Ξέρεις… Είναι κάποιες φορές που στη ζωή σου πάνε όλα θαυμάσια, αν και κάπως κουραστικά, μα λες δε θα ήθελα τίποτα να αλλάξω, τίποτα να κάνω διαφορετικά.
Και τα έχεις όλα προγραμματίσει, τα έχεις βάλει όλα σε κουτάκια, αν και τα σιχαίνεσαι και δε τα χρησιμοποιείς ποτέ στο μυαλό σου- καλά για τη ζωή σου ούτε καν, τα προτιμάς όλα σε ένα χάος- μόνο έτσι λειτουργείς καλά.
Και πάνω που παίρνεις βαθιά ανάσα και ανάβεις τσιγάρο, όμορφη, νέα, επιτυχημένη με μια καριέρα να ανοίγεται μπροστά σου, έχεις κλείσει το καινούριο σου αυτοκίνητο, πρώτη φορά αγοράζεις δικό σου -με δικά σου λεφτά, που δούλεψες. Το έχεις πάρει στο αγαπημένο σου χρώμα, και αγνοείς τον πωλητή όταν σου λέει πως είναι από τα ελάχιστα που κυκλοφορούν στην αγορά και δέχονται isofix για παιδικό καθισματάκι, λέγοντας του πως δεν θα κάνεις παιδί.
Τουλάχιστον όχι τώρα! Σε νοιάζει μόνο ποιο άρωμα, ποια κρέμα, ποια καλλυντικά, ποια ρούχα, τα μαλλιά και η δουλειά, που θα φάμε το βράδυ… Τσουπ, βρίσκεσαι για τυπικές ορμονικές εξετάσεις έξω από γνωστή αλυσίδα μικροβιολογικών εργαστηρίων. Πετάς το τσιγάρο, μπαίνεις μέσα, ζητάς τις απαντήσεις, κοιτάς προσεκτικά. Όλες τις καταλαβαίνεις εκτός από μια. Τι λέει εδώ και γιατί μου έδωσε ο γυναικολόγος χοριακή; Επειδή έχω καθυστέρηση δεκαπέντε μέρες… Ε, και! Έτσι ήταν πάντα ο κύκλος μου με τύπου πολυκυστικές και που αδιαθετούσα μια φορά στον ενάμιση μήνα τυχερή ήμουν.
Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να γίνω μητέρα, απλά δεν ήξερα αν το ήθελα περισσότερο από ό,τι ήθελα την τότε ζωή μου. Μετά κατάλαβα ότι δεν θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο.
Δε βγάζω νόημα, θα ρωτήσω την κοπέλα λέω και με μια απόλυτη φυσικότητα εκείνη μου απαντά:
-Είστε έγκυος.
-Ορίστε; ρωτάω.
-Είστε δύο εβδομάδων έγκυος, αυτό δείχνει η χοριακή σας, συγχαρητήρια!
Ένα μούδιασμα στα πόδια σίγουρα το ένιωσα ίσως και λίγο να στράβωσε το στόμα μου…δεν ξέρω… δεν καταλάβαινα.
Βγαίνοντας από το διαγνωστικό, πήγα να ανάψω τσιγάρο αλλά το σιχάθηκα και αυτό όπως ήταν το πακέτο το πέταξα στα σκουπίδια.
Χιλιάδες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου σε μια στιγμή. Τότε κατάλαβα αυτό που λένε περνά η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Μόνο που εμένα δεν πέρασαν όσα έζησα, αλλά όλα όσα πίστευα ότι θα ζούσα.
Ωχ! Ένας και μόνος αναστεναγμός.
Η μαμά μου χάρηκε, ο μπαμπάς μου έβαλε τα κλάματα από τη συγκίνηση, η αδερφή μου τρελάθηκε, ο σύντροφός μου άρχισε να το λέει παντού και εγώ έψαχνα τρύπα να κρυφτώ.
Πώς θα το πω στην πρωινή μου δουλειά, πώς θα πάω περιοδεία με τον θίασο, τι θα κάνω με το παιδικό θέατρο όπου χοροπηδάω σαν το κατσίκι, πώς θα αλλάξω τη ζωή μου και πόσα άλλα …
Οι αλλαγές που συνέβησαν στο πρώτο τρίμηνο ήταν τεράστιες,
Άρχισε να ανοίγει η λεκάνη μου παρότι δεν είχα πάρει γραμμάριο, δεν μου έκαναν τα παντελόνια μου, δεν μπορούσα να φάω σοκολάτα αηδίαζα, σκεφτόμουν μπρόκολο και μου ερχόταν να κάνω εμετό, είχα συνεχώς λιγούρα και όταν λέμε λιγούρα δεν εννοούμε θέληση για φαγητό αντίθετα εννοούμε μια αίσθηση «εσωτερικής ζαλάδας» στο στομάχι.Δεν μπορούσα να λούζομαι, με ενοχλούσε να μπλέκονται τα δάχτυλα μου στα βρεγμένα μαλλιά μου, με ενοχλούσε το νερό γενικότερα, με ενοχλούσαν μικρομυρωδιες που δεν είχα προσέξει τριάντα χρόνια πριν. Ας μην μιλήσω για το κλάμα, που έκλαιγα για το παραμικρό για το ότι είδα μια μέλισσα, πάνω σε ένα λουλούδι για παράδειγμα ή για το ότι ο γείτονας έχει γενέθλια. Με ενοχλούσε πολύ επίσης η πρόσχαρη διάθεση όλων για τη δική μου εγκυμοσύνη. Όλων εκτός από εμένα. Νόμιζα ότι χρειαζόμουν χρόνο, ένιωθα τύψεις που δε χαιρόμουν όσο θα έπρεπε … αργότερα έμαθα ότι οι ορμόνες του πρώτου τριμήνου για το μεγαλύτερο ποσοστό των εγκύων γυναικών δεν το κάνουν καθόλου ευχάριστο. Αχ! Όταν το διάβασα ανακουφίστηκα αρκετά, γιατί με όλες αυτές τις τύψεις δε θα την έβγαζα καθαρή.
Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να γίνω μητέρα, απλά δεν ήξερα αν το ήθελα περισσότερο από ό,τι ήθελα την τότε ζωή μου. Μετά κατάλαβα ότι δεν θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Ούτε για όλα τα χρήματα ούτε για όλη την ευτυχία που μπορεί να χωράει πάνω στη γη!
Οι μήνες περνούσαν και το δεύτερο τρίμηνο ήταν υπέροχο, σχεδόν είχα ξεχάσει όλα όσα ζούσα στο πρώτο. Η επιθυμία μου να δω το παιδί μου στον επόμενο υπέρηχο όλο και αυξανόταν. “Έχω απόψε ραντεβού, ραντεβού με εσένα”, τραγουδούσα σαν άλλη Ρένα Βλαχοπούλου και λαχταρούσα να έρθει η στιγμή που θα έσφιγγα την κόρη μου στην αγκαλιά μου.
Μετρούσα τις μέρες, έβλεπα ότι μου άρεσα κι έτσι, πήγαινα σε μαθήματα ανώδυνου τοκετού, εξακολουθούσα να χοροπηδάω σαν το κατσίκι στο παιδικό θέατρο, έβλεπα πως η εγκυμοσύνη είναι μια κατάσταση που ναι μεν δυσκολεύει, αλλά δεν αποκλείει πράγματα που έκανα μέχρι τότε.
Έτρωγα άνετα και μπρόκολο και σοκολάτα, είχα συμφιλιωθεί και πάλι με το νερό και το λούσιμο, έβαζα τις κολώνιες μου όπως παλιά, είχα αποκτήσει την χαμένη αυτοπεποίθηση μου. Μόνο που τώρα είχα και τα νέα μου ερεθίσματα. Το «ποπκορν « στην κοιλιά μου, τις μικρές αδύναμες κλωτσιές, τα λαμπερά και πλούσια μαλλιά και νύχια μου, τον περισσότερο χρόνο για εμένα. Γενικά όλα πήγαιναν περίφημα μέχρι τις τελευταίες μέρες που πλέον είχα αρχίσει να φουσκώνω αρκετά και να μην μπορώ με ευκολία να κοιμηθώ. Δε με πείραζε όμως, περίμενα την “φρατζολίτσα”μου.
Ήταν πολύ άχαρο όμως να σου δίνουν μονίμως συμβουλές, ιδίως άνθρωποι που δεν τους το είχες ζητήσει…
Πώς να περπατάς!
Γιατί δεν περπατάς;
Τι να τρως!
Γιατί δεν τρως;
Πως να γεννήσεις με έναν πόνο!
Γιατί δεν έχεις μεγάλη κοιλιά;
Γιατί δεν έχει ακόμη κατέβει η κοιλιά;”
Γιατί έχουν περάσει 39 εβδομάδες και δεν έχεις γεννήσει, γιατί, γιατί, γιατί…
Όλα αυτά έκαναν φορτικό το κλίμα και παρακαλούσα να τελειώσει το μαρτύριο του περίγυρου…
Φανταζόμουν την ώρα που θα την κρατούσα σφιχτά μέσα στα χέρια μου και ήμουν αυτόματα τόσο χαρούμενη, σχεδόν πετούσα στα ουράνια…
Ώσπου ήρθε αυτή η ώρα!
Η γέννα καλύτερη από ό,τι θα είχα ονειρευτεί ποτέ! Φυσιολογικός τοκετός με πραγματικά έναν πόνο- μάλλον έπιασαν οι συμβουλές των αδιάκριτων.
Και τώρα; Τώρα τι; Πώς θα την κρατήσω στα χέρια μου -που τόσο λαχταρούσα- ούτε το τολμούσα!
Κακό να μην σου αρέσουν τα παιδιά από πάντα, σκέφτηκα. Πολύ κακό να τα αποφεύγεις χρόνια τώρα. Πάρα πολύ κακό να μην έχεις πάρει έστω μια μικρή αγκαλιά ένα μακρινό ανηψάκι -έτσι για τον πειραματισμό βρε αδερφέ. Καλά να πάθεις σκέφτηκα και έβαλα τα κλάματα. Ούτε να θηλάσω θυμόμουν, ούτε πώς την πλένουν, ούτε πώς την αλλάζουν. Τσάμπα τα μαθήματα τοκετού και θηλασμού. Τελικά μάλλον δεν ήμουν έτοιμη για παιδί. Και άντε πάλι κλάμα… Ωχ!
Ακόμα θυμάμαι που πήγαμε όλοι οι νεογονείς να μας δείξουν οι μαίες πως να πλένουμε το λεχουδι και είπε η αρχιμαία:
«Θα πλύνουμε το μωράκι που κλαίει», και από όλα τα μωράκια μέσα στο θάλαμο έκλαιγε μόνο το δικό μου! Εκεί στο “δικό σας είναι το μωράκι; Θέλετε να το σηκώσετε από το σκαφακι και να το φέρετε εδώ να το πλύνουμε;” ήταν σαφές ότι εκτός από το μωρό, έκλαιγα κι εγώ μέσα στον θάλαμο!
Πολύ δύσκολες οι πρώτες ώρες, οι πρώτες μέρες, οι πρώτες εβδομάδες, τα πρώτα βραδιά και όλες οι αυπνίες. Πόσο Μιχάλη Χατζηγιάννη ακούσαμε τις νύχτες των κολικών- μόνο με Χατζηγιάννη ηρεμούσε και αγκαλιά.
Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα βράδυ που παραλίγο να μου πέσει το μωρό από τα χέρια λόγω κούρασης και αϋπνίας. Και αυτοί οι θηλασμοί. Οι μαραθώνιοι θηλασμοί, και οι ραγάδες στις θηλές και το «δε χορταίνει, δε φτάνει το γάλα μου, δεν παίρνει βάρος». Και άντε πάλι κλάμα το μωρό και άντε πάλι κλάμα η μαμά του μωρού.
Δε θα άλλαζα ποτέ την ιδιότητα μου ως μητέρα της λατρεμένης μου κόρης. Αυτού του μοναδικού πλάσματος που με έκανε καλύτερο άνθρωπο.
Αχ, όποιος δεν έχει παιδιά, έχει ένα καημό. Ευτυχώς για εμένα, είχα φίλες νεομάνες και με βοήθησαν, με έβαλαν και σε μια φανταστική ομάδα θηλασμού και τα κατάφερα περίφημα, τα καταφέραμε για την ακρίβεια εγώ και η μπουκίτσα μου!
Όσο ο καιρός περνούσε, τα πράγματα με το μωρό μπαιναν σε έναν όμορφο και εύκολο δρόμο. Με γνώριζε, τη γνώριζα! Τα βρήκαμε! Με ενοχλούσαν πολύ όμως οι “απέξω” που ανακατεύονταν σε όλα και για όλα είχαν γνώμη. Και ακόμα με ενοχλούν που δεν λένε να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να εμπλέκονται στις ζωές των άλλων.
Πολύ δύσκολα περνούσα και κάθε φορά που το παιδί μου αρρώσταινέ, παρακαλούσα να ήμουν εγώ στη θέση του. Υπέφερα πολύ τόσο εξωτερικά, με τις αϋπνίες πάλι, όσο και εσωτερικά! Και εκεί ο πόνος ήταν τεράστιος…
Διαπιστώνεις πως έχεις μοιάσει στη μαμά και τη γιαγιά σου, ψάχνεις τους καλύτερους γιατρούς εκτελείς ό,τι γιατροσόφι άκουσες, ξοδεύεις όλα τα λεφτά σου σε βιταμίνες και συμπληρώματα για να του εξασφαλίσεις όση περισσότερη υγεία μπορείς και στεναχωριέσαι, πολύ στεναχωριέσαι.
Και όταν πια περνάνε τα χρόνια και δεν αρρωσταίνει τόσο συχνά πια, αρχίζουν άλλα… έτσι τουλάχιστον λένε, δεν ξέρω γιατί μόλις βγήκα από τη φάση που αρρωσταίνει συχνά, και όχι συνέχεια!
Τα χρόνια περνάνε. Με το κορίτσι μου ζούμε τόσο αρμονικά και μεγαλώνουμε μαζί. Η γονεϊκότητα και δη η μητρότητα είναι πολύ δύσκολες συνθήκες, θέλουν τεράστια υπομονή και συνεχή προσπάθεια για να διατηρούνται οι σχέσεις.
Ξέρω πολλές γυναίκες στον κύκλο μου που είναι γεννημένες να γίνουν μάνες, ξέρω όμως και άλλες- πολλες- που μόλις το έμαθαν ήθελαν να «τα ρίξουν». Ξέρω γυναίκες που δε θα κάνουν παιδί από επιλογή, ξέρω γυναίκες που θέλουν παιδί αλλά δεν μπορούν να έχουν, ξέρω γυναίκες που έκαναν εκτρώσεις, ξέρω γυναίκες που πενθησαν αγέννητα παιδιά και εκείνες που τα πενθούν ενώ τα γέννησαν. Ξέρω γυναίκες που νοσταλγούν την προ παιδιών ζωή τους, ξέρω γυναίκες που απορούν πώς ζούσαν χωρίς παιδιά για χρόνια ολόκληρα. Όμως δεν ξέρω καμία μάνα που μόλις γνώρισε το παιδί της, θα το άλλαζε για οτιδήποτε στον κόσμο.
Όταν μου προτάθηκε να γράψω αυτή την εξομολόγηση, το δέχτηκα με χαρά, γιατί είπα την αλήθεια μου, που η κόρη μου ξέρει από πολύ μικρή. Γιατί ξέρω ότι όλες πολλές φορές μέσα μας έχουμε δαγκωθεί για να μην ουρλιάξουμε, να μην βρισουμε να μην πούμε κάτι που θα πληγώσει. Γιατί ξέρω ότι όλες θα θέλαμε να πιούμε λίγους περισσότερους καφέδες με φίλες, λίγο περισσότερο κρασί με τον άντρα μας, λίγο περισσότερα κοκτέιλ με παρέες.
Επίσης ξέρω ότι δεν υπάρχουν ιδανικές μάνες ούτε οι συμβουλές από τους ειδικούς είναι πανάκεια.
Και ξέρω και κάτι τελευταίο, ότι όσοι λένε πως όλα είναι τέλεια, λένε ψέματα.
Δε θα άλλαζα ποτέ την ιδιότητα μου ως μητέρα της λατρεμένης μου κόρης. Αυτού του μοναδικού πλάσματος που με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Με έκανε να αγαπώ πιο πολύ τη φύση, τα ζώα, τον συνάνθρωπο! Να αγωνίζομαι με μεγαλύτερη θέληση και τόλμη να πατάω πιο γερά στα πόδια μου να υπάρχω με μια καλύτερη έκδοση του εαυτού μου.
Δεν θα γύρναγα ποτέ στη ζωή που είχα πριν γίνω μαμά και αυτό το οφείλω αποκλειστικά στο παιδί μου, δε θα άλλαζα τίποτα από εκείνη την πρώτη φορά που είδα την αυξημένη χοριακή και αν ήξερα πόσο πολύ πιο όμορφη θα ήταν η ζωή μου μετά τη Θεοδώρα μου, σίγουρα θα είχα προσπαθήσει να την αποκτήσω νωρίτερα.
Και επειδή ότι γράφει δεν ξεγράφει, ήρθε η ώρα να απευθυνθώ ευθέως και δημόσια στην Θεοδώρα μου και να της πω πως δε θα την άλλαζα για καμιά άλλη πορεία της ζωής μου, πως χαίρομαι απίστευτα που έγινα μητέρα από εκείνη και για εκείνη και δεν θα μπορούσα να φανταστώ κανέναν άλλον άνθρωπο να είναι στη θέση της. Την αγάπησα από όταν άρχισα να την αισθάνομαι και αυτή η αγάπη, είναι μια αγάπη που πολλαπλασιάζεται συνεχώς. Δε ξέρω σε πιο άπειρο θα σταματήσει. Σ’ ευχαριστώ καρδιά μου που είσαι εδώ!
Κλείνοντας, ήθελα να σας πω κάτι και θέλω να μείνει μεταξύ μας. Όταν οι άλλες μαμάδες μου λένε πως αγωνιούν για την ώρα που θα βγαίνουν τα κορίτσια τους στα μπαράκια και θα πηγαίνουν για κατασκοπεία, εγώ γελάω κλείνοντας το μάτι στο μέλλον δηλώνοντάς του την πρόθεση μου να είμαι εκεί λίγο πιο δίπλα, όχι για να κατασκοπεύω όπως οι άλλες, αλλά για να πίνω τα ποτά μου απολαμβάνοντας τα από εκεί ακριβώς που τα άφησα τότε πριν μάθω ότι είμαι έγκυος 😉
Στη Θεοδώρα μου που με έκανε μητέρα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
