Η σχέση είναι καλή, το σεξ όχι. Τι κάνω;

Καλησπέρα Ρένα και αναγνώστριες.

Μιας και με έχετε βοηθήσει αρκετά με τις συμβουλές σας κατά καιρούς, απευθύνομαι εκ νέου σ εσάς. Για τα εισαγωγικά να πω ότι είμαι 39 χρονών και μετά από πολλά πολλά χρόνια μοναξιάς (10+) επιτέλους βρήκα έναν καλό άνθρωπο και είμαι σε σχέση τον τελευταίο χρόνο. Δε θα πω οτι έχουμε την τέλεια σχέση, βλέπω ομως ότι με φροντίζει, με έχει στις προτεραιότητές του και κάθε διαφωνία λύνεται με διάλογο και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Ως εδώ καλά.

Το μεγάλο μας αγκάθι είναι το σεξ. Διακρίνω ότι αν και πολύ ωραίος άντρας κάποιες φορές έχει τρομερή ανασφάλεια πχ. αρνείται πεισματικά να κάνουμε ντουζ μαζί γιατί ντρέπεται, προτιμά σεξ με κλειστά φώτα κ χωρίς να γδυθεί κλπ. Το τελευταίο 5μηνο δε, έχει μειωθεί δραματικά σε 2 φορές τον μήνα max . Ο ίδιος το αποδίδει στο ότι μέσα σ ένα χρόνο έχασε τον καλύτερο του φίλο ξαφνικά και τη δουλειά του πριν 4 μήνες, ενώ τα χρέη τον έχουν πνίξει λόγω μιας σοβαρής πάθησης του πατέρα του προ διετίας η οποία τους τσάκισε οικονομικά και οδήγησε κ τον πατέρα του στον θάνατο εν τέλει πρόπερσι. Έκτοτε, δεν επανήλθε και δεν υπάρχει άλλη οικογένεια να τον στηρίξει οικονομικά και συναισθηματικά πλην της αδερφής του που ζει στο εξωτερικό όμως.

Εγώ εννοείται ότι τον στηρίζω όσο μπορώ, φυσικά όμως παραπονούμαι ότι δεν αρκεί η συχνότητα αυτή. Στην αρχή της σχεσης ήταν καλύτερα, είχε ακομα τη δουλειά του και ξεχνιόταν, πλέον δε σηκώνει ούτε πιο “πικάντικα” σχόλια από πλευράς μου. Για παράδειγμα αν του πω κάτι του στυλ “αντε να κανονισουμε καμια εκδρομούλα να σε ξεμοναχιάσω” η απάντηση θα είναι ένα “α, καλά” ή και τίποτα ή απλώς θα αλλάξει θέμα. Το συζητήσαμε διεξοδικά, του εξήγησα ότι εκτός από βιολογικη ανάγκη είναι και ένας τρόπος να μου δείξει ότι με θέλει κι ότι αυτη την απόρριψη την παίρνω προσωπικά. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι με λατρεύει κι ότι ειναι φουλ ερωτευμένος μαζί μου -το βλέπω κιόλας μιας και του αρκεί να είμαστε διαρκώς μαζί- αλλά απλά δε μπορεί. Όταν γίνεται βέβαια αυτές τις σπάνιες φορές, είναι τέλειο.

Τι κάνουμε λοιπόν; Να χωρίσω δεν παίζει γιατί θεωρώ ότι είναι κρίμα να χάσουμε όλο το υπόλοιπο κομμάτι της συντροφικότητας, της ευτυχίας και της στήριξης που υπάρχει στη σχέση μας για κάτι που ίσως μπορεί να διορθωθεί. Να παραμείνω έτσι χωρίς να μιλάω ή να του το υπενθυμίζω μου είναι δύσκολο. Πιστεύετε θα επανέλθει κάποια στιγμή; Εγώ μπορώ να κάνω κάτι ως προς αυτό;
Υγ. Ναι, πρέπει να πάει σε ψυχολόγο αλλά εκτός του ότι οριακά βγαίνει να ζήσει, δεν είναι καθόλου εξοικειωμένος με αυτό και αρνείται πεισματικά. Εγώ ξεκίνησα εδώ κ λίγες μέρες, αλλά δεν το έχουμε πολυσυζητήσει γιατί προείχαν άλλα πράγματα.

Περιμένω τις συμβουλές σας!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Sexless in Seattle

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News