Προσωπική ιστορία: “Περνάει” ποτέ ό,τι άφησε μέσα μου η σεξουαλική κακοποίηση;

Καλησπέρα και από εμένα..

Με αφορμή κάποια ποστ που διάβασα με πιο ευαίσθητα θέματα είπα να στείλω και εγώ μήπως υπάρχουν κοπέλες με παρόμοια βιώματα ή και πως αντιμετωπισαν την κατάσταση μήπως και ανακουφιστω-παρω δύναμη λίγο.Ακολουθεί σεντόνι με διαφορετικά ερωτήματα..

Δεν έζησα την εφηβεία μου καθώς από τα 15 αντιμετώπισα πολλές ψυχοφθορες και δύσκολες καταστάσεις οι οποίες με έκαναν να μεγαλώσω νωρίτερα. Τώρα είμαι 23, παρόλο που δουλεύω από μικρή και έχω καταφέρει και κάποια πράγματα σε θέμα σπουδών βλέπω ότι δεν συμβαδιζω με τις συμφοιτητριες ή και με τους συναδέλφους στη δουλειά. Γενικά από τα 15 μου νιώθω σαν να είμαι 40-50 ειδικά αν υπολογίσουμε και τις βαριές δουλειές που έχω κάνει σε 12ωρα ωράρια σερί 2 και 3 μήνες χωρίς ρεπό.. Παρόλα αυτά σχετικά πρόσφατα παρατηρώντας τον εαυτό μου, διαπίστωσα ότι πολλές φορές νιώθω ακριβώς το αντίθετο.. Δηλαδή σαν να είμαι μικρό κοριτσάκι που πηγαίνει γυμνάσιο, ότι χρειάζομαι κάποιον “μεγάλο” να με προστατεύσει-φροντίσει, ότι μπορεί να φερθώ ανώριμα ή αυθόρμητα-επικίνδυνα πχ να ανέβω σε μηχανάκι με κάποιον που μόλις γνώρισα, συμπεριφορές δηλαδή που θα έκανε μία ανήλικη και όχι μια νέα γυναίκα. Ακόμα και ο τρόπος ντυσίματος μου αν τύχει να χαλαρώσω λίγο και να έχω χρόνο για μια βόλτα θα είναι σε στυλ εφηβης, μικροδειχνω κιόλας και με περνάνε για 17 ετών. Από παρέες δεν εχω κανέναν, 1-2 άτομα να βγούμε στο 3μηνο και επίσης νιώθω ότι δεν ταιριάζω ούτε με συνομηλίκους, μου φαίνονται χαζές οι συμπεριφορές τους, ούτε με μεγαλύτερους καθώς είναι υπερβολικά σοβαροί. Το ερώτημα μου είναι αν έχει συμβεί σε καποι@, αλλάζει ποτέ αυτό ή μια ζωή θα νιώθω ανάμεσα σε δύο ηλικίες;

Δεύτερο θέμα και λίγο πιο σκοτεινό.. Μία από τις ψυχοφθορες καταστάσεις που είχα να αντιμετωπίσω στην εφηβεία μου ήταν η σεξουαλικη κακοποίηση. Είμαι σε ψυχοθεραπεία εδώ και 3 χρόνια για πάρα πολλούς λόγους και αφού άλλαξα 4 θεραπευτές επειδή δεν ένιωθα ότι με καταλαβαίνουν βρήκα αυτή που με έχει βοηθήσει πραγματικά να αντιμετωπίσω πολλά πράγματα και πλέον βλέπω και δρω με άλλη οπτική.Έχουμε δουλέψει και δουλεύουμε πολλά θέματα, ένα από αυτά είναι το αντρικό φύλο καθώς ακόμα και τώρα αντιμετωπίζω δυσκολίες. Για αρχή, όταν ξεκίνησα την ψυχοθεραπεία ήμουν σε μια κατάσταση που ούτε απλή συζήτηση δεν μπορούσα να κάνω με άντρα και ειδικά για το σεξ είχα μεγάλη αποστροφή.

Πλέον αυτό έχει βελτιωθεί, σε βαθμό που εδώ και ένα χρόνο περίπου μπορώ να πω ότι αυνανιζομαι κλειτοριδικα και ολοκληρώνω και βιωνω μία φοβερή αίσθηση.Τώρα όμως έχω φτάσει σε ένα σημείο να το κάνω αυτό επί 2 ώρες ειδικά σε περιόδους άγχους και αναρωτιέμαι αν είναι φυσιολογικό ή αν είμαι για τον ψυχίατρο. Επιπλέον, ενω αυτό με ευχαριστεί και γενικώς πλέον μπορώ να απολαύσω πχ το στοματικό σεξ φοβάμαι και μόνο στη σκέψη του κολπικου. Γνώρισα κάποιον και μετά από 3 μήνες σχέσης με μόνη ερωτική επαφή αγκαλιές, χάδια και φιλιά, τότε ξεκινήσαμε να κάνουμε παραπάνω πράγματα αλλά όχι κολπικό. Κάποια στιγμή μας βγήκε αυθόρμητα αλλά όταν τελικά πήγε να συμβεί έβαλα τα κλάματα και εκείνος τρόμαξε. Σταμάτησε αμέσως και με πήρε αγκαλιά (του είχα πει κάποια πράγματα) αλλά εν τέλη μετά από δική μου απόφαση δεν έχουμε πλέον επικοινωνία.Η απορία μου είναι αν αυτό “περνάει” ποτέ.. ακόμα και με αυτό το παιδί που είχε κατανόηση και σεβασμό προς εμένα είχα σχεδόν πάντα τον φόβο ότι αν πω όχι μπορεί εκείνος να μην το υπολογίσει και να συνεχίσει..Αυτή τη στιγμή είμαι στην κενή -” νορμάλ” για εμένα κατάσταση δουλειά-ύπνος.Πριν μερικούς μήνες βγήκα κάποια ραντεβού, μου άρεσε η παρέα και η συζήτηση αλλά δεν άφησα ούτε στο μάγουλο να με φιλησουν γιατί ένιωθα αποστροφή. Εάν υπάρχει κάποια γυναίκα εκεί έξω που κατάφερε ακόμα και μετά από 20 χρόνια ψυχοθεραπείας να ευχαριστηθεί την ερωτική επαφή, να μην της έρχονται φωνές και σκηνές της βίας ή να μην αλλάζει ξαφνικά το πρόσωπο του συντρόφου στο πρόσωπο του κακοποιητη ας αφήσει ένα μήνυμα, να ξέρω αν θα γίνω ποτέ καλά ή αν θα πρέπει να ζω με αυτό.

Και το τελευταίο που θα ακουστεί πιο Light.. Πώς βρίσκεις ανθρώπους που να έχουν περάσει αντίστοιχες καταστάσεις με τις δικές σου ώστε να ταιριάξεις; Θα ταιριάξεις; Στο σχολείο είχα μία καλή φίλη με την οποία είχαμε δεθεί επειδή και εκείνη περνούσε δύσκολα.. τελικά όμως αργότερα έμπλεξε με ναρκωτικά και είχε άσχημη κατάληξη.. δεν μπόρεσα να τη βοηθήσω και με πήρε από κάτω..στα σοσιαλ δεν έχω γνωρίσει ποτέ κάποιον νορμάλ και δια σωζης κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος για φιλία.

Όλα αυτά τα συζητάω και με την σύμβουλο ψυχικής υγείας μου αλλά πιστεύω θα με βοηθήσουν και συμβουλές ανθρώπων που έχουν ζήσει τέτοιες καταστάσεις.Συγνώμη για το ατελείωτο κατεβατο και σας ευχαριστώ πολύ αν το διαβάσατε ως εδώ και ακόμα περισσότερο αν το δημοσιεύσετε.

ΑΠΟ ΤHΝ – Μόνη και μπερδεμένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News