Ποια ήταν η μέρα που κατάλαβες ότι θα είχες ένα επιπλέον εμπόδιο να υπερνικήσεις στη δουλειά ή σε οποιαδήποτε πτυχή της καθημερινότητάς σου, μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα;
Είμαι στη δουλειά. Η ώρα έχει πάει 01:00 το βράδυ. Βάζω συναγερμό, κλειδώνω, περπατάω και μπαίνω στο αυτοκίνητο μου. Οδηγώ, παρκάρω, ανεβαίνω στο σπίτι μου. Μια σειρά από μηχανικές κινήσεις που σου προσφέρουν μια αίσθηση κανονικότητας. Και όμως.
Η αλήθεια όμως είναι πως τίποτα από τα παραπάνω δεν θα συμβεί σε εμένα. Αντιθέτως η ιστορία μου θα εκτυλιχθεί ως εξής. Βάζω συναγερμό. Κλειδώνω. Παίρνω μία από τις αδερφές μου η κάποιο φίλο τηλέφωνο. Λέω ότι φεύγω εκείνη την ώρα από τη δουλειά και φοβάμαι να πάω μόνη στο αυτοκίνητο. Μιλάμε όση ώρα χρειαστεί μέχρι να φτάσω στο αυτοκίνητο.
Μιλάω πολύ πιο έντονα από ότι στις κανονικές συνθήκες, ώστε να ακούγομαι από μακριά και να φαίνεται πως κάποιος γνωρίζει που βρίσκομαι. Στο άλλο χέρι κρατάω τα κλειδιά του αυτοκινήτου ώστε να μην χάσω δευτερόλεπτο και να μπω αμέσως μέσα. Κοιτάζω συνεχώς μήπως με ακολουθεί κάποιος. Μπαίνω στο αυτοκίνητο μου.
Κλειδώνω αμέσως και κοιτάζω πάλι γύρω μου μήπως πλησιάζει κάποιος. Ακριβώς τα ίδια θα συμβούν και όταν φτάσω στο σπίτι μου. Εκτός και αν είμαι τυχερή και παρκάρω απέναντι. Σε αυτή την περίπτωση απλά θα φύγω με γοργό βήμα με τα κλειδιά σφιχτά στο χέρι για να μπω μέσα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Για παρά πολλά χρόνια μετά.
Και όσο και αν έχω μεγαλώσει ο φόβος είναι πάντα ο ίδιος. Για τον άντρα που θα θελήσει να αναμετρηθεί με τον ανδρισμό του κάνοντας με να νιώσω ντροπή, φόβο, ταπείνωση, θυμό και πλησιάζοντας με άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο.
Και έχει γίνει κανονικότητα το να περπατάς στο δρόμο και να σου φωνάξει κάποιος ποσό θέλει να σε γαμήσει. Να εισχωρεί με τη βία στο χώρο και την ψυχή σου. Και να μη ντρέπεται να σε κοιτάξει με λάγνο βλέμμα όταν γυρίσεις να τον αντιμετωπίσεις.
Μου προκαλεί ανατριχίλα και συγκίνηση η σύνδεση που γίνεται με κάθε μια γυναίκα εκεί έξω. Η σύνδεση που γίνεται όταν μιλάμε για την καθημερινή μας επαφή με τη βία που συμβαίνει ενώ περπατάμε απλά στο δρόμο. Και η αλήθεια είναι πως με τον καιρό μαθαίνεις να μη δίνεις σημασία, να μην παίρνεις τίποτα προσωπικά, να κάνεις ότι δεν ακούς. Όμως κάθε φορά που θα βρεθείς κάπου χωρίς καθόλου ανθρώπους γύρω σου, είτε είναι μέρα είτε είναι νύχτα θα ξέρεις ότι θα πρέπει να διανύσεις αυτό το δρόμο όχι μόνη. Αλλά χέρι χέρι με τον φόβο.
Ένας φίλος τις προάλλες μου είπε «Δεν ήξερα τι φοβερά ζόρια περνάτε οι γυναίκες. Λυπάμαι πολύ για αυτό». Και ήταν κάπως λυτρωτικό να ακούω από έναν άντρα να μου λέει ότι με νιώθει. Ότι μας νιώθει.
Γιατί κάπως έτσι οι κοινωνίες αλλάζουν. Οι άνθρωποι μαθαίνουν, εξελίσσονται, αποκτούν ενσυναίσθηση. Και οι μανάδες και οι πατεράδες αρχίζουν και μιλάνε στα αγόρια τους για την αξία του σεβασμού απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό και απέναντι στις γυναίκες.
Και είμαι σίγουρη πια πως η αντίστροφη μέτρηση για μια πιο υγιή κοινωνία ξεκίνησε. Και μπορεί να πάρει καιρό όλη αυτή η εξυγίανση, αλλά η αρχή έγινε. Και η αρχή είναι ήδη η μισή διαδρομή. Και αυτή τη διαδρομή δεν θα τη διανύσουμε αυτή τη φορά χέρι χέρι με τον φόβο. Αλλά κρατώντας το χέρι σφιχτά η μια της άλλης.
*Η Μαριέττα Φαφούτη είναι τραγουδίστρια και συνθέτρια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
