Είναι η μέρα που ψάχνεις δώρο για τη μαμά σου. Μπορεί να είσαι και εσύ μαμά, μπορεί να είσαι άντρας, μεγάλος πια, αλλά δεν ξεχνάς την αυριανή Κυριακή, τη δεύτερη του Μάη, που έστω και συμβολικά με ένα λουλούδι, ένα φιλί, ένα κάτι που της αρέσει θα της θυμίσεις, ότι δεν την ξεχνάς ποτέ. Γιατί απλώς δεν γίνεται. Γιατί είναι η αιτία που εσύ αναπνέεις, χαίρεσαι, λυπάσαι, κάνεις λάθη, είσαι καλά, πονάς, σκέφτεσαι, νιώθεις.
Μπορεί η σχέση σου μαζί της να έχει περάσει από τα 40 κύματα. Μπορεί να την αγαπάς, όσο κανέναν άλλον ή να νιώθεις πράγματα για εκείνη που δεν θα τα νιώσεις ποτέ ξανά για άλλον άνθρωπο με τέτοια εμπλοκή και τέτοια ευθύνη στη ζωή σου.
Είσαι πιστό της αντίγραφο; Είσαι το αντίθετό της; Είσαι η σαρκωμένη μεγαλύτερη θυσία της; Έζησε μέσα από εσένα; Ή μήπως σε έμαθε ότι η ζωή που σου χάρισε σου ανήκει απόλυτα και αποκλειστικά και δεν της οφείλεις τίποτα; Είναι εκείνη που σε γέννησε ή εκείνη που σε ανάθρεψε; Τη φώναζες “μαμά”, ενώ ήταν γιαγιά ή κάποιο άλλο πρόσωπο, κάποια άλλη παραγνωρισμένη μητρότητα από εκείνη που η κοινωνία απαιτεί;
Όπως κι αν μεγάλωσες -τρυφερά, αυστηρά, άνετα, χαμογελαστά, παιδεμένα, με στερήσεις, με τιμωρίες και διδαχές, με συμβουλές και καθοδήγηση- η μαμά σου, ό,τι κι αν λες, όπου κι αν πας, όσο μακριά της κι αν τρέχεις, θα είναι πάντα η γυναίκα της ζωής σου. Για καλό ή για κακό, για να θυμάσαι ή για να ξεχνάς, για να συζητάς απλώς ή για να τσακώνεσαι ομηρικά, “εκείνη” θα είναι πάντα εκεί.
Όπως κι αν μεγάλωσες -τρυφερά, αυστηρά, άνετα, χαμογελαστά, παιδεμένα, με στερήσεις, με τιμωρίες και διδαχές, με συμβουλές και καθοδήγηση- η μαμά σου, ό,τι κι αν λες, όπου κι αν πας, όσο μακριά της κι αν τρέχεις, θα είναι πάντα η γυναίκα της ζωής σου.
Για το ένα ή το άλλο που έγινες, για το τάδε ή το δείνα της που ήθελες να έχεις και εσύ, για τα λάθη και για τα σωστά της, για την επίμονη και κάποτε ενοχλητική παρουσία της ή για την οδυνηρή απουσία ή ακόμα και την ανυπαρξία της, είσαι το αποτέλεσμα μιας γυναίκας που ήρθε στη ζωή, όπως και εσύ, με όνειρα, με πάθη, με “θέλω”.
Μπορεί στην πορεία να τα ξέχασε, μπορεί και να μην τα εγκατέλειψε ποτέ, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο ρόλος της, μέσα στα χρόνια πολλές φορές της υπαγορεύθηκε, πολλές φορές επικρίθηκε, πάντα ένιωθε ατελής και σίγουρα τρομοκρατημένη μέσα στις απολύτως πατριαρχικές νόρμες που θυμούνται πάντα να της ζητήσουν τα ρέστα και πάντα ξεχνούν ότι είναι άνθρωπος. Που την βαθμολογούν και τη μετράνε από την ώρα της σύλληψης μέχρι την ενηλικίωσή σου -και πολύ μετά- και ξεχνούν ότι ο μεγαλύτερος και ο πιο αυστηρός κριτής είναι ο εαυτός της.
Που την ταΐζουν με ψέματα για την ανατροφή σου, αγνοώντας ότι κάθε περίπτωση μητρότητας είναι ξεχωριστή και το μόνο χειρότερο από μία ατελή μάνα, είναι μία καθόλου μάνα, μία καθόλου αγκαλιά, ένα καθόλου κούρνιαγμα.
Μπορεί να σε περίμενε καιρό, σε μια συνάντηση που δεν ερχόσουν ποτέ, μπορεί να την αιφνιδίασες, χωρίς να σ’ έχει καν προγραμματίσει, μπορεί να ήταν έτοιμη, μπορεί και να το βρήκε μαζί σου στην πορεία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το “ραντεβού” σας, άλλαξε τη ζωή και των δυο σας, όπως κι αν κλείστηκε
Αύριο αυτή η γυναίκα γιορτάζει. Και σήμερα και αύριο, στο ampa, ανοίγουμε μια πρώτη κουβέντα για τα ψέματα της μητρότητας -ψέματα αποκλειστικώς πατριαρχικά- που η νέα γενιά μαμάδων έχει αποφασίσει να ξορκίσει και να τα στείλει από εκεί που ήρθαν, μεγαλώνοντας ανθρώπους που πατάνε στα πόδια τους με υγεία, ούτε με φοβέρα, ούτε με πειθαρχία, ούτε με κλισέ και φορετές αντιλήψεις.
Νέες γυναίκες, μητέρες σε μια παράξενη εποχή, γεμάτη πολυπλοκότητες, αλλά και διαύγεια και ειλικρίνεια, μιλούν ανοιχτά για τα manual που δεν έχουν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, για τις απορίες που δεν τους έλυσε ποτέ κανείς, για τις μικρές βιομηχανίες που ζουν από τη μητρότητα και τις αγωνίες της, για συμβουλές που δεν “δούλευαν” γι’ αυτό και αποφάσισαν να ψαχτούν λίγο παραπάνω…
Όπως κι αν μεγάλωσες, όποια κι αν είναι η σχέση σου μαζί της, απλώς θυμήσου τη για ό,τι κι αν σου πρόσφερε. Ίσως ήταν κυριολεκτικά ό,τι είχε και δεν είχε. Κι από τις αφηγήσεις που θα βρεις εδώ, ίσως την καταλάβεις λίγο καλύτερα, την αποκωδικοποιήσεις, την εξηγήσεις, τη συγχωρέσεις, την αγαπήσεις λίγο περισσότερο. Χρόνια της πολλά, με περισσότερη αλήθεια και επίγνωση και λιγότερα έως καθόλου παραμύθια πια για τον ρόλο που παίζει στη ζωή σου.
#1
#2
«Μητέρες»: Η εκδοχή της Sarah Knott για το τι σημαίνει μητρότητα
#3
#4
#5
«Το παιδί σου με κάθε του κύτταρο σε θέλει ευτυχισμένη. Για να είναι κι αυτό!»
#6
«Είσαι η μαμά – γιατρός, η μαμά – ψυχολόγος, η μαμά – αμορτισέρ»
#7
Η ενότητα θα ανανεώνεται συνεχώς >>>
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
❤️❤️💐💐