Αχ Α Μπα.
Γιατί νιώθω τόσο χαμένη? Για το τί θα κάνω στη ζωή μου, πώς θα το ψάξω, που έχασα χρόνο, που έχασα ευκαιρίες, που πώς τα κατάφερα κ κοιτάζω κ συγκρίνομαι με άλλους. Ξέρω, δεν έχει νόημα ο άλλος, το παρελθόν που έφυγε, οι ευκαιρίες που ξεγλίστρησαν, αλλα με πιάνει αυτη η φρίκη συχνά. Αλλα τα κατόρθωσα και με έφτασα στο σημείο που τα τέλειωσα όλα αργοπορημένη και πλέον είναι κ η κατάσταση δύσκολη…και εγώ ακόμα αναποφάσιστη για το επόμενο βήμα. Το μέλλον μας τελικά καλύτερα να αποφασίζεται στην τύχη? Αδράττοντας την ευκαιρία που σου παρουσιάστηκε μόλις? Διαλέγω κάτι και μένω σε αυτό για αρχή? Μέχρι κ το μάστερ μου είναι μια απόφαση σε ομίχλη προς το παρόν. Ελπίζω σε ένα μήνα που θα το δημοσιεύσεις να έχω ξεχαωθεί κ χωρίς να μου απαντήσεις στην πιο ασαφή ερωτηση απο καταβολής Αμπα, που κ εμένα θα με εκνεύριζε.Φιλιά-Duh
Κι εγώ αυτό ελπίζω.
Αν βρίσκεσαι προ μάστερ και αυτό σημαίνει ότι είσαι κάτω των 25 οι ανησυχίες σου είναι φυσιολογικές αλλά – πώς να το πω τώρα- κάπως κωμικές. Για τον χαμένο χρόνο στενοχωριούνται οι ετοιμοθάνατοι, οι συνταξιούχοι, όσοι έχασαν δεκαετίες με τη λάθος δουλειά ή τον λάθος άνθρωπο, και εκεί υπάρχει σοβαρό ζήτημα. Είσαι, νομίζω, πολύ μακριά από το να δικαιολογείται να κλαις για τον χαμένο χρόνο.
Για να μην τον κλάψεις στο μέλλον βέβαια, πρέπει πράγματι να σκεφτείς τι θα κάνεις και όχι, δεν είναι καλύτερα να αποφασίζεται το μέλλον στην τύχη. Η τύχη κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι μαζί σου γιατί υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί πάνω από σένα που έχουν γεννηθεί μέσα στην τύχη, και όπως καταλαβαίνεις, προηγούνται. Η τύχη τελικά θα αποφασίσει τα μελλούμενα, αλλά σίγουρα πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς για να βοηθήσεις τις πιθανότητες υπέρ σου.
Το τι πρέπει να κάνεις τώρα κανείς δε μπορεί να σου πει, όλα τα ρίσκα δικά πρέπει να είναι. Κατά τη γνώμη μου μόνο μια παρατήρηση: μην βιάζεσαι να χαρακτηρίσεις έναν χρονικό διάστημα «χαμένο». Η αδράνεια, η απουσία, η αφαίρεση, δεν είναι φαντάσματα, είναι οντότητες που μπορούν να βοηθήσουν την εξέλιξη όσο και οι πράξεις, τα τυχαία γεγονότα, η καλή τύχη. Χρειάζεται χρόνος για να ωριμάσουν αποφάσεις, για να ανασυγκροτηθούν δυνάμεις, για να γίνει απογραφή. Δεν είμαστε μηχανές που ορμάνε μπροστά χωρίς διακοπή. Και οι αμφιβολίες, και οι παύσεις, όλα χρώματα της παλέτας είναι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είμαι ακριβώς στην ίδια φάση. Ετών 24. Βέβαια εγώ δε θεωρώ ότι έχω χάσει χρόνο. Αγχώνομαι περισσότερο για το τι θα κάνω στο μέλλον, ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις μου οι οποίες πρέπει να είναι σωστές και να μου δώσουν το καλύτερο δυνατό. Σκέφτομαι, ψάχνω τρόπους κλπ και αυτό με έχει κάνει να πάρω απόσταση από τον περίγυρο. Καμία φορά αισθάνομαι ότι έχω γίνει μονοχνωτη, εγώ που ήμουν τέρμα κοινωνική. ή έχω κατάθλιψη ή περνάω τη φάση μου. Νιώθω ότι τώρα ενηλικιώθηκα και όχι στα 18. Τώρα που δούλεψα για πρώτη φορά και κατάλαβα ότι η ζωή θέλει κόπο.… Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάζω κάτι τέτοια και θυμάμαι ότι δεν είμαι μόνη. Διαβάζω και την απάντηση της Λένας και σταματάω το αυτομαστίγωμα. Στα 30 κατάφερα επιτέλους να δω με άλλο μάτι τις σχέσεις μου,να φύγω από όσες δεν με καλύπτουν και να διεκδικήσω νέες.
“Και οι αμφιβολίες, και οι παύσεις, όλα χρώματα της παλέτας είναι.”
Ώρα για δράση!
Υπήρξα για περισσότερο από 10 χρόνια σε μια πολλή δύσκολη σωματικά και πνευματικά δουλειά χωρίς τις ανάλογες αποδοχές. Πριν περίπου 10 χρόνια κατάφερα να δημιουργήσω μια ευκαιρία για τον εαυτό μου και να ξεφύγω οριστικά, με μεγάλη, τεράστια επιτυχία. Όλα αυτά τα χρόνια έτρωγα και τρώω φρίκες με τον χαμένο χρόνο στην προηγούμενη δουλειά μου. Όλα αυτά τα χρόνια παράλληλα κάνω την απογραφή που έγραψε και η αμπά. Τελευταία κατάλαβα και προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως αυτό που θεωρούσα χαμένος χρόνος ήταν το κύριο συστατικό της επιτυχίας μου.
Χαμένος χρόνος είναι να κάνεις την ίδια δουλειά 20 χρόνια και να βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους. Να μην ανανεώνεται το πάνελ. Στα 25 δεν υπάρχουν τέτοια θεματα.
Πω πω νόμιζα ότι την έστειλα εγώ την ερώτηση! Τόση ταύτιση!