Η Ρένα απαντά: Το σπίτι των …αδερφών

Σε μια κουβέντα λοιπόν μας είπαν ότι αν μας δώσουν το σπίτι θα μας το δώσουν, αν δώσουμε την μισή αξία του σπιτιού στον αδερφό του και ένα ποσοστό σε αυτούς, και φυσικά θέλουν οπότε θα χρειαστεί να έρθουν αυτή στην πόλη μας ή ο αδερφός του άντρα μου να τους φιλοξενώ.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα

Καλησπέρα Ρένα.
Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι, είναι πολύ βοηθητικός.

Θα ήθελα απλά να σου πω κάποιες σκέψεις μου και ενδεχομένως κάποιες-οι να ταυτιστούν.

Τα πεθερικά μου έχουν ένα σπίτι μεγάλο στην πόλη που ζούμε, το οποίο εδώ και κάποια χρόνια το έχουν εγκαταλείψει και έχουν εγκατασταθεί μόνιμα σε άλλη μικρή πόλη, που έχουν και εκεί ένα σπίτι πιο μικρο και δεν υπάρχει το ενδεχόμενο να γυρίσουν πισω.

Έχουν δύο γιους, ο ένας ο σύζυγος μου εχουμε δυο παιδια, και ο άλλος έχει πολλά χρόνια που ζει στο εξωτερικό σε πολυ μακρινη ηπειρο μόνος, χωρίς το ενδεχόμενο να γυρίσει πίσω, αυτά είναι λόγια δικά του.

Εμείς τόσο καιρό ζούμε στο ενοίκιο σε ένα πολύ παλιό σπίτι με αρκετά προβλήματα, μπαίνουν και βγαίνουν μάστορια και τρυπανε τα πάντα και ένας χαμός δεν μπορούμε να πάμε αλλού λόγο του οικονομικού.

Ο Σύζυγος μου λοιπόν στην τελευταία ζημιά στο σπιτι μπουχτίσε, γιατί η ιδιοκτήτρια μας κατηγορουσε ότι φταίμε εμείς ενώ ήταν καθαρά προβλήμα του σπιτιού.

Και είπε στους γονείς του να μας δώσουν το σπίτι να μείνουμε εκεί μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε.

Όμως του είπαν όχι, με την δικαιολογία ότι έχουμε πράγματα μέσα δικά μας που δεν μπορούμε τώρα λόγο χειμώνα να καλέσουμε μεταφορική. Απο τότε βέβαια πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια οπότε άλλαξαν πολλές εποχες.

Σε μια κουβέντα λοιπόν μας είπαν ότι αν μας δώσουν το σπίτι θα μας το δώσουν αν δώσουμε την μισή αξία του σπιτιού στον αδερφό του και ένα ποσοστό σε αυτούς και φυσικά θέλουν οπότε θα χρειαστεί να έρθουν αυτή στην πόλη μας ή ο αδερφός του άντρα μου να τους φιλοξενώ.

Εγώ εγινα εξαλη, γιατί αυτό πάει πολύ μπορώ να καταλάβω ότι θέλουν και το άλλο παιδί να έχει μερίδιο στο σπιτι, αλλά τα υπόλοιπα είναι παράλογα.

Επίσης δεν θέλουν να το πουλήσουν, λένε, για να πάρουν τα παιδια τους τουλάχιστον τα μισά γιατί λένε ότι θα το έχουν για όταν θα έρχεται ο άλλος γιος από το εξωτερικό.

Αυτό με ξεπερνάει, βρε Ρένα δηλαδή έχεις 2 παιδια ο ένας ζει εκεί που έχεις το σπίτι σου και δεν του το δίνεις έστω και προσωρινά και λες θα το έχω για τον άλλο που δεν έρχεται και κάθε χρόνο.
Ξέρω από την άλλη ότι δεν έχω το δικαίωμα να πω τι θα κάνουν με την περιουσία τους αλλά είναι άδικο νομίζω.

Και δεν ξέρω τι λογική έχει όλο αυτό το σπίτι είναι παρατημένο τόσο καιρό και θα έρχεται κάποιος να μένει για λίγο, μια στα τόσα χρόνια, χωρίς να καθαρίζετε αεριζετε και συντηρείτε το σπίτι αυτό έχει αρχίσει να χρειάζεται συντήρηση.

Με εξοργίζει γιατί και ο αντρας μου δεν λέει τίποτα για όλα αυτά και μάντεψε τι, αυτός θα τρέχει και τρέχει για όλα και περιμένουν από αυτόν να τους προσέχει στα γεράματα.

Θα μου πεις αφού ο αντρας σου δεν κάνει κάτι δεν μπορείς εσύ και έτσι είναι.

Αλλά από την άλλη δεν καταλαβαίνω την λογική αυτή και φαντάσου η πεθερά μου είναι από τους ανθρώπους που κατηγορεί τους γονεις της ότι δώσανε ποιο πολλά στον αδερφό της και φυσικά δεν μιλάει μαζί του.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Εξαλη

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σ’ευχαριστώ πολύ, το εκτιμώ που το λες.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το «εξ αδιαιρέτου» στην ακίνητη περιουσία. Κατατεμαχίζεται, σκοτώνονται μεταξύ τους οι συγγενείς και τελικά οι αρχικοί κάτοχοι έχουν απλά να λένε «δεν αδίκησα κανέναν». Φυσικά αυτό το τελευταίο είναι το βασικό κίνητρο, ταυτόχρονα οι επιπλέον λεπτομέρειες τονίζουν πόσο εξαρτημένους σας θεωρούν εσένα και τον άντρα σου.

Γιατί αλίμονο, αν ο γιος από το εξωτερικό στις λιγοστές μέρες που θα έρθει να περάσει πίσω στην πατρίδα, μια στα πόσα χρόνια, δεν έχει κατορθώσει να μαζέψει λίγα χρήματα για να νοικιάσει ένα r’bnb ή ένα ξενοδοχείο. Τότε τι πήγε στο εξωτερικό εξαρχής; Βλέπεις, αρχίζουμε και διακρίνουμε άλλες αιτίες για την μετανάστευση κι όχι το οικονομικό… Μαθήματα είναι αυτά για εσάς.

Ταυτόχρονα ο γιός του εξωτερικού γίνεται λόγω αυτής της έλλειψης και της μετανάστευσης, που ωραιοποιεί τα πάντα στην μεταξύ τους διάδραση, ο χαϊδεμένος, που δεν πρέπει να αδικηθεί, αλλά και αυτός που δεν φορτωθεί με τα πολλά προβλήματα που προκύπτουν από τα γηρατειά και τις ασθένειες των γονιών. Ο γιος που μένει θα γίνει το υποζύγιο. Έτσι γίνεται συνήθως.

Σε αυτό που σας προτείνουν σας κάνουν μια εμπορική πρόταση. Η οποία δεν σας συμφέρει. Πρέπει να την διαπραγματευτείτε επομένως προς το συμφέρον σας.

Επομένως αν το δούμε ωφελιμιστικά (θα επανέλθω σε αυτό στο τέλος), θα πρέπει να πουλήσεις πολύ ακριβά το τομάρι σου. Να καρπωθείτε το σπίτι στο μεγαλύτερο ποσοστό και με αποκλειστική χρήση, όχι φιλοξενίες εκτός αν το θέλετε εσείς, εφόσον συμφωνήσετε να τους φροντίσετε στα γεράματά τους. Και πιστεύω κι ο άλλος γιος δεν θα μπορεί να πει κάτι, γιατί αλλιώς ας προκάμει από τα εξωτερικά να ξεσκατίζει όταν έρθει ο καιρός. Θέλει; Εγώ σου λέω δεν θα θέλει και θα δεχτεί ό,τι πείτε. Πρέπει απλώς να πιέσει ο σύζυγός σου. Εσύ ορθά το θέτεις ότι δεν μπορείς να επέμβεις στην δική τους περιουσία. Εκείνος πρέπει να αποφασίσει.

Ωστόσο, επειδή αυτά δεν είναι ούτε ευχάριστες συζητήσεις, ούτε σας αφήνουν περιθώρια ελιγμών στο μέλλον, έχετε και δυο παιδιά που έχουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι των ηλικιωμένων και πρέπει πρωτίστως γι’αυτά να φροντίσετε, θα έλεγα να εγκαταλείψετε την ιδέα των γονιών για το σπίτι και να το θεωρήσετε ως μη υπάρχον. Αφού δεν θέλουν, δεν θέλουν. Σκασιλάρα σας. Βρείτε αλλού ενοίκιο εν ανάγκη. Θα το ξαναθυμηθείτε το σπίτι όταν το πουλήσετε μαζί με τον κουνιάδο σου αφού πεθάνουν τα πεθερικά σου. Θα χάσετε κάτι σε αξία, αν είναι ασυντήρητο, αλλά και να ρίξετε χρήματα σε κάτι που δεν θα σας ανήκει εξ ολοκλήρου, δεν ακούγεται σώφρον. Σωστά; Ούτε στην πώληση δεν θα φέρει εκείνος αντίρρηση, πάω στοίχημα. Τι να το κάνει το σπίτι, παστό;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News