Αγαπητη Λένα και παρέα… Είμαι 25 ετών και πρόσφατα ξεκίνησα μια σχέση με ένα συνομήλικό μου. Είναι το καλύτερο σεξ που έχω κάνει (έχω τραυματικές εμπειρίες στον τομέα και δε το λέω ελαφρά ότι όντως κάνουμε εξαιρετικό σεξ) και γενικά είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του. Όμως υπάρχει ένα θέμα. Βλέπω πολλές φορές και γενικά και στα σχόλια εδώ, ότι από τη στιγμή που σε συντηρούν οικονομικά οι δικοί σου “οφείλεις” να δέχεσαι κάποιες καταστάσεις (όχι με την κακή έννοια, αλλά να κάνεις υποχωρήσεις καλώς ή κακώς). Το παιδί αυτό, λοιπόν, μένει σε μια κοντινή πόλη, μια ώρα δρόμος. Μένει με τη μητέρα του και αυτή τη στιγμή τον στηρίζει εξ ολοκλήρου στις μεταπτυχιακές του σπουδές. Δεν έχουν κάποιο οικονομικό πρόβλημα, το ακριβώς αντίθετο για την ακρίβεια. Κάθε φορά λοιπόν που θέλουμε να βρεθούμε, κάνει ολόκληρη ιστορία για το πως θα της πει να έρθει έστω και αυθημερόν στην πόλη μου. Να πω εδώ πως για κάποιους λόγους που δε μπορώ να εξηγήσω με συντομία (υπάρχει μια γνωριμία μεταξύ των οικογενειών μας, αλλά με όχι τόσο καλή έννοια) δεν γνωρίζει ότι έχει σχέση και δεν έχουμε σκοπό να της το πούμε προς το παρόν, όποτε το πρόβλημα μου δεν είναι ως προς την αντιμετώπιση της στη σχέση μας. Αυτό που με απασχολεί το κατά ποσό είναι νορμαλ να δυσκολεύεται να της πει ότι θέλει να έρθει επίσκεψη σε φίλους του εδώ ή να έρθει για να κάνει κάποια δουλειά, μια φορά στις δυο εβδομάδες (αυτά της λέει συνήθως). Του είπα πως πρέπει να θέσει όρια γιατί έφτασε 25 χρόνων πλέον και η απάντηση που παίρνω είναι ότι είναι μεν 25 αλλά από τη στιγμή που είναι οικονομικά εξαρτημένος δεν είναι τόσο εύκολο. Είναι αναγκαίο κακό όλο μέχρι να ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά ή απλά είναι μαμάκιας; Επειδή έχω εντελώς άλλη σχέση με τους δικούς μου, πάντα με μεγάλωσαν με στόχο να είμαι ανεξάρτητη και ακόμα και σε περιόδους οικονομικής εξάρτησης δε μου την είπαν ποτε, αλλά οι δικοι μου είναι έτσι σαν άνθρωποι. Μήπως εγώ είμαι η κακομαθημένη; Δε σας κρύβω ότι ξενερώνω με όλο αυτό, και όταν το καταλαβαίνει πάντα βρίσκει κάπως τον τρόπο και έρχεται, αλλά γιατί πρέπει κάθε φορά να έχουμε τη σαπουνόπερα των δικαιολογιών λες και είμαστε 15; Μήπως είναι απλά μαμάκιας και πρέπει να απομακρυνθώ τώρα που είναι νωρίς;
-Μπερδεμένη
Οι υποχωρήσεις που πρέπει να κάνεις όταν σε συντηρούν οι γονείς σου ποτέ δεν πρέπει να έχουν να κάνουν με την διαχείριση της προσωπικής σου ζωής.
Ο μαμάκιας είναι αυτός που πιστεύει ότι η μαμά έχει πάντα δίκιο και την βάζει μόνιμα πάνω από όλες τις ερωτικές του σχέσεις. Αν η μητέρα του έχει μεταφέρει το μήνυμα «θα σου δίνουμε λεφτά μόνο όσο κάνεις ακριβώς ό,τι σου λέμε», δεν είναι μαμάκιας, είναι γιος καταπιεστικής γυναίκας και δεν έχει κάνει την επανάσταση του. Αυτό που σε αφορά είναι για ποιο λόγο δεν την έχει κάνει, και αν σκοπεύει να την κάνει κάποτε. Υπάρχουν παιδιά (ενήλικες) που δέχονται τον έλεγχο για να μην χάσουν την οικονομική άνεση. Υπάρχουν άλλοι που φοβούνται πάρα πολύ γιατί έχουν ταυτίσει τα χρήματα που παίρνουν με την αγάπη που θα ήθελαν να λάβουν.
Πιο πολύ όμως με απασχολείς εσύ που λες ότι έχεις τραυματικές εμπειρίες στον τομέα. Οι τραυματικές εμπειρίες, αν δεν έχουν περάσει από επεξεργασία, μπορεί να απογειώνουν ένα οκ σεξ σε υπερφυσικά τέλειο σεξ, και αυτή η αίσθηση της ικανοποίησης να ταυτίζεται με μεγάλο έρωτα. Όταν περάσει αυτό, και πιστεύω/ελπίζω ότι θα περάσει, θα καταλάβεις αν έχετε τελικά κοινά ή όχι.
Τελικά, όμως, δεν μου φαίνεται καλή ιδέα να υπάρχει κάτι που αποκαλείς τραυματικό στη ζωή σου και να μην κάνεις θεραπεία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αχ θέλω να σου μεταλαμπαδεύσω το τραύμα μου από τέτοιο άντρα ούσα και εγώ παιδί οικογένειας σαν τη δική σου…. θα καταλάβεις και θα κουραστείς και θα φύγεις όταν θα είσαι άρρωστη και δεν θα έρχεται να σε δει, όταν θα μείνεις άλλο ένα 3ήμερο μόνη γιατί τι να πει στη μαμά, όταν στις διακοπές θα είναι με το τηλέφωνο αγκαλιά και θα τον ακούς να λέει ψέματα ότι είναι με τον Σάκη και τον Μάκη… όταν μετά το μάθει η μαμά, ετοιμάσου για next level πίεση…. μην το εκλογικεύσεις!!!! Μην φορτωθείς οικογενειακά προβλήματα και περιορισμούς που δεν είναι δικά… Διαβάστε περισσότερα »
Κάποιοι εδώ μέσα το ‘χαμε τερματίσει με την κατανόηση….
(Όχι πες μου δηλαδή, για ποιον #@$#@%# λόγο δεν τους δώσαμε τα παπούτσια στο χέρι όταν αρρωστήσαμε και δεν ήταν εκεί. Για π ο ι ο ν #@$#@#@ λ ό γ ο. Τι μου το θύμισες αυτό τώρα -και πολλά άλλα- συγχίστηκα…)
Και ακούσαμε και ατακάρες όπως “δεν σου κράτησε πολλές μέρες ο πολύς πυρετός”, “έγινες γρήγορα καλά”…….
Μια φορά είχε έρθει γιατί ήταν απόγευμα ακόμα -τα βράδια, βλέπεις, οι άμαξες γίνονταν πάλι κολοκύθες. Αποφασίζει να παραστήσει τον περιποιητικό και βάζει να φτιάξει φιδέ. Εγώ επέμενα δε μπορούσα να φάω από τον πόνο (θα πήγαινα νοσοκομείο αργότερα, είχα πάθει κολικούς τελικά, εννοείται μόνη μου στο νοσοκομείο) αλλά λέω, ε, άστον αφού θέλει να κάνει κάτι. Βάζει το νερό να βράσει. Ακούω από την κουζίνα; Πότε βράζει το νερό; (Πότε βράζει το νερό, 25 χρονών μουλάρι δεν ήξερε πότε έβραζε το ν ε ρ ό). Όταν κάνει μπουρμπουλήθρες, του απαντάω με δυσκολία γιατί δε μπορούσα να μιλήσω από τους… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί το μήνυμα που παίρναμε από μικρές ήταν ότι εμείς φταίμε.
Ναι, φταίγαμε. Που είχαμε γεννηθεί.
Το κλασσικό, ” ο άνδρας είναι ανωριμος, η γυναίκα το κρατάει το σπίτι, μια έξυπνη γυναίκα ξέρει να κρατήσει έναν ανδρα, τον κατάφερε η καπατσα, είναι πιο μεγάλη, άρα πρέπει να προσέχει πολύ την εμφάνιση της για να μην τον χάσει, μήπως δεν του άρεσε το σεξ, κι αυτή τον έφερνε στα όρια του”….
Θα μπορούσα να έχω γράψει εγώ αυτήν την ερώτηση όταν ήμουν σε αυτήν την ηλικία. Αν μου απαντούσε ο εαυτός μου από το μέλλον θα ήθελα να μου πει να φύγω. Είτε είναι μαμάκιας είτε είναι θύμα χειριστικής συμπεριφοράς των γονιών του είτε ένας όχι και τόσο πολύπλοκος συνδυασμός και των δύο (που είναι και το πιθανότερο σενάριο) αυτή η υποτακτική του στάση θα μεταφέρεται και σε άλλες πλευρές της ζωής του και κυρίως και σε άλλες πλευρές της κοινής σας ζωής (τα όρια της οποίας κάθε φορά θα ορίζονται από τη μαμά του).
Σου θύμισα την αρρώστια και ήρθες και μου θύμισες τα όρια (ο θεός να τα κάνει) που εγώ πάλευα να βάλω κ η μαμά μόλις έλεγε κάτι γινόταν. Και αν δεν γινόταν αμέσως, ζαλιζόταν ή πονούσε η κοιλιά της🤯🤯🤯
1-1 🙂
Το ενδεχόμενο να είναι ένας άνθρωπος,που αισθάνεται άσχημα,να τον χαρτζιλικώνουν,για να βλέπει την κοπέλα του δεν παίζει;Το να προσπαθεί,να κρατήσει όσο μπορεί απέξω από την προσωπική του ζωή τρίτους και να μη γουστάρει,να δίνει λογαριασμό κάθε τρεις και λίγο;25 χρονών είναι.Δεν είναι 16,να ζητάει κανένα ψιλό για καφετέρια και να λέει με ποιους θα είναι και τι ώρα θα γυρίσει.Η δική σου ιδιοσυγκρασία και η δική σου σχέση με την οικογένεια σου ίσως είναι διαφορετική.Να μην έχεις μπει ποτέ στη διαδικασία,να προβληματιστείς για κάτι τέτοιο.Για το φίλο σου δεν ισχύει αυτό.Κι είναι μια πραγματικότητα για πολλούς ανθρώπους,χωρίς να κρύβει απαραίτητα… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω είναι μεγάλη γενίκευση ότι τα ελληνικά προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σου προσφέρουν μια ελαστικότητα για εργασία, μερική, πόσο μάλλον πλήρη. ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ σε ΠΟΙΟ πρόγραμμα είναι κανείς, σε ΠΟΙΟ τμήμα, σε ΠΟΙΟ ίδρυμα. Αδιαμφισβήτητα όλα είναι εφικτά και όλα γίνονται. Απλώς για κάποιους οι σπουδές είναι το μόνο τους εισιτήριο σε μια ανεξάρτητη ζωή και δεν αρκεί να αποφοιτήσουν απλά, αλλά με flying colors, προκειμένου να χτίσουν ένα ελεύθερο μέλλον.
Ότι λες α κρι βώς. Και είναι επικίνδυνο να αναπαράγονται τέτοια discourses για όλα τα ελληνικά master γιατί σε αυτήν ακριβώς τη λούμπα έπεσα κι εγώ (κρίνοντας από την προηγούμενη εμπειρία μου σε πολύφερνο πανεπιστήμιο του εξωτερικού που εκεί τσάτρα πάτρα τα κατάφερα όμως και να δουλεύω). Στην Ελλάδα όμως δεν τα κατάφερα κι αναγκάστηκα να φανώ πολύ αντιεπαγγελματικά και να ακυρώσω μια δουλειά που είχα αναλάβει γιατί δεν ήταν δυνατόν να ανταποκριθώ στις πολύ υψηλές απαιτήσεις. Εικάζω βέβαια ότι η stephiestep αναφέρεται σε ελληνικά μεταπτυχιακά των humanities που οι περισσότεροι τα κάνουν μεταξύ τύρου και αχλαδίου. (Το αυτό συμβαίνει… Διαβάστε περισσότερα »
Στην ΑΣΟΕΕ το έκανα. Κανένα έλεος. Κα νέ να. (Μόνο για τις ώρες των μαθημάτων υπήρχε μια κάποια συνεννόηση). Αλλά και πάλι έτσι πρέπει να γίνονται τα μεταπτυχιακά όχι μεταξύ τύρου και αχλαδίου. Απλά πρέπει να υπάρχουν φοιτητικά δάνεια που το επιτρέπουν αυτό όπως στην Αγγλία για π.χ.
Συγγνώμη να ζητήσεις από τον πάπα, εδώ δεν αναλαμβάνουμε τέτοια περιστατικά! 🙂 Γι’ αυτό κάνουμε διάλογο, λέει ο καθένας τις εμπειρίες του, και ο άλλος που διαβάζει βλέπει ένα εύρος απόψεων που έχουν διαμορφωθεί από διαφορετικές εμπειρίες. Και μη νομίζεις, κι εγώ ήξερα (και ξέρω) πάρα μα πάρα πολλούς με τα ίδια δεδομένα που είχες κι εσύ. Ήταν μεγάλη έκπληξη και για μένα (ούτε που μου περνούσε από το μυαλό ότι έπαιζε να μην κατάφερνα και δουλειά και σπουδές μαζί, όλες τις σπουδές μου έτσι τις έχω κάνει).
Εγώ τη γνώρισα πιο μεγάλη (λόγω ηλικίας) αλλά αυτή με οδήγησε στο Τζόρνταν 🙂
Στην ιατρική που έκανα εγώ, εργαστηριακό και όχι κλινικό, δουλεύοντας Φούλ ταιμ, μου βγήκε ο πάτος, κουράστηκα παρά πολυ, και έκανα 7 χρόνια. Καλύτερα λοιπόν να σε συντηρούν παρά να εργάζεσαι σε τέτοια διδακτορικά.
ΥΓ. Τελείωσα! Ορκίζομαι σε 10 μέρες! Γιουπιιιιι
Αμύριστο λουλούδι σου βγάζω το καπέλο!! Συγχαρητήρια!!
Kαλύτερο απ’ όλα είναι να συντηρείσαι μόνος σου και να υπάρχουν ειδικά δάνεια γι’ ανθρώπους που θέλουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους και δεν κατάγονται από εύπορη οικογένεια. Χίλια συγχαρητήρια κι από μένα και σου εύχομαι αυτό το καλοκαίρι να το χαρείς όσο δε γίνεται. Το έχεις κερδίσει με το σπαθί σου, διάβολε!
Ευχαριστώ! Να διευκρινίσω ότι εργάζομαι ήδη 27 χρόνια, είμαι μεγάλη ( σε όλα μου, 😂) και το έκανα γιατί ήταν παλιό απωθημένο, έχοντας ήδη δουλειά, σύζυγο, υποχρεώσεις.
Εγώ πάλι δε καταλαβαίνω γιατί ακυρώνουμε το συναίσθημα ενός άλλου ανθρώπου ως προς το πώς βιώνει το σεξ τώρα κ το πώς θα το βιώσει μετά απο 10 χρόνια.Μου κάνει λίγο δασκαλίστικο με το δάχτυλο να ταλαντεύεται.Γιατί να το θυμάται κ να γελάει κ όχι να το έχει σαν ευχάριστη ανάμνηση ή και ακόμα να θεωρεί οτι για τη τότε εποχή ναι ,ήταν το καλύτερο της.Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το πώς νιώθει ή θα νιώσει κάποιος άλλος
Οπότε ο σύντροφός σου θα μένει σπίτι μαντρωμενος διαρκώς και θα απομονωθεί κοινωνικά επειδή η μάνα του πληρώνει το μεταπτυχιακό του; Κωσταλεξι σαν να λέμε; Το ότι δυσκολεύεται ακόμα και να της πει ότι θα πάει κάπου ακούγεται αρκετά ανησυχητικό, κυρίως για τη δική του ψυχοσύνθεση.
Κωσταλέξι Αυτο ακριβως κι εγω σκέφτηκα μαζί με το: ‘με τον παρά μου γαμώ και την κυρά μου!!!’ που εγραψε και η Σφολιατα πιο πανω.
Μου θύμισε λίγο την ερώτηση με την κοπέλα που οι γονείς της κάλεσαν την αστυνομία επειδή δεν σήκωνε το τηλ για καποιες ώρες.
Απο την ίδια σχολή βγήκαν αυτοί οι γονεις.
Ποσο λυπάμαι αυτο το παλικάρι..
Με τετοιους τύραννους γονείς που είχε έφτασε να φοβάται στα 25 του να πει ‘μανα φεύγω αντε γεια!!’.
Δεν είναι εύκολο να πατήσεις πόδι οταν σε πατάνε απο το λαιμό!!!
Δεν μενει μαντρωμενος. Ειπε οτι μενουν σε διαφορετικες πολεις με μια ωρα διαδρομη. Ας πουμε.. Λαρισα-Βολος πχ Ο καθενας εχει την ζωη του στην πολη.. φιλους κτλ Ειναι τοσο ευκολο να πας συχνα σε αλλη πολη; Ειδικα οταν σου δινουν χαρτζιλικι; Επισης ειναι και η διαδρομη. 2 ωρες πανε ελα μονο (λεπτομερειες μεν αν μιλαμε για αθηναιους, αλλα στην επαρχια θεωρειται μεγαλη διαδρομη). Εν ολιγης θελω να πω, οτι δεν ειναι το ιδιο αν μιλουσαμε για την ιδια πολη. Και τον καταλαβαινω οτι εστω και μια φορα στις 2 βδομαδες δυσκολευεται να ζητησει λεφτα για να δει φιλους εκτος πολης… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτος δυσκολευεται να ερθει μια φορα στις 2 βδομαδες.
Εσυ.. στην πολη του πηγαινεις για να τον δεις;
Γιατι απο το γραμμα, δεν φαινεται ουτε και σαν υπονοια.
Εχω βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση όταν έχασα τη δουλειά μου στα 23-μέσα στην εξεταστική-και για περίπου 3 μήνες χρειάστηκε να ζητήσω χρήματα από την οικογένεια μου για να πάω να δω το αγόρι μου που μένει στο εξωτερικό. Η αλήθεια είναι ότι ένιωσα και νιώθω ακόμα πάρα πολύ άσχημα όταν χρειάζεται να αναζητήσω οικονομική στήριξη απο την οικογένεια μου. Και όχι δεν μου την αρνήθηκαν ποτέ, ούτε με πίεσαν ποτέ να εργαστώ στη διάρκεια των σπουδών μου. Απλα προσωπικά ένιωθα ότι δεν είναι σωστό να ζητάω χρήματα για ενα ταξίδι πχ. Ότι είναι ένα έξοδο που θα επρεπε να καλύψω… Διαβάστε περισσότερα »
Το οτι αποφευγει να στηριξει την επιλογη του και να υπερασπιστει τη σχεση σας θα το θεωρουσα ελλειψη σεβασμου απο πλευρας του γι’αυτο που εχετε μεταξυ σας. Θα με ενοχλουσε παρα πολυ. Και θα σκεφτομουν τα χειροτερα (πχ οτι εχει αλλη την οποια γνωριζει η οικογενεια).
Η γράφουσα λέει ότι οι οικογένειές τους δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις, οπότε μπορεί να μην τρέχει κάτι άλλο απ το να θέλει να γλιτώσει το πρήξιμο. Όπως και να χει, δεν φαίνεται η σχέση αυτή να έχει τρελές προοπτικές.
Προσωπικά,θα τραβούσα μεγάλο άγχος και μόνο με τη συνεννόηση και τα λευκά ψέμματα. Θα ένιωθα πως είναι μέσα στο πρόβλημα ενώ δεν είμαι.Αυτοματα σημαίνει ξενέρωμα. Θα το βαρεθείς κάποια στιγμή.
Δες τα τραύματα σου για σενα,όχι για τη σχέση που έχεις τώρα.