Δεν βιώνουμε όλες την ίδια εμμηνόπαυση: η δική μου περίπτωση

Τα χρόνια κυλάνε γρήγορα. Τρέχουν θα έλεγα. Ναι, είναι κλισέ. Μας το έλεγαν οι γονείς μας, όταν βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, και τους κοροϊδεύαμε. Και μεγαλώσαμε. Υπάρχουν άνθρωποι που κάθε μέρα που περνά τη νιώθουν στην πλάτη τους. Τους βαραίνει. Στα τριάντα χάνουν τον ύπνο τους, σοκάρονται. Στα σαράντα κλαίνε κρυφά. Κοντά στα πενήντα νιώθουν ότι έχουν γεράσει. Μετράνε τις τρίχες που χάνουν από την κεφαλή, αν είναι άντρες, καιροφυλακτούν για την επόμενη περίοδο και τρέμουν την εμμηνόπαυση, αν είναι γυναίκες.

Εγώ δεν είμαι ανάμεσά τους. Πέντε δεκαετίες συμπλήρωσα, χαμπάρι δεν πήρα. Νιώθω το ίδιο νέα με την εποχή που ήμουν φοιτήτρια. Στη γιορτή της μητέρας είμαι το παιδί, σχεδόν ποτέ η μαμά. Ο γιος μου ενηλικιώθηκε και έρχονται στιγμές που πιστεύω πως είμαι πιο ανώριμη από εκείνον. Κι ας είμαι full time δίπλα του από το πρώτο λεπτό. Κι ας είμαι από πολύ μικρή ανεξάρτητη σε βαθμό …κακουργήματος. Πάντα ήμουν λίγο χύμα, με την καλή έννοια. Οργανωτική αλλά και τεμπέλα. Χαλαρή αλλά και control freak. Μάλλον ανισόρροπη είμαι, τώρα που το σκέφτομαι.

Δεδομένου του χαρακτήρα μου, η εμμηνόπαυση δεν με απασχόλησε ποτέ. Ο κύκλος μου μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν αδιατάρακτος. Κι ας έπαιρνα πέντε χρόνια ορμόνες –ορμονοεξαρτώμενος καρκίνος του μαστού γαρ. Τον πρόλαβα με το που ξεμύτισε. Χειρουργείο, ακτινοθεραπεία, ορμονοθεραπεία –όλα κομπλέ. Χαλαρή και πάλι. Σταθερά αισιόδοξη και η ζωή συνεχίζεται. Και η εμμηνόπαυση πουθενά στον ορίζοντα. Όλα καλά. Μέχρι πέρσι. Υποτροπή.

Οι γιατροί ξέρουν πολλά κόλπα. Έχουν σούπερ λεξιλόγιο για πάσα χρήση. Όλα τα λένε λίγο κομψά, τις άκομψες ερωτήσεις τις κάνουμε εμείς για να βεβαιωθούμε ότι καταλάβαμε σωστά. Υποτροπή, λοιπόν. Τουτέστιν, φτου κι απ’ την αρχή. Χειρουργείο, ακτινοθεραπεία, ορμονοθεραπεία είναι τα στάνταρ, τι βετεράνοι είμαστε! Η χημειοθεραπεία για άλλη μια φορά με ερωτηματικό στο τραπέζι –πολύ φρέσκος ο επισκέπτης, ευτυχώς. Τώρα, όμως, το έχω δει το έργο. Θα την κάνω να ξεμπερδεύουμε.

Να την λοιπόν η εμμηνόπαυση. Στα καλά καθούμενα και εκτός προγράμματος. Με το ζόρι. Όχι πως θα αργούσε αλλά πάντως δεν ήταν η ώρα της. Την επιδιώκουμε για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Την προκαλούμε και είμαστε κι ευχαριστημένοι. Όλα είναι θέμα οπτικής, τελικά. Η δική μου αντιμετώπιση συνοψίζεται στην ατάκα του Νίκου Σταυρίδη: «Άχου και δε με νοιάζει!».

Δε με νοιάζει, σκασίλα μου, πώς το λένε. Παρενέργειες; Δεν είμαι σίγουρη. Εκτός από κάποιες εξάψεις, δεν έχω εντοπίσει τίποτα άλλο. Η αλήθεια είναι ότι δεν το ψάχνω. Αν στην πορεία προκύψει κάτι θα το αντιμετωπίσω. Σημασία έχει να είμαι υγιής. Η εμμηνόπαυση είναι εξελικτική προσαρμογή, δεν είναι πρόβλημα. Η ασθένεια είναι.

Είμαι, λοιπόν, μια νεαρή σε κλιμακτήριο. Που νεαρή δεν είμαι -για να λέμε την αλήθεια- αλλά σε κανέναν δεν πέφτει λόγος. Έτσι αισθάνομαι –να κι άλλο κλισέ. Κιλά δεν έχω βάλει, δεν γέρασα απότομα, δεν έχω κατσιάσει. Μπορεί και να συμβεί, μπορεί και όχι. Θα δείξει και θα δράσω αναλόγως. Μέχρι τότε μπορώ να εστιάζω στα θετικά της εμμηνόπαυσης: μπάνια και σεξ κατά βούληση. Ή αντίστροφα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News