Ποια ήταν η μέρα που κατάλαβες ότι θα είχες ένα επιπλέον εμπόδιο να υπερνικήσεις στη δουλειά ή σε οποιαδήποτε πτυχή της καθημερινότητάς σου, μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα;
Άργησα πολύ να συνειδητοποιήσω τι σημαίνει είμαι γυναίκα που ψάχνει για δουλειά. Στα είκοσι κάτι μου δεν με είχε απασχολήσει ο βιοπορισμός, καλές εποχές, η δουλειά με έβρισκε, δεν την έψαχνα. Ήρθε όμως η κρίση, τα μνημόνια, και εκεί κατάλαβα πώς αντιμετωπίζει τη γυναίκα η εργοδοσία, ως κονσέρβα με ημερομηνία λήξεως.
Και πας στις συνεντεύξεις, και εξοπλίζεσαι με υπομονή, για να μην περάσεις το γραφείο κολλάρο στον συνεντευξιαστή που σε ρωτάει με περίσσιο θράσος, πότε θα παντρευτείς, πότε θα κάνεις παιδί και γιατί είσαι τόσο καιρό άνεργη. Είμαι άνεργη, φίλε μου, γιατί δεν με προσλαμβάνετε, ναι σοκαριστικό το ξέρω, μην ταράζεσαι υποψήφιε εργοδότη. Και τις φορές που υπήρξα τυχερή και πήρα την θέση, έβλεπα άντρες συναδέλφους με τα ίδια προσόντα με ‘μένα, να αμείβονται δύο φορές πάνω από εμένα.
Οπότε πάντα έριχνα τη διπλή δουλειά από πολλούς συναδέλφους για να αποδείξω ότι είμαι ισάξια, χωρίς βέβαια να αναγνωρίζεται σε κανένα επίπεδο, μισθολογικά έστω. Και πάντα με την απειλή της απόλυσης να πλανάται πάνω απ’ το κεφάλι μου, γιατί είπαμε είμαι γυναίκα, ο εργοδότης σε αντιμετωπίζει ως χασούρα, αν και εφόσον λείψεις για να γεννήσεις.
Και μακάρι το μόνο πρόβλημα να ήταν το wagegap. Αν είσαι τυπική στη δουλειά θα σε πουν απρόσιτη, αν είσαι αυστηρή θα σε πουν σκύλα, και αυτός είναι ο επιεικής χαρακτηρισμός, και η οποιαδήποτε ένδειξη αδυναμίας, πυροδοτεί σχόλια ότι οι γυναίκες δεν έχουν στομάχι για την δουλειά.
Σε μέρα με πολλή ένταση και στρες θυμάμαι πριν από χρόνια στο γραφείο, οδήγησε στο να βάλω τα κλάματα απ’ τα νεύρα μου. Οι άντρες συνάδελφοι δεν με άφησαν να το ξεχάσω και έλεγαν ειρωνικά ότι έτσι αντιμετωπίζουν οι γυναίκες τα προβλήματα τους, με κλάματα.
Έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε ακόμα, σίγουρα η κατάσταση έχει βελτιωθεί αρκετά στον εργασιακό τομέα, όμως ο αγώνας για την γεφύρωση του μισθολογικού χάσματος, και για την ίση αντιμετώπιση αντρών και γυναικών στο εργασιακό πεδίο δεν έχει τελειώσει.
Οφείλουμε στις γυναίκες που έχυσαν αίμα, στις 8 Μαρτίου, διεκδικώντας δικαιώματα που δεν τους έδωσε εξ αρχής το πατριαρχικό αφήγημα, γιατί δεν τις λόγιζε ως ανθρώπους. Οφείλουμε λοιπόν, σε εκείνες και σε εμάς, να μην σταματήσουμε την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Και ας καταλάβουν οι άντρες ότι στον αγώνα αυτό, είμαστε σύμμαχοι και όχι εχθροί.
*Η Χριστίνα Παπαποστόλου είναι λογίστρια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
