Ποια ήταν η μέρα που κατάλαβες ότι θα είχες ένα επιπλέον εμπόδιο να υπερνικήσεις στη δουλειά ή σε οποιαδήποτε πτυχή της καθημερινότητάς σου, μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα;
Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι το να είσαι γυναίκα μπορεί να σε φέρει αντιμέτωπη με καταστάσεις που δεν είχες κατηγοριοποιήσει ως “καθημερινά προβλήματα στο γραφείο” συνέπεσε με την πρώτη φορά που με προσέλαβε άντρας εργοδότης.
Με τις εργοδότριες που είχα μέχρι τότε (εντελώς κατά τύχη όλες γυναίκες), τα θέματα που προέκυπταν ήταν κάτι λογικές εντάσεις “πάνω στη δουλειά”, αναμενόμενες τριβές λόγω των πολλών ωρών συναναστροφής, διαφωνίες σχετικές με το αντικείμενο και τις μεθόδους, και γενικά πράγματα που έχεις να αντιμετωπίσεις όντας εργαζόμενος, και μάλιστα υπάλληλος.
Αν έχετε υποστεί αυτό που λέμε gaslighting σε κάποια συναισθηματική επαφή, ερωτική, φιλική, μια οποιαδήποτε τέλος πάντων σχέση, έχετε ήδη καταλάβει το 50% του τότε εργασιακού μου στάτους: πάντα αναρωτιόμουν αν εγώ κάτι είχα καταλάβει λάθος, αν ήμουν καχύποπτη και άδικη και μήπως δεν ήμουν αρκετά ευγενική/ομαδική/υπεύθυνη/φιλότιμη – η εικόνα που είχα η ίδια για το προφίλ μου ως επαγγελματία ήταν αυτή μιας κοπελίτσας που συνεχώς μάθαινε αλλά ήταν και συνεχώς ανεπαρκής, συνεχώς έπρεπε να την κατευθύνουν και να τη διορθώνουν με τον πατροναριστικό τρόπο αυστηρού γονέα (σημειωτέον, με την εργοδοσία ήμασταν σχεδόν συνομήλικοι), κάνοντάς της όμως ενίοτε φιλοφρονήσεις για ένα καλό αποτέλεσμα ή ξέρω ‘γω για ρούχα της, σαν μικρές επιβραβεύσεις.
Είχα λοιπόν αρχίσει να αμφισβητώ τις ίδιες τις ικανότητές μου την ίδια στιγμή που το έβλεπα πως τα κατάφερνα, πως ήμουν καλή τέλος πάντων, και ενώ έχαιρα της αποδοχής αρκετών συναδέλφων μου. Δεν χρειάζεται να πω πως κάθε πενθήμερο μου φαινόταν βουνό: από ένα σημείο και πέρα ξυπνούσα και είχα άρνηση να πάω στη δουλειά.
Πριν κλείσω την πρώτη εβδομάδα στη νέα θέση, Σάββατο απόγευμα και ενώ η επιχείρηση ήταν φυσικά κλειστή, δέχτηκα τηλεφώνημα από το αφεντικό “να περάσω από το γραφείο να πούμε για τη δουλειά” – πράγμα που θα έπρεπε προφανώς να είχε λειτουργήσει ως καμπανάκι για τα επόμενα που ακολούθησαν και περιελάμβαναν αλλαγή workspace με συνάδελφο με τον οποίο είχαμε φιλική σχέση “για να με μην απασχολεί από τη δουλειά μου” (μας άλλαξαν θρανίο σαν να λέμε), μικρά καψόνια-tasks που δεν περιλαμβάνονταν στο job description, όταν η εργοδοσία είχε τα νεύρα της, και μια μνημειώδη απάντηση όταν πήγα να ζητήσω να ξεκινήσουν να μου κολλάνε ένσημα (α ναι, δεν θα μου κολλούσαν ένσημα “προς το παρόν”): “Επ, είδες; Αυτά τα ζητάνε από την αρχή, στο interview. Δεν πειράζει, τώρα θα το ξέρεις για την επόμενη δουλειά, όταν κάνεις τη διαπραγμάτευση”.
Αξέχαστο επίσης και το περιστατικό κατά το οποίο, σε εκδήλωση που είχα διοργανώσει, το τιμώμενο πρόσωπο και συνεργάτης μου, σε λόγο που εκφώνησε δημοσίως, αναφέρθηκε σε εμένα ως “και αυτό το κοριτσάκι τι φταίει που δουλεύει για τον … για ψίχουλα” – το γενικότερο περιβάλλον της επιχείρησης ήταν χτισμένο στη γνωστή πυραμίδα σεβασμού που άφηνε μια γυναίκα που έκανε τη δική μου δουλειά να κατρακυλάει ανεμπόδιστα προς τη βάση της.
Πότε έφυγα; Όταν, παρουσία συναδέλφων, αιωρήθηκαν απειλές για σωματική ακεραιότητα – όπως βλέπετε, τα όριά μου υπήρξαν ιδιαιτέρως ελαστικά. Where are they now? Συνεχίζουν κανονικά, κάνουν πού και πού και κανά woke status, όπως όλοι μας.
*Η Χρύσα Οικονομοπούλου είναι ραδιοφωνική παραγωγός (Nostos 100,6), γραφείο Τύπου Gagarin 205
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
