Γεια! Ζω στο εξωτερικό, είμαι λίγο πριν από τα 30, στον περίγυρό μου αρχίζουν να είναι όλοι ζευγαρωμένοι και μένα αρχίζει και μου θολώνει το μυαλό. Δεν ξέρω τι σκέφτομαι ακριβώς, τι με ενοχλεί στ’ αλήθεια. Η μοναξιά; Ότι μεγαλώνω και μένω μόνη μου αντί να προχωράω σε πιο ώριμες ερωτικές σχέσεις; Ή απλώς και μόνο η κοινωνική μου καταξίωση ή έστω η κοινωνική πίεση που νιώθω, αφού επιλέγω να βλέπω παντού ζευγάρια;
Δυσκολεύομαι, Α μπα;
Όλα μαζί. Ο συνδυασμός της κοινωνικής πίεσης με ιδέες που έχουν εισχωρήσει στο μυαλό όλων μας σχεδόν από τη γέννηση, η αδυναμία να ανταποκριθείς σε ό,τι είναι αόρατα γραμμένο, δημιουργεί την αίσθηση αποτυχίας και τη σκέψη «δεν ανήκω πουθενά».
Σε θολώνει το ότι οι υπόλοιποι έχουν προχωρήσει στην επόμενη πίστα κι έχουν κατακτήσει μία από τις απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από εμάς: να ζευγαρώσουμε, να μη χωρίσουμε. Σε θολώνει η πεποίθηση που έχουν πολλοί πριν παντρευτούν, ότι οι παντρεμένοι «ξεμπέρδεψαν», «έδεσαν τον γάιδαρό τους», «μπορούν να αράξουν τώρα». Αυτές οι εκφράσεις έχουν ριζώσει μέσα μας μέσω της επανάληψης που γίνεται με διάφορους τρόπους γύρω μας, με τεράστια συνέπεια και επιμονή. Όσο και να χρησιμοποιούμε τη λογική μας, όταν χαλαρώνουν οι αντιστάσεις μας αυτές οι σκέψεις επανέρχονται όπως οι μύγες γύρω από το καρπούζι.
Και τώρα η πραγματικότητα: έχεις πολλά χρόνια μπροστά σου. Ο καθένας παντρεύεται όποτε του αρέσει, αλλά το «νωρίς» και το «αργά» αλλάζει ανά παρέα. Για άλλους το 25 είναι προ πολλού ώρα για παιδιά, για άλλους ο γάμος πριν από τα 30 οδηγεί με βεβαιότητα σε διαζύγιο. Ποιος έχει δίκιο; Κανένας.
Και η πιο σκληρή πραγματικότητα: Όλοι ζηλεύουν αυτό που δεν έχουν. Είμαστε όλοι μικρά παιδιά. Θέλουμε αυτό που έχουν οι άλλοι, αδιαφορώντας για όσα έχουμε εμείς, επειδή τα θεωρούμε δεδομένα, μέχρι κάποιος να θελήσει να μας τα πάρει. Εσύ ζηλεύεις τα ζευγάρια, τα ζευγάρια ζηλεύουν τους ελεύθερους. Ποιος περνάει καλύτερα; Κανένας.
Μόνο τη δική σου ζωή μπορείς να ζήσεις. Παραδειγματίσου απ’ όσα συμβαίνουν γύρω σου. Σε οργανωμένη κοινωνία ζούμε, αλλά μην πιστεύεις όσα βλέπεις. Τα ζευγάρια καταναλώνουν πολύ χρόνο λειαίνοντας τις διαφορές τους μπροστά σε άλλους. Τα ζευγάρια δέχονται επίσης μεγάλη πίεση να ανταποκριθούν στα πρότυπα και η παράσταση που δίνουν σε δημόσιους χώρους μερικές φορές είναι τόσο καλή που η εσωτερική τους ζωή είναι εντελώς αόρατη. Κανείς δεν έχει «ώριμη ερωτική σχέση», όλοι θολωμένοι είναι, όπως κι εσύ, προσπαθώντας με αγωνία κάπου να ταιριάξουν.
Και τώρα, βγες έξω να απολαύσεις τη ζωή σου χωρίς να σε παραπλανούν οι αντανακλάσεις!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Μπράβο Α,μπα για την απάντηση. Το να είσαι ζευγάρι συνοδευτεί από απίστευτο βάρος στερεοτύπων του μονογαμικού τρόπου σχετίζεσθαι. Το ζήτημα είναι να μη περνά όλη του τη ζωή καποιος μετρώντας (και σναμετρώμενος με) τους αντικατοπτρισμούς του στα στερεότυπα.
μάλλον επιλέγεις τι βλέπεις….όταν ψαχνουμε σύντροφο βλέπουμε παντού ζευγάρια γάμους…και όταν θέλουμε παιδί βλέπουμε παντού έγκυες…
Στα 30 σταματάς να είσαι 20 και αυτό είναι μια πραγματικότητα για πολλές/ους ενοχλητική. Αλλά. Στα 30 είσαι ακόμα πολύ νέα, ενώ ξέρεις λίγο καλύτερα τον εαυτό σου και ίσως το τι ζητάς. Το πρόβλημα το δημιουργούν οι πεποιθήσεις και οι προσδοκίες που κουβαλάμε λόγω συνθηκών. Αν νιώθεις ελλιπής τώρα, θα ένιωθες -για άλλα θέματα- ελλιπής και με οικογένεια. Αυτό που θα σου προτείνω είναι να μην ασχολείσαι τόσο με το τι έχεις “καταφέρει”, αυτό πάντα θα εξαρτάται από πώς τα εκάστοτε κέφια σου και μην πιστεύεις όλα όσα σκέφτεσαι.
Γενικά συμφωνώ με την τοποθέτηση ότι οι άνθρωποι αναζητούν/ζηλεύουν/νοσταλγούν ‘αυτό που τους λείπει’, ωστόσο διακρίνω και ενα ίχνος ‘ψευδούς ισοδυναμίας’: Για να είσαι μόνος/μόνη, δεν χρειάζεται ούτε προσπάθεια, ούτε ιδιαίτερη ικανότητα. Απλώς κάθεσαι σπίτι σου και δεν μιλάς με κανέναν / δεν γνωρίζεις καινούρια άτομα κτλ. Από την άλλη για να βρεις ένα σύντροφο θέλει επένδυση χρόνου / ενέργειας, αυτοβελτίωση, κοινωνικοποίηση, σωστό timing και συγκυρίες. Για τους περισσότερους δηλαδή ανθρώπους δεν αποτελούν δυο ‘εξίσου προσβάσιμες επιλογές’ ωστε να πουν ‘χμμ αυτην την περίοδο μου πάει περισσότερο να είμαι single’ ενω 6 μηνες μετά ‘χμμμ νομίζω οτι ήρθε η ώρα για… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί μας το έχουν κάνει κλύσμα!
Θα εκφράσω μια τελείως προσωπική οπτική για τον κόσμο: εγώ νιώθω ότι η ζωή είναι πιο βαρετή και προβλέψιμη όταν είμαι σε σχέση. Και συνήθως κάνω την ίδια σκέψη για τα ζευγάρια γύρω μου by extension. Αν ήμουν σε παρέα μόνο με ζευγάρια θα τσατιζόμουν μόνο και μόνο γιατί θα ένιωθα τις εξόδους βαρετές.
Πριν καμία δεκαετία ήταν της μόδας και πανάκεια στο φατσοβιβλίο το είμαι σε σχέση με τον/την. Μετά από λίγο είμαι σε πολυγαμική / ανοιχτή σχέση.
Δεν χωρούσαν τότε εκεί οι σχέσεις ομόφυλων ζευγαριών και άλλων σεξουαλικών προσανατολισμών.
Το είμαι ζευγαρωμένη και καμαρώνω είναι σαν να κάνω αρραβώνα εν έτη 2021.
Είσαι νέα και θα μάθεις να ξεχωρίζεις τον νεο συντηρητισμό από το κυνήγι μαγισσών της ώριμης σχέσης και γάμου.
Χάχα, στατιστικά είναι απίθανο αυτό, εκτός και αν περιορίζεις το pool των υποψηφίων εραστών στους ανθρώπους του κύκλου σου, οπότε ναι, εκεί έχεις περιορίσει τις επιλογές σου μόνη σου! Εδώ υπάρχει το World Wide Web! Βέβαια θέλει πολύ δουλειά για να χρησιμοποιήσεις το ίντερνετ σωστά και αυτό που νομίζω βρίσκεται στον αναστεναγμό κάποιων singles είναι η δουλειά που φαίνεται να πρέπει να κάνουν για να βρεθούν εκεί που επιθυμούν. Κατά τα άλλα συμφωνώ με την απάντηση της Λένας, το ζευγάρωμα δεν είναι επίλογος και happily ever after.
Παιδιά μόνο εμένα μου φαίνεται τρομακτική η ιδέα του γάμου και ότι όσο πιο κόντα φτάνεις στην αποδοχή της έννοιας “δένω τον γάιδαρο μου με κάποιον” τόσο πιο πολύ χάνεις τον εαυτό σου ; Σοβαρά , αυτο που λένε “τώρα δεν χρειάζεται να ψάχνεις άλλο, αράζεις” με τρομάζει γιατί η πλεοψηφία το πιστεύει. Οτι πιστεύετε πως θα βρείτε το άλλο σας μισό εκει έξω που θα σας καταλαβαίνει και θα σας κάνει να χαμογελάτε κάθε μέρα και πως όταν το παντρευτείτε όλα στη ζωή σας θα φτιάξουν. Αν πάτε κάτω απο αυτές τις προοιποθέσεις και παντρεύεστε, αφήστε το καλύτερα…