“Τον αγαπας, επικοινωνεις, γελας, εχει την ευφυια που σε κραταει ερωτευμενη,οχι βαρδυγδουπες δηλωσεις,υγιεις διαφωνιες,και ολα αυτα που νιωθεις πως θες ν μεινεις σαυτην την σχεση για παντα!Και ξαφνικα περιοδος συνεχομενων διαφωνιων και τσακωμων,Κ σου λεει πως εσυ συνηθως ψαχνεις να βρεις αφορμη να τσακωθεις, λες και το πολυ καλα σε φοβιζει???!!σε σοκαρει κ λες α μπα?ή μηπως εχει δικιο?τι ψυχολογικο υποβαθρο βρισκεις εσυ?δεν βαρεθηκες, οχι..ουτε επαψες να αγαπας…απλα συμβαινει…η μηπως τα παλια αποθημενα βγαινουν μπροστα?τοσο φοβιτσιαρα πια? (το β ενικο της ταυτισης,το ευαναγνωστο ξες..) ;)))”- -mulanita-
Παρακαλούνται αυτοί που έχουν βρει έρωτες να κάνουν στην άκρη για όσους ψάχνουν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ποιο ευανάγνωστο, καλή μου;
Τρεις φορές το διάβασα και η απορία είναι ίδια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου. ΜΑ ΤΙ ΛΈΕΙ;;;
ρε παιδιά μην γράφετε όπως μιλάτε….δεν βγάζει νόημα και χρειάζεται να το διαβάσεις 2-3 φορές για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής.
Πρώτη φορά που δεν κατάλαβα ούτε την ερώτηση, αλλά κυρίως, ούτε και την απάντηση! 🙃
Οποιος καταλαβε να δώσει τα φώτα του στα σχόλια, νταξ?! …
“Σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι πίσσα, σκοτάδι είσαι σκοτεινό, σκοτοσκοτεινιασμένο, σκοτάδι κατασκότεινο, και βράδυ βραδιασμένο.” Λάκης Σκουτάρης – Ένας λογικός τρελός
Αυτές οι ερωτήσεις, οι λακωνικες, οι ποιητικες, στο β΄ ενικό, χρειάζονται μόνο λίγο μέτρο και ομοιοκαταληξία και θα γίνονταν μια χαρά καλοκαιρινά ελληνικά Χιτ τραγούδια!
Ρε παιδιά μην γράφετε αλαμπουρνέζικα! Να καταλαβαίνουμε τουλάχιστον τι διαβάζουμε.
Είχα έναν γκόμενο που έλεγε πόσο πολύ φοβάμαι να δώσω,πόσο φοβιτσιαρα είμαι να μην εκτεθω και φάω τα μούτρα μού,τελικά κατάλαβα ότι ήθελε να με χειρίζεται μέσω αυτού και να μου μεταβιβάσει το πρόβλημα. Πρόσεχε και αν δεν θες να ενδώσεις καλά κάνεις και φοβάσαι. Το “πολύ καλά ” για κάποιους είναι τέλειο και για άλλους είναι μέτρια..
mulanita, αν δεν μπορείς πρώτα εσύ η ίδια, και μετά οι δυό σας να αντιληφθείτε και να συμφωνήσετε αν όντως υπάρχει κάτι που σας χωρίζει, περιμένεις η αμπά να το ρίξει κορώνα-γράμματα ξερωγώ ή να μυρίσει τις δάφνες και να σου βγάλει τον χρησμό; 🙂
ώς παθών από την αντίπερα όχθη πάντως, όταν συνειδητοποιώ πως τα απωθημένα που αναφέρεις, μέσα της, βαραίνουν περισσότερο από αυτό που πάμε να φτιάξουμε, τότε γυρίζει ο διακόπτης, ανεπιστρεπτί.
Καμία φορά το πολύ καλό οντως μας τρομαζει και μπορεί ασυνείδητα να κάνουμε πράγματα για να το σαμποτάρουμε. Η συνήθεια του μυαλού έχει μεγάλη δύναμη. Εάν έχω συνηθίσει να απογοητεύομαι και έχω μια αρνητική αντιμετώπιση της ζωής, θα προτιμήσω υποσυνείδητα (με το να σαμποτάρω τον εαυτό μου) να βγω αληθινή, παρά να πιστέψω ότι τα πράγματα αλλάζουν. Δεν ξέρω αν είσαι αυτή η περίπτωση αλλά σίγουρα ένας ψυχολόγος θα σε βοηθήσει να το βρεις.