Δεν μου έχει συμβεί κάποια σοβαρή εμπειρία παρενόχλησης ή διάκρισης λόγω φύλου που να έχω υποστεί και να αξίζει να μοιραστώ. Σε βαθμό που κάποιος μπορεί να πιστέψει ότι τίποτα κακό δεν συνέβη σε ολόκληρη τη ζωή μου. Ότι μπορεί και να είμαι από αυτές τις τυχερές…
Ποτέ δεν έχω πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή βίας επειδή ήμουν γυναίκα. Ποτέ δεν εξαναγκάστηκα να κάνω κάτι που δεν ήθελα… Ποτέ δεν αδικήθηκα σε μια δουλειά, λόγω του φύλου μου. Πάντα έκανα αυτό και μόνο που εγώ ήθελα. Αλήθεια τώρα; Υπήρξα τελικά τόσο τυχερή; Τόσα αδιανόητα τυχερή, που κανείς και τίποτα δεν με άγγιξε ποτέ;
Η αλήθεια είναι ότι από τότε που με θυμάμαι παλεύω να είμαι αυτή η δυνατή που κανείς δεν θα τολμήσει να απειλήσει, να αδικήσει ή να παρακάμψει ποτέ και με κανένα τρόπο. Με θυμάμαι να προετοιμάζομαι ως ένας μικρός στρατιώτης, από τότε που ήμουν παιδί. Ήμουν ανταγωνιστική, δυναμική και δεν έκανα πίσω ποτέ. Διεκδικούσα πάντα με ένα τρόπο σταθερά επιθετικό, βρισκόμουν σε μια μόνιμη άμυνα και έκανα όλα όσα νόμιζα ότι έπρεπε να κάνω για να μην πέσω θύμα ποτέ και κανενός.
Μεγάλωσα γνωρίζοντας πώς αν γινόμουν παθητική θα μου συνέβαινε κάτι κακό. Όχι γιατί θα έφταιγα σε κάτι, αλλά γιατί απλώς είχα την ατυχία να γεννηθώ γυναίκα. Και οι γυναίκες είναι αδύναμες από τη φύση τους. Συνήθως, τις εξαναγκάζουν να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν ή απλώς τις ξεφτιλίζουν και τις τιμωρούν για πράγματα που έκαναν ακριβώς, επειδή τα ήθελαν…
Τις πληρώνουν λιγότερο για την ίδια δουλειά με έναν άντρα, και πρέπει να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά για να μην θεωρούνται άχρηστες, αλλά τότε δεν θεωρούνται και πολύ χρήσιμες στη δουλειά τους, γι’ αυτό και θα πρέπει να επιλέξουν ρόλους, όλα μαζί δεν γίνονται… Εκτός και αν δεν είσαι σαν τις άλλες. Κι εγώ αυτό ακριβώς δεν είχα σκοπό «να γίνω σαν μια οποιαδήποτε…»
Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι υπήρξα εξίσου θύμα με κάθε γυναίκα εκεί έξω. Νόμιζα πως όσα έκανα ήταν δικές μου και μόνο επιλογές και ότι ο δυναμικός μου χαρακτήρας ήταν το κυριότερο χαρακτηριστικό μου. Ακόμα και ο τρόπος που έφτιαξα και έστησα το σώμα μου. Ακόμα και αυτό έμαθα να το αγαπώ και να το αποδέχομαι μόνο δυνατό και εύρωστο. Οτιδήποτε άλλο με απωθούσε και με γέμιζε άγχος και αγωνία. Στη πραγματικότητα καταπιέστηκα απίστευτα να φαίνομαι δυνατή και αλύγιστη και αποτέλεσμα αυτού έγινα η ίδια σε κάποιες φάσεις καταπιεστική, άδικη, επικριτική και κακοποιητική.
Αυτή που δεν φοβάται να πάει κόντρα, να αντιμετωπίσει, να αντισταθεί και να διεκδικήσει, με κάθε κόστος. Μίσησα κάθε αδυναμία μου, αντί να την αποδεχτώ και να την αγκαλιάσω. Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω πώς και ποια ήθελα πραγματικά να είμαι.
Ότι η αδυναμία δεν είναι ελάττωμα, γυναικείο ή αντρικό χαρακτηριστικό αλλά πάνω από όλα ανθρώπινο και φυσιολογικό. Και πώς αυτό που ήθελα πραγματικά δεν ήταν να ξεχωρίσω, σε σχέση με τις άλλες γυναίκες, αλλά να έρθω ακόμα πιο κοντά και να μοιραστώ. Γιατί όχι και να παρακινήσω, να δώσω το χέρι μου και να στηρίξω. Να πω «δεν είσαι πλέον μόνη, έχεις εμένα, έχουμε η μία την άλλη», μέχρι τα πράγματα να γίνουν καλύτερα για όλες μας, όπου και αν ζούμε, όποια γλώσσα και αν μιλάμε.
* Η Κατερίνα Πόντη είναι Influencers Director & Community
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
