«Α, μπα» classics: Έχω πρόβλημα με τ’αδέρφια μου

Ρε συ α μπα, όλο λέω να σου γράψω και όλο το αποφεύγω. Θέλω να σου μιλήσω για τα αδέλφια μου και τη σχέση μου μαζί τους. Μεγαλώσαμε σε μια δύσκολη οικογένεια, με δυσκολίες οικονομικές, κοινωνικές και πολλά οικογενειακά προβλήματα, με δυο γονείς εντελώς ανώριμους για να κάνουν οικογένεια και εμείς πάντα στο κέντρο των προβλημάτων, να ακούμε τους τσακωμούς τους, να προσπαθούμε να βρούμε λύση στα προβλήματά τους, να υφιστάμεθα τα ψυχολογικά της μητέρας μας και τον εξευτελισμό και την αδιαφορία του πατέρα μας. Τέλος πάντων, με λίγα λόγια περάσαμε δύσκολα παιδικά χρόνια και πίστευα ότι και τα 3 αδέλφια θα μαθαίναμε από τα λάθη των δικών μας και θα γινόμασταν διαφορετικοί και κυρίως καλύτεροι. Η αδελφή μου αρχικά είναι η μεγαλύτερη και από τα 3 αδέλφια. Ήταν πάντα τρομερά αυταρχική, εγωίστρια και απίστευτα συμφεροντολόγα. Έκανε πράγματα που ωφελούσαν μόνο εκείνη, έκρινε αυστηρά τους άλλους και κορόιδευε τους πάντες. Δεν είχε ποτέ σταθερές φιλίες, έκανε πάντα περίεργες σχέσεις που κατέληγαν άσχημα και είχαν συνέπειες σε όλη την οικογένεια και γενικά δεν σεβόταν κανέναν και τίποτα. Ακόμη και τώρα οι γονείς μου την φοβούνται, δεν της φέρνουν ποτέ αντίρρηση και λένε τα παράπονά τους σε εμάς μόνο πίσω από την πλάτη της. Είχε περάσει για σπουδές σε μια κοντινή πόλη από το πατρικό μας, νοίκιαζε πάντα μεγάλα σπίτια και τα επίπλωνε μεγαλοπρεπώς, αδιαφορούσε για τη σχολή (σημειωτέον μετά από 10 χρόνια ακόμα να τελειώσει), δεν έδινε λογαριασμό σε κανέναν, περνούσε τον καιρό της με εφήμερες σχέσεις απολαμβάνοντας την ελευθερία της και σε ερωτήσεις των γονιών μου σχετικά με τις σπουδές της φυσικά τους έβριζε και αυτοί μαζεύονταν στη γωνιά τους. Όταν ήρθε ο καιρός να δώσω εγώ πανελλήνιες δε με ήθελε σπίτι της, επηρέαζε τους γονείς μας να με στείλουν μακριά ενώ σε εμένα έλεγε να φύγω να σπουδάσω σε άλλη πόλη για να έχω την ελευθερία μου, να μην έχω τους γονείς μας πάνω στο κεφάλι μου κτλ κτλ. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσκιστώ στο διάβασμα, να περάσω με μια πολύ καλή σχολή στην Αθήνα αλλά να μην πάω ποτέ γιατί προφανώς τα οικονομικά της οικογένειας δεν έβγαιναν για να σπουδάσει άλλο ένα παιδί σε άλλη πόλη, αν και το πάλεψαν πολύ οι δικοί μου. Τελικά έδωσα πάλι εξετάσεις και πέρασα στον τόπο που σπούδαζε και η αδελφή μου. Δεν μου φέρθηκε ποτέ καλά, πάντα με καταδυνάστευε, με έκανε να αισθάνομαι φιλοξενούμενος και αδιαφορούσε για εμένα. Μέχρι που αποφάσισε να φύγει γιατί είχε βρει νέο γκόμενο και μετακόμισε μαζί του στην Αθήνα (και τώρα ετοιμάζονται να παντρευτούν). Εγώ από την άλλη έζησα μια πολύ στερημένη φοιτητική ζωή, πήρα πτυχίο στην ώρα μου και διέπρεψα στον τομέα των σπουδών μου. Περιττό να σου πω ότι οι σπουδές μου υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα ταμπού για αυτή την οικογένεια. Δεν μιλάμε για αυτές, δεν τολμάμε να κουβεντιάσουμε για τα όνειρά μου και γενικά δεν μπορώ να αναφέρω τίποτα γιατί για κάποιο λόγο η αδελφή μου τα έχει απαγορεύσει όλα αυτά. Είναι ζήλια, είναι κακία, δεν ξέρω… Όταν μάλιστα συζήτησα με τους γονείς μου το ενδεχόμενο ενός μεταπτυχιακού και αν θα μπορούσαν να μου καλύψουν την πρώτη δόση των διδάκτρων μέχρι να βρω δουλειά, επενέβη λέγοντας σε εμένα πως δεν πρέπει να τους εμπιστευτώ αλλά πίσω από την πλάτη μου τους απαγόρευσε να μου δώσουν λεφτά ή αλλιώς να της δώσουν και εκείνης το ίδιο ποσό. Σημειωτέον παντρεύεται σε ένα χρόνο και απλά κάθεται στο σπίτι της περιμένοντας από τους γονείς μου να βρουν τα λεφτά για το γάμο της και αυτή δεν κουνάει ούτε το μικρό της δαχτυλάκι. Εννοείται βέβαια πως δεν παραδέχεται ότι την βοήθησαν οι δικοί μου στις σπουδές της. Όλο λέει ότι ήταν μόνη της και τα έβγαζε πέρα, κάτι που είναι εντελώς ψέμα. Μέχρι και αυτοκίνητο πήρε στο 2ο έτος!!! Είναι ένα άτομο πολύ αρνητικό σε όλα, μισεί πεθερικά, θείους, θείες, ξαδέλφια κτλ και αρέσκεται στο να κουτσομπολεύει τρομερά τους γύρω της. Δεν ξέρω τι άλλο να πω για την αδελφή μου, είμαι πολύ απογοητευμένος… Ο αδελφός μου από την άλλη επέλεξε μια εντελώς μοναχική ζωή, δεν έφυγε ποτέ από το σπίτι, δεν θέλησε να σπουδάσει, δεν είναι καθόλου κοινωνικός και δεν νομίζω να θέλει να κάνει κάτι με τη ζωή του. Έχουμε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ο ίδιος δεν έχει φράγκο χρόνια τώρα αλλά τα τελευταία 5 χρόνια που έχει γυρίσει από φαντάρος δεν έχει κάνει τίποτα. Έχει κάνει μια σιωπηρή συμφωνία με τον πατέρα μου έτσι ώστε ο αδελφός μου να του κάνει το δούλο σε ότι θέλει και σε αντάλλαγμα ο πατέρας μου να μην του χτυπάει το θέμα της δουλειάς. Είναι πολύ μίζερος με τη ζωή, όταν τον ρωτάς τι θέλει να κάνει λέει ότι περιμένει την καλή δουλειά (παρόλο που δεν έχει κανένα προσόν) ή ότι θέλει να κάνει δική του επιχείρηση (παρόλο που δεν μιλάει σε άνθρωπο, αρνείται να ψαχτεί και δεν πηγαίνει να πληρώσει ούτε λογαριασμό της ΔΕΗ χωρίς συνοδεία). Τώρα τελευταία χτυπάει στους δικούς μου ότι δεν σπούδασε λόγω εμένα και της αδελφής μου για να εξοικονομήσουμε χρήματα κάτι το οποίο είναι απόλυτο ψέμα, με το ζόρι έβγαλε το σχολείο και όταν σπούδαζα τον πιέζαμε να έρθει να κάνει κάτι και αυτό αλλά έλεγε πως ”δεν μπορεί τη ζωή στην πόλη”. Αυτό που με στενοχωρεί είναι πως ναι μεν έχει επιλέξει αυτή τη ζωή αλλά δεν την υποστηρίζει την επιλογή τους. Θεωρεί πως εγώ πρέπει να κάνω όλα όσα κάνει και αυτός και να ανακατεύομαι σε ότι και αυτός μιας και ζούμε στο ίδιο σπίτι, λέει μάλιστα ότι ”Θα με στρώσει” λες και έχω παρεκκλίνει από το σωστό. Δεν θέλω να ασχοληθώ με αγροτικά θέματα, έχω επιστρέψει στο πατρικό μου μετά το στρατό μέχρι να βρω μεταπτυχιακό κ δουλειά κ να φύγω, κακό είναι? Τέλος πάντων, μακρηγορώ και δεν έχει νόημα, νομίζω μπορείς να καταλάβεις τον χαρακτήρα τους πλέον. Η ερώτησή μου είναι τι να κάνω για να είμαστε πιο κοντά οι τρεις μας? Η ζωή περνάει αλλά η σχέση με τα αδέλφια δεν χάνεται, πιστεύω ότι είναι μια κατηγορία ανθρώπων που είναι πάντα στη ζωή μας. Τι να κάνω εγώ όμως για να τα πάμε καλύτερα? Δεν μπορώ προφανώς να κάνω ότι λένε γιατί ζουν ακραίες ζωές, ο καθένας με τον τρόπο του, και από την άλλη δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν και εκείνοι ένα βήμα, γι’αυτούς είμαι πάντα ο ”κουλτουριάρης”, ο ”σνομπ” και ο ”φιλόσοφος” όπως συχνά με χαρακτηρίζουν. Το μόνο που έχω κάνει είναι να έχω σταθερά όνειρα, να κυνηγάω το κάτι παραπάνω και να φροντίζω πάντα να καλλιεργώ και να εξελίσσω τον εαυτό μου, τόσο κακό είναι? Τι να κάνω α μπα? Δεν μπορώ να βρω λύση…

Την οικογένεια μας δεν τη διαλέγουμε, ως γνωστόν. Αυτό είναι η πίκρα και η ευλογία, κατά μια έννοια, γιατί ναι μεν είναι αυτή που είναι, αλλά από την άλλη, θα είναι αυτή για πάντα. Δεν μπορεί κάποιος να σταματήσει να είναι αδερφός σου, όπως μπορεί να σταματήσει να είναι φίλος σου. Αυτό που θα βοηθήσει εσένα, και κατά συνέπεια, ως αποτέλεσμα, και τις σχέσεις με τα αδέρφια σου, είναι να γίνεις πλήρως ανεξάρτητος οικονομικά. Αυτό αλλάζει τρομερά τις ισορροπίες. Θα καταφέρεις να σχηματίσεις νέες σχέσεις με τους όρους σου, μόνο όταν έχεις το χώρο για να υποχωρείς και να αποφεύγεις την υποχρεωτική επαφή. Η δυνατότητα επιλογής είναι που σχηματίζει τις στενές σχέσεις στα αδέρφια. Αν δεν χρειαζόταν να τους βλέπεις, θα το έκανες; Ένα ουδέτερο έδαφος, χωρίς δεσμεύεις, είναι ο μόνος τρόπος για να ξεκινήσει μια πιο υγιής συζήτηση, και κατά συνέπεια, σχέση. Όλα αυτά βέβαια μόνο αν υπάρχει πρόθεση και από την άλλη πλευρά. Για τη συμπεριφορά των άλλων όμως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Μόνο τη δική σου μπορείς να ελέγξεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News