά του. Αλλά φοβάμαι.. Ότι δεν θα πετύχει. Και τον φόβο μου… δεν του τον έχω πει ποτέ. Γιατί επενδύει σε εμένα. Και όντως χτίζει τη ζωή του σε εμένα. Μοιάζει άδικο αυτό, γιατί και εγώ τα θέλω όλα αυτά. Αλλά για να φοβάμαι μήπως απλά θέλω έναν χώρο δικό μου που ποτέ δεν είχα και όχι έναν χώρο μαζί του. Με τρελαίνουν αυτές οι σκέψεις. Γιατί μου δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα μου. Πώς μπορώ να τον φρενάρω όταν εκείνος μόνο για το σπίτι μιλάει? Πώς να του πω ότι φοβάμαι μήπως δεν αλλάξει τίποτα όταν μαζεύουμε τόσο καιρό χρήματα για να μείνουμε μαζί? Πώς λες σε καποιον που αγαπάς ότι ναι, κάνουμε σχέδια τόσο αιρό αλλά τελικά φοβάμαι ότι στο σπίτι μας απλά θα συνεχίσει να κυλάει η ζωή μας έτσι και δεν θα αλλάξει κάτι? Σε μπέρδεψα. Και εγώ μπερδεμένη είμαι. Και μάλιστα πολύ. Παρεμπιπτόντως, όλα τα θέλω του τα έκανα δικα μου, με αποτέλεσμα να υποχωρω και να συμβιβάζομαι σε καταστάσεις. Και το έκανα τόσο αβίαστα, χωρίς να έχει καταλάβει ακόμα ότι κάποια πράγματα με ενοχλούν. Εθελοτυφλω δηλαδή. Από την άλλη, όλοι γύρω μου λένε ότι βρήκα επιτέλους έναν άνθρωπο που μου ταιριάζει. Και το βλέπω και εγώ. Αλλά αυτή η ρημαδα η ρουτίνα μας έκανε να ζούμε βδομάδα τη βδομάδα τα ίδια σκηνικά. Μου λείπει η ανεμελιά. Το εδω και το τώρα. Οι στιγμές. Τί να κάνω μου λες? Νιώθω ότι είμαι σε αδιέξοδο. Και δεν έχω πού να μιλήσω. Σε διαβάζω και σκέφτομαι μήνες να σου γράψω. Πραγματικά, μόνο αν μπορούσα να τα βγάλω από μέσα μου. Απάντησε μου σε παρακαλώ. Σε ευχαριστώ. -Confused
Δεν είσαι σε αδιέξοδο. Ακόμα δεν μπορείς να φανταστείς τι είναι αδιέξοδο,, και ευτυχώς, καλύτερα να μη μάθεις ποτέ. Δεν έχεις δεσμευτεί για τίποτα, νομικά. Όλα στον αέρα είναι. Ούτε καν συμβόλαιο σπιτιού. Ούτε πλυντήριο δεν έχετε πάρει μαζί. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει συναισθηματικό δέσιμο ή υπόσχεση για το μέλλον, αλλά είσαι πολύ μακριά από αδιέξοδο. Οι άλλοι δεν έχουν ιδέα με ποιον ταιριάζεις, ούτε ξέρουν αν σου ταιριάζει αυτός που έχεις, ούτε μπαίνουν στον κόπο να κάνουν ψυχογράφημα. Βλέπουν αυτό που δείχνετε προς τα έξω, και λες ότι είσαι άνθρωπος που μια ζωή ζεις την ζωή των άλλων, τη ζωή του συντρόφου που επιλέγεις. Άρα τους έχεις ήδη ξεγελάσει. Έχεις συμβιβαστεί με πράγματα που δεν αντέχεις χωρίς να μπορείς να πεις πότε έκανες την υποχώρηση. Οι άλλοι αυτό που θέλουν είναι τα ξεκάθαρα πράγματα. Σιχαίνονται τα διφορούμενα.
Εσείς δείχνετε ξεκάθαροι: μαζεύετε λεφτά για να παντρευτείτε και να κάνετε οικογένεια. Άρα, ταιριάζετε. Η αγάπη δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός λόγος για να χτίσεις τη ζωή σου με αυτόν, ή με οποιονδήποτε. Για να ευδοκιμήσει μια σχέση στο μέλλον πρέπει να υπάρχει κοινό όραμα ευτυχίας. Εσύ είσαι σε θέση να περιγράψεις το δικό σου με ακρίβεια. Το δικό του ποιο είναι; Δεν το λες, αλλά το περιγράφεις έτσι ώστε να καταλαβαίνουμε ότι δεν σου αρέσει καθόλου, και παριστάνεις ότι είσαι εντάξει με αυτό επειδή έτσι έχεις συνηθίσει να κάνεις. Άκου τώρα τι σε κρατάει να μην κάνεις αυτό που θέλεις, που είναι να ακυρώσεις τα πάντα. Ούτε η αγάπη, ούτε οι άλλοι που σου λένε ότι ταιριάζετε, ούτε το παρελθόν σας.
Φοβάσαι να μην πέσεις στα μάτια του. Αν υπήρχε ένας τρόπος να φύγεις και αυτός να συνεχίσει να σε βλέπει όπως σε βλέπει τώρα – μια γυναίκα με την οποία θα μπορούσε να στήσει τη ζωή του- θα το έκανες χωρίς να νιώθεις αυτό που λες «αδιέξοδο». Φοβάσαι να γίνεις δυσάρεστη. Φοβάσαι ότι οι άλλοι θα πουν ότι έκανες λάθος. Φοβάσαι να ταράξεις να νερά της φαινομενικής ησυχίας. Σκέψου καλά αν αυτοί είναι καλοί λόγοι για να δεσμευτείς για μια ζωή. Και το πιο προφανές: αν μείνετε μαζί, θα μάθεις αν όλα αυτά που προβλέπεις γίνουν πραγματικότητα. Τι θα σε εμποδίσει να φύγεις τότε;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Άμα δεν μπορείτε να πάτε μια βόλτα στη θάλασσα τώρα που είστε στα μέλια και στα σιρόπια, δεν θα πάτε ούτε με τη συγκατοίκηση. Κάνεις ένα λάθος, αγαπητή Confused και αν δεν το αλλάξεις θα το πληρώσεις πολύ ακριβά. Δεν βάζεις πουθενά τον εαυτό σου μέσα στη σχέση. Κάνε μια κουβέντα με τον άνθρωπο, διατύπωσε τις επιθυμίες σου και παρατήρησε την αντίδραση του. Αν δεις ότι είναι απρόθυμος να κάνει ένα βήμα για να ικανοποιήσει τα δικά σου θέλω θα πρέπει να σκεφτείς. Και μην υποτιμάς καθόλου μια βόλτα στη θάλασσα ως λόγο χωρισμού. Αν ο άνθρωπος σου δεν μπορεί… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ δεν κατάλαβα ακριβώς ποια είναι η κατάσταση. Δουλεύετε 2 χρονια ασταμάτητα με σκοπό να συγκατοικήσετε; Και δε γινεται ακόμα; Τι σπίτι είναι αυτό που θα πάτε και πόσα χρόνια πρεπει να μαζέψεις κομπόδεμα για να το φτάσεις; Δε θα ήταν ευκολότερο να συγκατοικείτε ενω δουλεύετε τοσο πολυ, ωστε να συγχωνευτούν και τα έξοδα; Μπερδεύτηκα λίγο με το όλο πλάνο!
Να δώσω και μια άλλη διάσταση: μήπως δε σου αρέσει η ζωή σου; Μήπως περιμένεις από αυτόν να της δώσει ενδιαφέρον; Γιατί δεν πας εσύ να τον πάρεις μια μέρα από τη δουλειά να πάτε στη θάλασσα και να πεις «ας ξεχάσουμε τη δουλειά για απόψε κι ας πιούμε μια μπύρα» ή ό,τι θες τελοσπάντων. Σε αυτά πρέπει ο ένας να παρασέρνει τον άλλο. Μήπως θες να ξεβολευτείς από τη ρουτίνα αλλά δεν ξέρεις τον τρόπο και δε θες να κάνεις και τον κόπο; Σε κάθε περίπτωση είσαι νέα και είναι η ζωή σου. Έχεις δικαίωμα στη διασκέδαση και στην… Διαβάστε περισσότερα »
Κατά τη γνώμη μου, η ανεμελιά των ’20 δεν επιστρέφει (εκτός ίσως από όταν κανείς φτάνει στη σύνταξη και τότε παίζεται…). Μαθαίνουμε να ζούμε χωρίς ανεμελιά ή μαλλον, για να μη σε τρομάξω κιόλας, με την ανεμελιά των λίγων ημερών όταν ολοκληρώνεται ένα πρότζεκτ, όταν ξεκλέβουμε λίγες μέρες για διακοπές κτλ. Κι αυτό πριν καν έρθει το παιδί (γιατί απ’ ότι καταλαβαίνω το παδί είναι μέσα στα σχέδιά σας). Ωστόσω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να του τα κρύβεις όλα αυτά. Το να τα κρατάς μέσα σου είναι ορολογιακή βόμβα στη σχέση σας. Λες για να μην τον στενοχωρήσεις. Τότε τι… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί αυτά που ζητάς δεν τα κάνεις εσύ? Για αρχή να δεις πως αντιδρά. Τηλεφώνησε του εσυ αλλά για καλημέρα, για φιλιά για να του πεις σαγαπω! Πρότεινε του εσύ καφε σε νέο προορισμό που άκουσες από συναδέλφους. Κανε πρόγραμμα για βόλτα στην παραλία το Σάββατο και δωστου ραντεβού. Μπορεί κι αυτός να ρουτινιασε, δεν το ξέρεις, βλέπεις κι εσύ αυτό που αυτος σου δείχνει, όπως αυτός βλέπει αυτό που του δείχνεις. Εξέφρασε τα θέλω σου με πράξεις και αν ανταποκριθεί θετικά τότε είσαι στο σωστό δρόμο, αν αρχίσει να απορεί, να δυσανασχετεί που βγαίνει από τη ρουτίνα του, τότε… Διαβάστε περισσότερα »
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος σκυμένος στο τραπέζι καθετ’ ένας γέρος∙ με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά. Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια Σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια Που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά. Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει. Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό. Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα· και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! — την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό». Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω πως τα σχόλια με συμβουλές περιττεύουν στα “α μπα; classics”. Είναι παλιές ερωτήσεις, οπότε ό,τι ήτανε να γίνει θα έχει γίνει. Η συγκεκριμένη ερώτηση είχε ανέβει πριν καμιά 2ετία αν θυμάμαι καλά.
Πράγματι Τρελό Ηλεκτρόνιο ( ωραιο το nickname ) υπάρχουμε όμως κ εμείς που μπορεί να ταυτιζομαστε ή να βρίσκουμε κάτι κοινό σε κάθε ερώτηση κ οι απαντήσεις της Α μπα παρέας είναι βοηθεια
🤦♀️ Μα φυσικά…🤦♀️ Ωραία θα ήταν όμως να είχαμε update!
Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μιλάνε τα ζευγάρια μεταξύ τους, αμα δεν μιλήσεις με τον άνθρωπο σου με ποιον θα μιλήσεις; Πες του ρε φιλε εγώ δεν θέλω όλο δουλειές και δόσεις και δάνεια κτλ, θέλω να πάω μια εκδρομή, θέλω να πάω στην θάλασσα σήμερα, θέλω εκείνο, θέλω το άλλο… Αμα του εκφράσεις τις επιθυμίες σου και φας άκυρο, τότε φύγε μακριά, δεν πρόκειται να φτιάξουν τα πράγματα στην πορεία… Άμα όμως δεις να έχει ανταπόκριση όλα λύνονται. Καμιά φορά η καθημερινότητα μας κάνει όλους πολύ βαρετούς και πρέπει κάποιος να μας ξυπνήσει για να βγούμε από αυτή.
Εμένα τ κείμενο σ μου έβγαλε μια νοσταλγία του “δεν έχω ζήσει τη ζωή μου ,πάω ν δεσμευτω-ενώ δεν το θελω-κ ν περάσω τ υπόλοιπο της παντρεμένη κ με παιδιά… Αγαπητή γράφουσα,δεν σου φταίει ο σύντροφός σ,ο εαυτός σου είναι τ πρόβλημα.δεν έχεις ζήσει μόνη σ,δεν έχεις εμπειρίες, δεν φαίνεται ν έχεις ταξιδέψει κ γενικά ν κάνεις ότι κ όπως θες.φαινεται ότι είσαι καταπιεσμένη απ αυτόν τον άνθρωπο γιατί προφανώς θες ν φύγεις απ τ πατρικό σου κ να πας σε άλλο σπιτι(για ν γλιτώσεις απ τους γονείς σ???)Κ πιαστηκες απ αυτόν ως την τελευταία σ ελπίδα γ ν φύγεις… Διαβάστε περισσότερα »