Προσωπική εμπειρία: γυναίκα σε ανδροκρατούμενο εργασιακό περιβάλλον

Η εμπειρία αυτή αλιεύτηκε από το forum του A,ΜΠΑ με θέμα την εργασία. Στόχος του forum είναι η ανταλλαγή συμβουλών, εμπειριών και σκέψεων για την επιβίωση και διάκριση στο σύγχρονο, απαιτητικό περιβάλλον εργασίας. 

Είμαι στον τομέα της πληροφορικής στον οποίο τα τελευταία χρόνια (5 και ίσως πολλά λέω) βλέπουμε ουσιαστική παρουσία γυναικών στον κλάδο. Μέχρι τότε είχαν κυρίως “υποστηρικτικό” χαρακτήρα οι θέσεις τους και κώδικα μόνο στα ψιλά (μιλάμε για την πλειοψηφία).

Είμαι στον χώρο 10 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια υπεύθυνη/προϊσταμένη τμήματος. Με τους εργοδότες δεν είχε τύχει ποτέ να έχω πρόβλημα, ούτε με τους συναδέλφους. Το πρόβλημα ήταν πάντα με πελάτες, συνεργαζόμενες εταιρείες και υποψήφιους συνάδελφους. Θα πω μια ιστοριούλα από την κάθε περίπτωση:

Πελάτης

Ζητάει να υλοποιήσουμε κάτι που δεν έχει κανένα νόημα. Είναι περίπλοκο, δύσχρηστο και στην ουσία δεν θα πετύχαινε αυτό που ήθελε. Του το εξηγεί η ομάδα υποστήριξης, αρνείται να ακούσει οτιδήποτε, οπότε μου περνούν το αίτημα να του εξηγήσω εφόσον απαιτεί τεχνικές γνώσεις.

Μιλάω μαζί του και είναι ανένδοτος. Του προτείνω άλλη λύση (πιο δύσκολη για εμάς, αλλά θα έπαιρνε ακριβώς αυτό που ήθελε), και μου λέει “αυτό που λες δεν γίνεται”. Και του λέω “Γίνεται γι’ αυτό το προτείνω”. Και λέει τη μαγική ατάκα “Θέλω να μιλήσω με ΤΟΝ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ”, για να του απαντήσω ότι εγώ είμαι η προϊσταμένη.

Μετά επέμεινε να μιλήσει με κάποιον ανώτερό μου και ρωτούσε ποιος είναι ο ανώτερός μου. Του λέω μετά από εμένα είναι ο γενικός διευθυντής που δεν ασχολείται με τέτοια θέματα (δεν έχει καν τεχνικό background ο άνθρωπος, οικονομικός είναι). Μιλάει τελικά μαζί του και του λέει ο διευθυντής “Η εταιρεία μας θα κάνει ό,τι πει η προϊσταμένη τμήματος. Αν λέει ότι αυτό προτείνεις είναι άτοπο, είναι άτοπο. Έχει τις γνώσεις, την προϋπηρεσία και σου προτείνει τη βέλτιστη λύση, γιατί δεν ακούς?”.

Μετά τα μάσησε ότι και καλά δεν ήξερε ότι έχω τις γνώσεις για αυτά που του λέω και μπαρμπούτσαλα.

Συνεργαζόμενη εταιρεία

Με μια άλλη εταιρεία πληροφορικής έχουμε έναν κοινό πελάτη για τον οποίο υλοποιούσαμε ένα project από κοινού. Επειδή ήταν μεγάλος πελάτης, έκανα προσωπικά την επαφή. Δεν θέλω να μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά η συνεργαζόμενη εταιρεία πρότεινε ένα σχήμα που έριχνε όλο το βάρος της υλοποίησης σε εμάς και προφασιζόταν (με χαζά επιχειρήματα) ότι και καλά ήταν δική μας δουλειά.

Κι αφού τους εξήγησα ότι δεν είναι έτσι και τους πρότεινα μια δίκαιη λύση/μοιρασιά και για τις 2 πλευρές μου πετάει το ηρωικό “Αυτή η μανία με εσάς τις γυναίκες να βγαίνετε από πάνω, πω πω πω!”.

Ευτυχώς μιλούσαμε τηλεφωνικά και δεν με είδε που χτυπιόμουν σαν μανιασμένη πάνω-κάτω στο γραφείο. Του απάντησα ότι “Ο πελάτης μας πληρώνει για μια δουλειά κι εσείς θέλετε να πληρωθείτε χωρίς να κάνετε τη δουλειά που σας αναλογεί. Μάλλον εσείς θέλετε να βγείτε από πάνω. Όσο για το σχόλιο περί γυναικών και μανιών, δεν ξέρω τί να πρωτοσχολιάσω. Θα ήθελα πολύ να σας ακούσω να το ξανακάνετε αυτό το σχόλιο παρουσία του πελάτη” (ο πελάτης ήταν γυναίκα, plot twist το κράτησα για το τέλος!)

Υποψήφιος συνάδελφος

Είχα βάλει αγγελία σε διάφορα site για μια θέση εργασίας στο τμήμα μου. Είχα κλείσει συνέντευξη με ένα παιδί γύρω στα 26-28 που φαινόταν να έχει όλα τα προσόντα. Τη συνέντευξη την έκλεισε ο βοηθός μου (άντρας). Την ημέρα της συνέντευξης έτυχε ένα επείγον θέμα που απαιτούσε τη συμμετοχή μου και για να μην “στήσω” τον υποψήφιο, ζήτησα από τον προϊστάμενο συνεργαζόμενου τμήματος να ξεκινήσει τη συνέντευξη.

Φτάνω στη συνέντευξη μετά από μια αργοπορία περίπου 25 λεπτά. Μπαίνω και το κλίμα ήταν εξαιρετικό, χαμόγελα, ενθουσιασμός. Κάνω κι εγώ τις ερωτήσεις μου, λέω αυτός είναι, τον βρήκα! Λύνουμε και τα οικονομικά, μια τελειότητα.

Και κάπου εκεί πιάνω μια κουβέντα και συνειδητοποιώ ότι ο υποψήφιος νομίζει ότι ο συνάδελφος θα είναι ο προϊστάμενός του κι εγώ η βοηθός του. Μέσα στον πανικό που επικρατούσε εκείνη τη μέρα αμελήσαμε να συστηθούμε σωστά (μεγάλο φάουλ, το παραδέχομαι). Ο συνάδελφος έσπευσε να του πει ότι εγώ είμαι η προϊστάμενη κι ότι αυτός είναι σε άλλο τμήμα και μου έκανε την εξυπηρέτηση της συνέντευξης γιατί προέκυψε υποχρέωση και θα καθυστερούσα.

Ε, από εκείνη τη στιμή το κλίμα πήγε στα Τάρταρα. Ο υποψήφιος ξαφνικά αναρωτιόταν αν θα μπορεί να ανταπεξέλθει γιατί ακούστε, θα έπρεπε να παίρνει το μετρό κάθε μέρα και είναι τόσο δύσκολο και μήπως κουράζεται και δεν αποδίδει (!). Και ξαφνικά αναρωτιόταν μήπως δεν είναι αυτό το τμήμα που του ταιριάζει.

Του είπα ότι λυπάμαι αλλά η συνέντευξη αφορά συγκεκριμένη θέση κι εφόσον δεν τον ενδιαφέρει, ευχαριστούμε για τη συνέντευξη και καλή συνέχεια. Σηκώθηκα κιόλας για να φύγει μια ώρα αρχύτερα.

Και τότε γυρνάει ο συνάδελφος και μου λέει “Ευτυχώς που έκανα μαλακία και δεν του είπα από πριν ότι η προϊσταμένη είναι γυναίκα και τον πιάσαμε απροετοίμαστο και είδαμε αντίδραση. Ρε που πήγαμε να μπλέξουμε!”