To 24ωρο μιας γυναίκας: γραμματέας κι εκπαιδευτικός

Η Κ. είναι 40 ετών, γραμματέας σε ιατρείο κι εκπαιδευτικός. Ζει σε επαρχιακή πόλη και μας περιγράφει μια μέρα από την καθημερινότητά της.

08.00 Ξυπνάω μετά τα απανωτά ξυπνητήρια από τα δύο τηλέφωνά μου. Το δικό μου και του ιατρείου. Η βασική σκέψη που με βοηθά να σηκωθώ είναι το ότι θα πιω καφέ! Χουζουρεύω λίγο πριν σηκωθώ και η πρώτη κίνηση είναι να τσεκάρω τα social media για ειδοποιήσεις και μηνύματα. Συνήθως δεν έχω τίποτα, χα!

08.30 Τρώω τις φρυγανίτσες μου με το μέλι, βάζω τον καφέ μου στο θερμό και φεύγω με το αμάξι για τη δουλειά. Με τα πόδια θα μπορούσα να είμαι στο γραφείο σε 20′ κι ενώ πάντα θέλω να περπατήσω, καταλήγω να φύγω με το αμάξι για να μην αργήσω.

09.00 Είμαι ήδη στο γραφείο. Ανοίγω τον υπολογιστή, βάζω μια λίστα από το τάμπλετ να παίζει μουσική στο spotify και τσεκάρω τις εκκρεμότητες της ημέρας. Η μουσική λειτουργεί υποβοηθητικά και στην τήρηση του απορρήτου, καθώς μπλοκάρει τον ήχο των συνομιλιών από το γραφείο του γιατρού, όταν εκείνος έχει κάποιον θεραπευόμενο.

10.00 Ο γιατρός έχει ήδη ξεκινήσει τις συνεδρίες του- οι περισσότερες διαδικτυακά, λόγω κορωνοϊού. Στην προηγούμενη καραντίνα παρατήρησα κάποια πτώση στα ραντεβού, πλέον ο κόσμος είναι “μαθημένος”. Έχουν φτιάξει προφίλ σε social media ή σε κάποια άλλη πλατφόρμα τηλεδιάσκεψης και πολλές συνεδρίες πραγματοποιούνται έτσι. Για επείγοντα περιστατικά που δεν έχουν πρόσβαση διαδικτυακά, τους δεχόμαστε στο ιατρείο. Χαζεύω το νεροκολοκυθάκι που είναι ζωγραφισμένο να μοιάζει με Σπανιόλα χορεύτρια και μου το χάρισε ένας θεραπευόμενος. Η ώρα περνά γρήγορα.

11.00  Πίνω τον δεύτερο καφέ της ημέρας. Έχω απανωτά τηλέφωνα, από ανθρώπους που θέλουν να κλείσουν νέο ραντεβού αλλά κι από ήδη υπάρχοντες θεραπευόμενους .Πλέον, υπάρχει η άυλη συνταγογράφηση που κάνει τα πράγματα πιο εύκολα, χωρίς χαρτί ή φυσική παρουσία στο ιατρείο, η συνταγή εκδίδεται σε sms ή mail, το ίδιο και τα παραπεμπτικά εξετάσεων. Παίρνω μια κόλλα χαρτί από το μπλοκ που γράφουμε συνταγές και γράφω λίγους στίχους ” μικρός ο κόσμος μας κι εσύ μεγάλος, χαμόγελα πέτρινα συχνά μοιράζεις, το βράδυ στο σπίτι την ψυχή σου αδειάζεις, αγάπες σε παρέσυραν κι είσαι ένας άλλος” Μου αρέσει πολύ να γράφω, αλλά συνήθως ό,τι γράφω έχει αποδέκτη εμένα, μιας και γράφω ερασιτεχνικά. Γράφω όμως σε κάθε μικρό κενό, σε κάθε ευκαιρία.

12.00 Κάνω ένα μικρό διάλειμμα για να τσιμπήσω κάτι, όσο είμαι μόνη στο γραφείο. Αγαπώ τη δουλειά μου γιατί μου έχει διδάξει πολλά για τις ψυχικές νόσους και για τον τρόπο που ο κόσμος τις αντιλαμβάνεται και τις αντιμετωπίζει. Παρατηρώ πως οι νεαροί συνήθως άνδρες, ηλικίας 20-35 ετών δυσκολεύονται να πάρουν την απόφαση να πάνε στον γιατρό. Τις περισσότερες φορές καλούν οι μητέρες ή οι αδερφές τους με την ελπίδα να τους πείσουν να έρθουν. Μόλις απάντησα σε μια κλήση μιας νεαρής γυναίκας με αγχώδη διαταραχή που αμφιταλαντεύεται για τον αν πρέπει να κλείσει ή όχι ραντεβού. Με ρωτάει αν όντως έχει κάτι και μήπως οι γιατροί που την παραπέμπουν σε ψυχίατρο κάνουν λάθος. Της εξηγώ πως η διάγνωση από ψυχίατρο καθόλου δεν βλάπτει και πως πραγματικά μπορεί να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής της, σε περίπτωση που όντως υπάρχει διαταραχή. Την αφήνω να το σκεφτεί και να με ειδοποιήσει. Η κίνηση της κλήσης στον γιατρό, είναι το πρώτο σημαντικό βήμα.

14.00 Έχει έρθει η ώρα να σχολάσω. Κλείνω τα πάντα και ξεκινάω για την παραλία με τα πόδια. Τώρα στην καραντίνα αποτελεί μια ωραία διέξοδο από την κατάσταση την οποία βιώνουμε. Περπατάω γρήγορα χωρίς γυαλιά ηλίου, αφήνω τον ήλιο να λούσει το πρόσωπό μου. Το καταευχαριστιέμαι!

14.30 Είμαι στη θάλασσα. Μερικοί τολμηροί κάνουν μπάνιο.. Μα, Φλεβάρη μήνα, βρε παιδιά; Τους ζηλεύω, η αλήθεια είναι. Το τηλέφωνο της δουλειάς δεν χτυπά πλέον κι εγώ χαλαρώνω. Πεινάω “σαν σκυλί μαύρο” , όπως λέω πάντα, και παίρνω το δρόμο για το σπίτι.

16.00  Έχω ήδη φάει, σαλάτα με τόνο σήμερα, γιατί κλασικά δεν προνόησα να μαγειρέψω από την προηγούμενη, οπότε καταλήγω συνήθως ή να μαγειρεύω αργά ή να τρώω κάτι πρόχειρο. Δεν είμαι κανένας fit άνθρωπος, αλλά στην προσπάθειά μου να χάσω βάρος, τρώω υγιεινά. Φτιάχνω καφέ και παίρνω θέση μπροστά στο λάπτοπ. Έχω ιδιαίτερο με έναν μαθητή της Γ’ λυκείου, ένα δίωρο. Τα μαθήματα στην εποχή του κορωνοϊού είναι δυστυχώς με αρκετά προβλήματα.. Σήμερα, ας πούμε,  έχει διακοπεί το μάθημα τουλάχιστον τέσσερις φορές λόγω κακής σύνδεσης. Στα θετικά είναι πως κουράζομαι λιγότερο, καθώς γλιτώνω τις μετακινήσεις Ο μαθητής μου παραπονιέται για πονοκεφάλους, αλλά τουλάχιστον με τα προστατευτικά γυαλιά για οθόνες που αγόρασε, φαίνεται να βελτιώθηκε η κατάσταση.. Ο μαθητής μου είναι κουρασμένος από τα πολλά μαθήματα και τις πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη, ωστόσο δεν γκρινιάζει καθόλου. Τα αγαπάω τα παιδιά μου και προσπαθώ να τους δίνω κουράγιο.

19.00  Έχω μια ώρα μάθημα με την μαθήτριά μου από το Κοινωνικό Φροντιστήριο, όπου διδάσκω εθελοντικά. Μου λείπει απίστευτα η τάξη μου, που είχα πέρσι. Δε ξέρω καθόλου πότε θα δω τα παιδιά από κοντά. Προσπαθώ να μειώσω την απόσταση και να “ζεστάνω” την ψύχρα της οθόνης, κάνοντας αστεία και μιλώντας γλυκά στα παιδιά. ” Που είναι το παιδί μου το καλό;” της λέω και γελάει. “που είναι ; δεν ξέρω” μου απαντά και κοιτάζει δήθεν γύρω – γύρω. Αρχίζω το μάθημα με εξέταση, δεν μου είναι και πολύ διαβασμένο σήμερα το άτιμο!

20.00  Είμαι πολύ κουρασμένη, όμως πρέπει να στείλω ασκήσεις στα παιδιά και να διορθώσω και κάποια τεστ. Θα ασχοληθώ για λίγο και τα υπόλοιπα θα τα αφήσω για το Σαββατοκύριακο, με καθαρό μυαλό. Επιστρέφω και κάποιες, λίγες απογευματινές κλήσεις του ιατρείου που δεν πρόλαβα να απαντήσω.

20.30 Πείνασα πάλι, φτιάχνω μπάμιες να φάω- ω ναι! και βάζω νετφλιξ. Τελευταία έχω κολλήσει με την σειρά “Απογοήτευση” , από τους δημιουργούς των Simpsons. Χαζεύω μέχρι να γίνει το φαγητό μου. Η μεσαιωνική πριγκίπισσα Μπιν έχει συντροφιά έναν δαίμονα που μοιάζει με γάτα κι ένα ξωτικό που έφυγε από την χώρα του γιατί τον εκνεύριζε η υπερβολική ευτυχία!

22.00 Είναι νωρίς αλλά νιώθω τόσο νυσταγμένη. Εννοείται τσεκάρω τα social media πριν κοιμηθώ και παίρνω μια βιντεοκλήση τους γονείς μου για να τους καληνυχτίσω. Μου έχουν λείψει πολύ και συνεχώς με ρωτούν πότε θα πάω, ξέρω όμως πως μένοντας μακριά τους προστατεύω. Υποσχέθηκα όμως τώρα πως θα πεταχτώ για λίγο το Σαββατοκύριακο να τους δω από μακριά, έξω από το σπίτι. Κλασικά η Ελληνίδα μάνα με ρωτάει τί να ετοιμάσει! Μου χαμογελούν από την οθόνη και το χαμόγελό τους φτάνει ίσια στην καρδιά μου και τη ζεσταίνει. Επίσης, με ζεσταίνει και το καλοριφέρ δίπλα στο κρεβάτι μου, με την κρεβατοκάμαρα να είναι το μόνο ζεστό δωμάτιο, γιατί ΠΟΥ λεφτά για πετρέλαιο; Χουχουλιάζω και είμαι έτοιμη να αποκοιμηθώ.. Αύριο πάλι 🙂

Εσύ ακολουθείς το Α,μπα στο instagram;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News