«Α, μπα» classics: Έχασα τον πατέρα μου και δεν με στήριξε όσο θα ήθελα

Αγαπητή μου Λένα,Είμαι 40 παντρεμένη 10 χρόνια. Με τον άντρα μου είχαμε μία ωραία σχέση κ μία ζωή εύκολη. Υπήρχε οικονομική άνεση, σταθερές δουλειές, κοινωνική ζωή, υγεία κ κοινά ενδιαφέροντα. Εγώ από την πλευρά μου ήμουν η “”ψυχή”” του πάρτυ στη σχέση μας, εκείνος πιο εσωστρεφής κ λιγότερο κοινωνικός αλλά ενθουσιώδης και πρόθυμος να συμμετέχει στα πάντα. Πρίν δύο χρόνια έχασα τον πατέρα μου και ενώ στην αρχή δεν το κατάλαβα (φάνηκα πολύ δυνατή κυρίως για να συμπαρασταθώ στη μητέρα μου) αργότερα άρχισε να μου βγαίνει : δεν ήθελα κόσμο σπίτι πια, ήμουν θλιμμένη, έχανα βάρος, δεν ενδιαφερόμουν για την υγεία μου, δεν ήθελα πια να ταξιδεύω. Ταυτόχρονα άρχισα να έχω και κάποια οικονομικά και εργασιακά προβλήματα. Οχι τεράστια αλλά μαζεύτηκαν πολλά μικρά κ κατέρρευσα. Σε όλο αυτό λοιπόν δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί ο άντρας μου. Ήταν ψυχρός, αδιαφόρησε, δεν προσπάθησε να με πλησιάσει, δεν τον είδα να προσπαθεί ιδιαίτερα να με καταλάβει δηλαδή η προσπάθειά ήταν πολύ επιδερμική πχ άρχιζε και τελείωνε σε ένα “θελεις να πάμε ένα τριήμερο να ξεκουραστούμε ?”. Αυτό κράτησε πάνω κάτω δύο χρόνια. Όταν ηρέμησα λίγο (πήγα και σε ψυχολόγο) κ του άνοιξα τη συζήτηση μου είπε πως όταν με έβλεπε χάλια ήθελε να το βάλει στα πόδια. Πως το πολύ συναίσθημα τον τρομάζει. Πως εγώ έτσι τον τρομάζω και τον κάνω να θέλει να φύγει. Και ερωτώ… μόνο στα καλά ? ή μήπως ζητάω πολλά ? είναι μια αδυναμία του που πρέπει να αγαπήσω ? ή μια ένδειξη πως πρέπει να το βάλω εγώ στα πόδια γιατί στα δύσκολα δεν θα τα βγάλουμε πέρα ? αλλάζει ? ή θα είναι πάντα ο ίδιος στις δυσκολίες? Με έκανε να αισθανθώ πολύ μόνη αυτό το διάστημα κ μέσα μου δεν το έχω ξεπεράσει.”-ΜΑΤΙΝΑ

Ματίνα, όλοι μόνοι μας είμαστε.

Αυτή είναι η αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, και η κοινή μας μοίρα. Αυτό πρέπει να ξεπεράσεις, ή να τιθασεύσεις, γιατί μάλλον δεν ξεπερνιέται. Ίσως να ήταν η πρώτη φορά που το κατάλαβες στο πετσί σου. Είναι κάτι που θα ζούσες, αργά ή γρήγορα.

Τα παρακάτω που θα γράψω δεν είναι για να δικαιολογήσω τον άντρα σου. Τα γράφω γιατί έτσι πιστεύω ότι είναι – το τι θα κάνεις με αυτό, και πώς θέλεις να το αντιμετωπίσεις, είναι δικό σου θέμα.

Ο άντρας σου σε παντρεύτηκε επειδή ο ίδιος είναι λιγότερο κοινωνικός κι εσύ η ψυχή του πάρτι. Ανέλαβες να οδηγείς, και αυτός να συμμετέχει υποστηρικτικά. Αυτή η συμφωνία σας έκανε πετυχημένο ζευγάρι. Όταν εσύ άλλαξες, αυτός έχασε την πυξίδα του. Δεν κατάφερε να μεταφέρει αυτό που αισθανόταν, δηλαδή τον πανικό, ότι χάνει ό,τι ξέρει, τον πανικό που τον έκανε να θέλει να φύγει για να μην χρειαστεί να το αντιμετωπίσει. Ο λόγος που δεν μπόρεσε να εκφράσει το συναίσθημα του και αντ’ αυτού να φανεί ψυχρός ήταν μια αντίδραση που εξηγείται με δύο τρόπους: α) είναι έτσι κι αλλιώς ο χαρακτήρας του και β) είναι άντρας. Το α) είναι προφανές. Το β) επειδή οι άντρες έχουν διδαχτεί να μην εκφράζουν συναισθήματα αδυναμίας, και να τα καμουφλάρουν με ‘επιθετικά’, ‘αντρικά’ συναισθήματα, όπως είναι η ψυχρότητα.

Το α) και το β) βέβαια συνδέονται.

Συνεχίστε τη συζήτηση. Θα δυσκολευτεί πολύ να παραδεχτεί ότι ξέρει ότι σε απογοήτευσε. Εκτός κι αν δεν σε ενδιαφέρει να συνεχίσεις τη συζήτηση, εσύ ξέρεις. Εσύ ξέρεις γιατί τον παντρεύτηκες, και αν θέλεις να τον πλησιάσεις περισσότερο ή όχι. Αυτή είναι μια ευκαιρία να καταλάβει αυτός τον εαυτό του, να παραδεχτεί τον μηχανισμό συμπεριφοράς του, και ελπίζω να προχωρήσετε μαζί προς τα μπροστά, σε μια ακόμη πιο ανοιχτή και ειλικρινή σχέση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News