Αγαπητή Αμπα, Ήμουν με κάποιον για πάρα πολλά χρόνια. Παντρεύτηκαμε μικροί κ ερωτευμένοι. Κάναμε 2 παιδιά. Περάσαμε όμορφα κ δύσκολα αλλά πάντα τον λάτρευα κ τον θαύμαζα. Κυρίως το ήθος του κ τις ιδέες του! Τελικά για να μην σε κουράσω χωρίσαμε. Με άφησε για μια γυναίκα ακριβώς σαν αυτές που έκραζε κ έγινε κι αυτος ακριβώς που κορόιδευε… Δεν θα θίξω τον πόνο που ένιωσα. Θα σε ρωτήσω μόνο πως αλλάζει έτσι κάποιος? Αλλάζει τόσο? Κρύβεται Καλά μήπως κ ξαφνικά εμφανίζεται ο πραγματικός εαυτός του? Η τελικώς εμείς εθελοτυφλούμε για να δικαιολογούμε τον εαυτό μας??? Και στο τέλος της μέρας, μήπως όλα γίνονται για την πάρτη μας κ ολα τ αλλά για το θεαθήναι?
– Διονυσια
Είναι αδύνατον να σχολιάσουμε έναν γάμο μέσα από πέντε προτάσεις που προέρχονται μόνο από τη μία πλευρά. Ο κόσμος αλλάζει, όχι με την έννοια της μετάλλαξης, όμως. Με τα χρόνια ίσως να έχει λιγότερες αναστολές και να έχει περισσότερο θάρρος να ζήσει αυτό που από πάντα ήθελε. Όταν κοροϊδεύεις κάτι, μπορεί να το κάνεις επειδή κάνεις τα σταφύλια κρεμαστάρια. Στο τέλος της ημέρας πάντως, όσο και αν αντιπαθώ αυτή την έκφραση, ναι, όλα για την πάρτη μας γίνονται. Αυτό δεν σημαίνει ότι ό,τι κάνουμε έχουν στόχο να βλάψουν τους άλλους.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Με εξαίρεση περιπτώσεις όπου ενα τρανταχτό γεγονός σου αλλάζει την κοσμοθεωρία,από μια ηλικία και μετά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν,απλώς αποκαλύπτονται
Συμφωνω.
Να προσθεσω οτι ναι, ολα για τον εαυτο μας τα κανουμε. Ακομα κι αυτα που δινουμε στους αλλους, ουσιαστικα εμας τους ιδιους χαροποιουν και γεμιζουν.
Πιστεύω το μυστικό κρύβεται στο “παντρευτήκαμε μικροί”. Οι άνθρωποι αλλάζουν γενικότερα όσο μεγαλώνουν. Τους αλλάζουν οι νέες εμπειρίες. Και αν δεν είχες τόσες εμπειρίες, σε αλλάζει η ανασφάλεια του τί έχασες. Αν σε εκείνο το σημείο είσαι και ατομικιστής, δε σε νοιάζει ποιον θα πάρει ο χάρος.