Ακούγοντας όλων των ειδών τις καταγγελίες στο θέατρο, στον πρωταθλητισμό, στη σχολή καλών τεχνών, και αλλού, αναρωτιέμαι αν κάποια στιγμή δοθεί βήμα σε όλες και όλους εμάς τους απλούς, άσημους ανθρώπους να καταγγείλουμε συμβάντα παρενόχλησης.
Η δική μου γενιά, (είμαι 52 χρονών) για την οποία μπορώ να μιλήσω και φαντάζομαι και οι παλιότερες, αλλά και οι νεότερες, έζησαν κ ζουν καθημερινά παρενοχλήσεις.
Όλοι ξέρουμε ότι αυτά συμβαίνουν.
Από έφηβη περπατώντας στο δρόμο, δεν υπήρξε μέρα που να μην αντιμετωπίσω στην καλύτερη περίπτωση, σφυρίγματα, συχνότερα πρόστυχα πειράγματα.
Θυμάμαι μια φορά, νομίζοντας ότι μου ζητούν πληροφορία, σταμάτησα να απαντήσω, και η χυδαιότητα που άκουσα από μεσήλικα άνδρα με έκανε να παγώσω στην θέση μου για ώρα. Ευτυχώς ήταν μέρα μεσημέρι. Σιγά, αυτά συμβαίνουν συνεχώς και σε όλες.
Μέρα μεσημέρι ήταν, και στο εξοχικό μας σπίτι, όταν μεσήλικας ξάδελφος μετά από οικογενειακό φαγοπότι και μισομεθυσμένος πήγε να μου ορμήξει, αλλά η μητέρα μου άκουσε τις φωνές μου και παρενέβη λυτρωτικά. Δεν το ανέφερε σε κανέναν, δεν το συζητήσαμε πότε. Προφανώς αυτά συμβαίνουν.
Επόμενη φορά όμως ήταν βράδυ, μεσάνυχτα μετά από σχολικό πάρτι. Δεν δέχτηκα την συνοδεία φίλου μέχρι το σπίτι μου (και ακόμη μετανιώνω) όταν δύο νεαροί με πήραν από πίσω. Πρέπει εδώ να σημειώσω ότι τότε τουλάχιστον, αυτό συνέβαινε συχνά, όποτε δεν ανησύχησα, δεν αισθάνθηκα άμεση απειλή, άλλωστε το σπίτι μου ήταν πολύ κοντά, και οι νεαροί συνομήλικοι.
Μου μιλούσαν και εκδήλωσαν το θαυμασμό τους ευγενικά και αρχικά δεν απάντησα, αργότερα, όταν ρώτησαν τ όνομα μου, είπα ψέματα “Κατερίνα”, ώστε αν με αναζητούσαν ποτέ να μην με βρουν. Ως εκεί πονηρεύτηκα.
Δεν μπορώ ν’ αντιληφθώ αν κατάλαβαν από πλευράς μου κάποια συναίνεση, και ακόμη κακίζω τον εαυτό μου μήπως φταίω εγώ, αλλά ξαφνικά με άρπαξαν, κλείνοντας μου το στόμα και με έσυραν σηκωτή στον ακάλυπτο χώρο μεταξύ δύο κατοικιών, άρχισαν να μου τραβούν τα ρούχα και με σφραγισμένο το στόμα μου με ρωτούσαν αν θα φωνάξω, εγώ έγνεψα όχι.
Για καλή μου τύχη το πίστεψαν, άφησαν το στόμα μου, και παρόλο που ήμουν απόλυτα παγωμένη, ενστικτωδώς άρχισα να φωνάζω “βοήθεια”, κάποια φώτα από τα διαμερίσματα άναψαν, και οι νεαροί τράπηκαν σε φυγή. Γλύτωσα εκ θαύματος. Έτρεμα όμως, δεν με κρατούσαν κυριολεκτικά τα πόδια μου, κατέβαινε όμως ένας άλλος νεαρός και του ζήτησα βοήθεια, να κρατηθώ πάνω του και να με συνοδέψει λίγο παραπάνω.
Ευγενέστατος, το έκανε και με ρώτησε αν εγώ ήμουν που φώναζα βοήθεια.
Απάντησα ναι και συμπλήρωσε ότι είμαι πολύ ωραία κοπέλα για αυτό συμβαίνουν αυτά.
Έγινα έξαλλη μαζί του, άρχισα να τον βρίζω με απίστευτες φωνές και κλάματα, είστε όλοι ίδιοι και άλλα παρόμοια, δεν θυμάμαι. Για χρόνια πολλά μετάνιωνα για την συμπεριφορά μου στον στιγμιαίο βοηθό μου, τώρα αισθάνομαι ότι δεν έχω λόγο μετάνοιας.
Να σημειώσω ότι στους γονείς μου δεν είπα τίποτα από φόβο ότι δεν θα με άφηναν να ξαναβγώ. Να σημειώσω επίσης, για να προλάβω αντιδράσεις, ότι δεν φορούσα προκλητικά ρούχα. Επίσης, προκλητικά ρούχα δεν φοράω γενικά, καμία από τις φορές που μέσα στα λεωφορεία, κάποιος προσπαθεί να με ακουμπήσει (και συχνά πετυχαίνει μέσα στον χαμό) πρόστυχα.
Άλλωστε συμβαίνουν συνεχώς άσχετα την εποχή, τον ρουχισμό, την ώρα. Ούτε στη δουλειά μου ντυνόμουν προκλητικά, όταν καθημερινά, για χρόνια, συνάδελφος με παρενοχλούσε, με κυνηγούσε κυριολεκτικά και όταν δεν του έκατσα, φρόντισε να είναι εχθρικός μαζί μου και να μου βάζει επαγγελματικές τρικλοποδιές.
Ούτε σκέψη τότε να το καταγγείλω στο αφεντικό ή στον σύζυγό μου, από φόβο ότι θα γινόταν μεγάλη φασαρία που θα ήταν εις βάρος μου και μόνο. Άλλωστε αυτά συμβαίνουν παντού, όπου και να δούλευα θα αντιμετώπιζα αντίστοιχα συμβάντα.
Ούτε αργότερα, μεγαλύτερη, χωρισμένη με παιδιά πλέον, δεν ντυνόμουν προκλητικά όταν το αφεντικό μου όποτε δεν ήταν άλλος μπροστά με αποκαλούσε “ελαφίνα” ή και μπροστά σε άλλους (στο γιό του και την γραμματέα του!!) είπε ότι το ντεκολτέ μου και η άνοιξη θα φταίει αν μου ορμήξει, όχι εκείνος…κι εντάξει ας υποθέσουμε ότι ευθύνομαι (;;) για το ντεκολτέ, αλλά για την άνοιξη δεν κατάλαβα ποτέ την ευθύνη.
Δεν έδινα σημασία, ποτέ, για καλή μου τύχη, δεν είχε παρεκτραπεί επικίνδυνα, άλλωστε αυτά συμβαίνουν παντού και την δουλειά την χρειαζόμουν απόλυτα, μια και ο πατέρας των παιδιών μου δεν έδινε διατροφή.
Οι δουλειές μου σαν υπάλληλος συνήθως είχαν να κάνουν με κόσμο, δεν τολμώ να θυμηθώ τις αναρίθμητες φορές που παρεξηγήθηκε από άνδρες πελάτες η επαγγελματική μου ευγένεια. Αλλά μην επεκταθώ, αυτά συμβαίνουν…τα ζείτε όλοι και κυρίως όλες!
Αργότερα δούλεψα και σε γυναίκα εργοδότη, εδώ δεν είχα σεξουαλικές παρενοχλήσεις, μόνο απλή καθημερινή τρομοκρατία, ψυχολογικό εκβιασμό και παράνοια, ας μην ανοίξω και αυτό το κεφάλαιο, κάποιοι πρώην συνάδελφοι τα ζείτε ακόμη, τα ξέρετε, αυτά συμβαίνουν παντού.
Δεν γνωρίζω τι φταίει, πιθανόν η κατάχρηση εξουσίας, η πατριαρχία, η δεδομένη κοινωνική συνθήκη; Όλα αυτά μαζί; Δεν είμαι κοινωνιολόγος, ας τα βρουν οι επιστήμονες. Θέλω να αναφέρω ότι γενικά δεν μου συνέβησαν ακραία γεγονότα, είτε γιατί είμαι σαν χαρακτήρας δυνατή και οτιδήποτε έγινε το αντιμετώπισα με ψυχραιμία και τρόπο που δεν άφηνε να εξελιχθούν τα πράγματα χειρότερα.
Ή απλώς ήταν θέμα τύχης. Πάντως αυτά συνέβαιναν παντού, συνέβαιναν συνεχώς, ήταν η καθημερινότητα, το δεδομένο που μεγαλώσαμε, ήταν (είναι ακόμη) στο κληρονομικό dna μας να ανεχόμαστε, να αποσιωπούμε, να μαθαίνουμε να το ξεπερνάμε. Και δεν ξέρω πόσο πολύ μας διαμόρφωσαν.
Είμαι μητέρα κόρης όμως και αισθάνομαι την υποχρέωση να την ενημερώσω ότι θα κάνω πλέον ό,τι μπορώ για να μην περάσει τα ίδια, να της πω ότι θα είμαι δίπλα της να την στηρίζω πάντα και να της πω, πως αυτά δεν πρέπει να συμβαίνουν πια! Δεν είναι δεδομένα και πρέπει να αντιδρά με όλη της την δύναμη!
Είμαι επίσης μητέρα γιού, και χαίρομαι να βλέπω τον ίδιο και την γενιά του να μεγαλώνουν σεβόμενοι την διαφορετικότητα, τον ομοφυλόφιλο όλη την LGBTQ κοινότητα, την αναπηρία και κυρίως την αναγνωρίζοντας τη θέση της γυναίκας. Που ξέρει ότι το όχι σημαίνει όχι, που δεν κρίνει μια κοπέλα από τα ρούχα, που δεν χαρακτηρίζει μια γυναίκα “πουτάνα”, είτε του κάτσει είτε δεν του κάτσει.
Και θέλω να πιστεύω ότι και οι δυο τους, σε περίπτωση που βρεθούν σε θέση εξουσίας, δεν θα εκμεταλλευτούν άλλους. Και τέλος, θέλω να με μάθουν και εμένα πώς πρέπει να το χειρίζομαι πλέον και να μην σιωπλω και αν η δικαιοσύνη δεν φροντίσει για εμένα, πώς να χρησιμοποιήσω σαν όπλο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
– Nancy K
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα σταθώ λίγο σε μία φράση. “Θέλω να αναφέρω ότι γενικά δεν μου συνέβησαν ακραία γεγονότα, είτε γιατί είμαι σαν χαρακτήρας δυνατή και οτιδήποτε έγινε το αντιμετώπισα με ψυχραιμία και τρόπο που δεν άφηνε να εξελιχθούν τα πράγματα χειρότερα.”. Σου συνέβησαν ακραία γεγονότα. Η απόπειρα βιασμού είναι ακραίο γεγονός. Η σεξουαλική παρενόχληση είναι ακραίο γεγονός. Το να κάθεσαι σε μια δουλειά που σε παρενοχλούν γιατί την έχεις ανάγκη είναι ακραίο γεγονός. Ναι, η κοινωνία ίσως δεν το θεωρεί ακραίο αλλά είναι και ήρθε ο καιρός να αλλάξουμε την οπτική μας. Επίσης, δεν σώθηκες επειδή είχες ψυχραιμία ή επειδή ο τρόπος… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραίο κείμενο, αλλά δεν ξέρω αν η φράση “προκλητικά ρούχα” χρησιμοποιείται λόγω συνηθισμένης έννοιας, αλλά με ΤΑΡΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΆ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΚΟΥΩ. Αποτελεί λεκτικοποιηση της κουλτούρας του βιασμού. Τα ρούχα μπορεί να είναι σέξι, μοντέρνα, βιντανντζ, κλασικά,μποχο αλλά προκλητικά ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΓΙΑΤΊ ποτέ δεν προκαλούν ΚΑΝΕΝΑΝ να κάνει κάτι λες και τον υπνωτισαν! Αλήθεια,μου είναι αηδιαστική πια αυτή η φράση.. ειδικά όταν την ακούω σαν”κοπλιμεντο” από ανίδεους
Ούσα συνομήλικη,(51) θα μπορούσα να το έχω γράψει εγώ, με εξαίρεση φυσικά τα συγκεκριμένα περιστατικά. Στη θέση τους θα ήταν άλλα. Το cat calling, καμακι το λέγαμε τότε και μας μάθαιναν να το θεωρούμε αντρικό θαυμασμό και αναγνώριση, ήταν καθημερινό, πολλές φορές την ημέρα , κάθε φορά που βγαίναμε έξω. Εγώ το έχω υποστεί και στο μπαλκόνι του σπιτιού μου από το απέναντι σουβλατζίδικο, όταν έβγαινα στο μπαλκόνι να διαβάσω για τις πανελλήνιες μες τη ζέστη με το σορτσακι που φορούσα μέσα στο σπίτι.Χαίρομαι που τώρα πλέον το αναγνωριζουμε ως αυτό ακριβώς που είναι , όπως και τη παρενόχληση γενικότερα.… Διαβάστε περισσότερα »
Φαντάζομαι ότι στις πρωτόγονες κοινωνίες ( τροφοσυλέκτες) δεν πρέπει να υπήρχε βία, το υγιές δυνατό θα έσμιγε απόλυτα φυσικά με το αντίστοιχο υγιές και δυνατό για καλύτερους απογόνους. Ούτε περιουσίες ούτε κοινωνικές συνθήκες που χειραγωγούν τελείως αφύσικα . Ακόμα και απόλυτα φυσικά όταν το βλέπω η ανατομία των ανθρώπων ‘’φωνάζει’’ για συναινετικό σεξ. Και τα δυο φύλα είναι πλασμένα σε φυσικό επίπεδο με δικαίωμα στην χαρά και την ευχαρίστηση όταν κάνουν σεξ. Το τελείως φυσικό, από κάποια στιγμή έγινε απαγορευμένο, ενώ παράλληλα άρχισε το αρσενικό να διεκδικεί το θηλυκό που δεν του ‘’αξίζει’’ σε φυσικό επίπεδο. Το θηλυκό έχασε το… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχει προκλητικό ρούχο, υπάρχει διαταραγμένο μυαλό! Και το σορτσάκι μέχρκ τον πισινό να φόραγες, και η φούστα να ήταν στενή ή ακόμη και το στήθος σου να φαινόταν, ο άλλος δεν έχει δικαίωμα να σε αγγίξει, να σε παρενοχλήσει και να σε βιάσει. Ούτε έχει να κάνει η εξωτερική έμφάνιση(και μπράβο σου που τα έχωσες στο νεαρό που σου το είπε). Η κουλτούρα της παρενόχλησης και του βιασμού ξεκινάει από την κοινωνία την ίδια όταν κατηγορούν το θύμα αντί για το θύτη “γιατί ήσουν μόνη σου εξω τέτοια ώρα” “γιατί τους έδωσες σημασία” κτλ όλα αυτά τα “ωραία” που… Διαβάστε περισσότερα »
Υπέροχο κείμενο, ευχαριστούμε πολύ. Τεράστιο κεφάλαιο οι βια, έμφυλη και άλλη και έχουμε μόλις αρχίσει να σκαλίζουμε την επιφάνεια.
Είναι ο “Ελέφαντας στο δωμάτιο” στις κοινωνίες μας.
Το συμβάν που συνέβη στον ακάλυπτο με έκανε να παγώσω και η απάντηση του γείτονα, να αηδιάσω.